2015-20_15_Sport (Medium)Decuyper: geen woorden maar daden

Aangrijpend slot

Een gewiekste scenarist had het niet beter kunnen bedenken. Er mag drama en liefst veel spanning zitten in een film, er mogen zelfs slachtoffers vallen, maar de toeschouwers eisen wel een happy end als ontknoping. Dat is wat ze op de Bosuil hebben meegemaakt. Halleluja! Het heeft zweet, bloed en tranen gekost, maar de licentie is binnen. Redder in nood Patrick Decuyper verdient een gigantisch standbeeld in Deurne-Noord, waarnaar de Antwerpsupporters kunnen opkijken tot ze er een stijve nek aan overhouden.

Revanche

De wraak zal zoet zijn ten huize van Eddy Wauters. De brave man, wilden we schrijven, maar dat is hij niet. De man dus, werd nogal grof tot persona non grata gedegradeerd bij de club die hij decennialang, in goede en in kwade dagen, geleid heeft. Nu wordt hij als erevoorzitter in ere hersteld. We juichen dat toe, op voorwaarde dat hij ons ’s nachts weer niet te pas en te onpas uit ons bed begint te bellen, zoals in de periode toen het niet boterde tussen het Antwerpse gemeentebestuur en de Great Old.

Duizendpoot

Paul Bistiaux ziet zijn gouden jubileum als secretaris en duivel-doet-al van Royal Antwerp FC op de valreep aan zijn neus voorbijgaan. Hij doet na drieëntwintig jaar hondstrouwe dienst zelf afstand van zijn  functie binnen de club. “Ik zou het op prijs stellen dat mijn vertrek zonder toeters en bellen zou verlopen”, laat hij weten. We respecteren dat, maar een eresaluut en een symbolische staande ovatie voor wat hij in de loop der jaren heeft doorstaan en afgebracht, is hem op zijn minst gegund. Als hij er ooit aan denkt zijn ervaringen bij de Great Old op papier te zetten, garanderen we hem een bestseller.

Pottenkijkers

Geen haar op ons hoofd dat eraan twijfelt dat de sloebers van het supporterscollectief “act as one” het beste voorhebben met hun geliefde club. Wat ze concreet te bieden hebben, zal de toekomst uitwijzen. Wat het rood-witte voetvolk waarbij we ons oor te luisteren legden wel stoort, is dat “act as one” zich opwerpt als alleenzaligmakend. Alsof het gros van de Antwerpaanhang die niet tot hun kransje behoort supporters van een lagere categorie zijn. “We willen van de positieve stemming gebruik maken om onze hulp aan te bieden”, aldus woordvoerder Jorgen van Laer. Waarvan akte. Zoveel hulpvaardigheid is aandoenlijk. En laat nu alstublieft Decuyper bewijzen waartoe hij in staat is, zonder pottenkijkers die hun neus overal willen insteken.

Goede raad

Nu nog in de leer gaan bij de echte sinjoren. Het is een goede raad die we geven aan PatrIck Decuyper. Antwerpenaars zien alles in grote stijl, met een ongezouten mening waar buitenstaanders geen weet van hebben; geen weet van kunnen hebben, omdat de geboren en getogen Antwerpenaar, van Deurne over Berchem tot op het Kiel, nooit zal toegeven dat zijn stad lessen moet krijgen van een buitenlander van over het water. En niet alleen van daar. Er is er ooit ene geweest die dacht dat hij vanuit Leuven de wetten mocht dicteren op het Kiel, om niet lang daarna met hangende pootjes van het toneel te verdwijnen. We wensen het Decuyper absoluut niet toe, maar een verwittigd man is er twee waard. Misschien moet hij eens  met onze man op het Noorderterras gaan klappen, want de Scheldewind kan verfrissend werken.

Ook dat nog

“Wie zal dat betalen, wie heeft zoveel ping ping ping, en wie heeft zoveel geld?” Op die vraag is nog altijd geen antwoord gekomen. Dat Patrick Decuyper alles uit eigen zak heeft betaald, kunt ge zelfs onze goedgelovige tante Dorothea niet wijsmaken. Wie is de geheimzinnige investeerder, of wie zijn de investeerders? Dat moet de nieuwe sterke man van Antwerp niet aan onze neus hangen. Het zal vroeg of laat wel uitlekken, we mogen het nu nog niet verraden. Het voornaamste is dat er veelbelovende toekomstplannen zijn en dat Decuyper tot nu toe al zijn beloften is nagekomen. Wat kunnen ze nog meer verlangen op de Bosuil, na de kruisweg van de voorbije jaren? We zouden het bijna vergeten: nu nog een ploeg en ze zijn vertrokken op de Bosuil.

Geen heksenjacht

Na zoveel ereplaatsen, en op een haar na mislukte pogingen om de hoofdvogel af te schieten, heeft Greg van Avermaet dan toch een zege vast. Hij is vrijgesproken van dopinggebruik. De nachtmerrie – met twee jaar schorsing, schrapping van zijn behaalde resultaten, en de eraan gekoppelde boete van 262.500 euro – is voorbij. Wie een beetje vertrouwd was met het flinterdunne dossier kon met de hand op het hart getuigen dat Van Avermaet hooguit van een pekelzonde kon beticht worden. De uitspraak is dan ook terecht. We wensen hem veel spinazie in afwachting van het BK op 28 juni in Tervuren, waar hij met zijn gespierde kuiten revanche kan nemen voor het kunst-en-vliegwerk waardoor hij in opspraak is gekomen. Geeft ‘m beuze, Greg!

Voetjes op de grond

We worden verzocht met spanning uit te kijken naar de 98ste uitgave van de Ronde van Italië, die zaterdag van start ging. Wat is er zo speciaal aan deze Giro? We zouden het niet weten. Dat Tom Boonen, Philippe Gilbert en Jurgen van den Broeck, met in hun zog negen andere landgenoten, aan de start verschenen in San Lorenzo al Mare doet sommigen al dromen van een ongeziene vaderlandse triomftocht op de Italiaanse wegen. Als het zover komt, gaan we hen niet tegenhouden en is één van hen de roze trui gegund. Ze mogen ons altijd verrassen. Maar met de magere buit van de voorjaarsklassiekers in het achterhoofd is het aangewezen bescheiden te blijven. We zullen eind mei nog eens klappen, in Milaan.

Niet te missen

AA Gent-trainer Van Haezebrouck stond zaterdagavond, zoals Jacob van Artevelde, met gestrekte arm bevelen uit te delen. Heel stoer, maar hij kon niet verhinderen dat zijn ploeg in het eigen vertrouwde nest niet verder kwam dan een gelijkspel tegen Charleroi. Begrijpelijk dat ze zondagnamiddag in Gent nagelbijtend het tweegevecht tussen Club Brugge en Anderlecht zaten te volgen, want de leidersplaats stond op het spel. Hoe het in het Jan Breydelstadion is afgelopen, mocht de jongste van onze voltallige sportredactie ter plaatse meemaken en voortvertellen.

Niet te betrouwen

Zijn verslag is nog zo zot niet. Nog geen volle minuut gespeeld, stond het Anderlechtstadion al in vuur en vlam, na een fatale misrekening van de Brugse verdediging. Kort na de rust was het aan Mitrovic. Als hij er zijn raap mag tegen zetten, is het altijd opletten geblazen. Misschien dat er door te veel te koppen iets los zit in zijn brein, maar dat was geen reden om de 2-0 af te keuren. De aansluitingstreffer van Club vond onze jongste dan weer terecht. Met de doodsteek, kort voor affluiten, waarmee Dennis Praet het lot van Club bezegelde, hebben we het gehad. Onze hartskameraad, en zijn grootvader Herman, had het nog moeten meemaken. Om te besluiten met niets dan lof voor Dave Roef, de jonge doelman van Anderlecht, die met zijn elastieken ledematen zijn aandeel mag opeisen in de overwinning van de mauve-witten. Ze doen er in Gent en in Brugge goed aan te beseffen dat die gasten voor geen haar te betrouwden zijn, als het erop aankomt.