Duitsland en de Duitslandjes

Het bekt moeilijk, echter, het is de juiste omschrijving: de Duitslandjes zijn oostelijke staatjes van de Europese Unie met een Duitse rechtlijnigheid en vitaliteit. Duitsland is hard, onverbiddelijk en doodernstig in zijn verzet tegen de Griekse flierefluiters die in hun communistische nepkostuum loze beloften blijven spuien. Syriza doet dat sedert een jaar. Die partij zet de mallemolen van haar voorgangers, die reeds vier jaar draaide, verder. Duitsland heeft voor zijn krachtige keuze, buigen of barsten, bondgenoten in Oost-Europa. Dat is geen toeval. Het oosten van Europa is lang door Duitse landverhuizers ontgonnen tot gekoloniseerd (denk aan de monniken-ridders van de Teutoonse Orde) en de goeie manieren die de plaatselijke volkeren, vooral in de Baltische republieken, daaraan overhouden, hebben tot vandaag invloed. Plus, in de Griekse kwestie meer dan van belang: al die ex-communistische staten die nu EU-lid zijn, de meeste amper tien tot vijftien jaar, hebben besparingen en herstructureringen moeten slikken die de bevolking even hard pijn deden of doen als wat de slapjanussen van Syriza niet durven opleggen.

Pensioenen

The Economist haalde recentelijk een pakkend voorbeeld aan van een Duitslandje dat de Griekse blaaskaak Varoufakis in de maag stompte. Peter Kazimir, de zuinige minister van Financiën van Slovakije, hield in april stand tegen zijn vakbonden, die een dertiende maand pensioen eisten. Foert, zei Kazimir, dat kan er zeker niet af. Botst Kazimir enkele dagen later in Riga niet op zijn confrater, Yanis Varoufakis, en die bepleit op de EU-bijeenkomst in de hoofdstad van Letland precies dezelfde uitkering als de Slovaakse vakbonden: een dertiende maand pensioen, wetend dat een hervorming (verlaging) van de pensioenen in Griekenland één van de belangrijke eisen is van de geldschieters van Athene. Kazimir nam Varoufakis op zijn horens en liet verstaan dat een financiënminister die zijn vak kent alleen voordelen belooft aan zijn burgers als hij die kan betalen. 1-0 voor Kazimir. Hij toeterde naar de Griekse centendief dat Slovakije in 2013 op het nippertje een failliet vermeed door de bezuinigingen te beslissen die Griekenland tracht van zich af te houden.

Duitsland is voor Griekenland de grootste kredietverstrekker. De Duitsers, en niemand anders, zullen beslissen of de Grieken in de eurozone nog een toekomst hebben. Dat Griekenland het daar moeilijk mee heeft, is vanzelfsprekend. Maar alle kretologie van premier Tsipras en zijn linkse kameraden ten spijt, hebben de Duitslandjes geen medelijden met die kakelaars. Slovakije heeft een bruto binnenlands product – de bekende maatstaf voor de economische rijkdom van een land – dat 85 procent bedraagt van het Griekse bbp. De Slovaakse gepensioneerden doen het met minder geld dan hun Griekse leeftijdsgenoten. De Duitslandjes hebben geen schrik van de “grexit”, het einde van het eurolidmaatschap van de Grieken. Zij dringen al maanden aan bij de ambtenaren in Brussel om scenario’s te schrijven over het einde van de Griekse euro en de herinvoering van de drachme. In de voorbije dagen is daar door de EU-ambtenarij werk van gemaakt, op een werkvergadering in Bratislava, de hoofdstad van Slovakije.

Onder de communisten

Het bbp van Letland zakte tussen 2008 en 2010 met 25 procent. De regering in Riga koos voor een brutale devaluatie om de uitvoer opnieuw vlot te trekken. Niet vergeten, Letland en de andere Duitslandjes waren als satellieten van Moskou vele jaren rode bananenrepublieken, en na de armtierige Russische bezetting was het op de vrije markt voor de nieuwe en bevrijde landen niet meteen hosanna, zeker niet na de val van de Amerikaanse bank Lehman Brothers en de waterval van financieel onheil nadien. Letland en Slovakije zijn pleitbezorgers geworden, geleerd door eigen ervaring, van groeivriendelijke soberheid. De Vlaamse socialisten Reynebeau, Goossens en De Grauwe zien dat niet zitten en kraaien zich de longen uit het lijf in De Standaard om de Griekjes te sparen. Doe hen geen pijn, scheld hun schulden grotendeels kwijt en laat hen verder knoeien. Aanvankelijk was Slovakije vriendelijk tegen de Syrizianen en hun voorgangers, maar Griekenland heeft zich met zijn labbekakkerige gedrag gemaakt tot een paria van Europa.

De stugge houding van Slovakije en de overige Duitslandjes getuigt van hun groeiend zelfvertrouwen en hun diplomatieke handigheid. ‘t Zijn niet langer “onderwerpen” van het EU-beleid. Zij weten wat zij willen en kunnen. De Polen bijvoorbeeld voeren een informele Oost-Europese club aan die zich verzet tegen één van de punten die de Britten in de heronderhandeling van hun lidmaatschap van de Europese Unie op tafel gooien: lagere sociale uitkeringen voor de gastarbeiders uit Oost-Europa. Ook betreffende de bootvluchtelingen zingen de Oost-Europeanen van de EU een eigen aria.

Kurt Ruegen