Immer wreed ambitieus

Mevrouw de tijdelijk weggecijferde,

Gij hebt uzelf weggecijferd onder een zweem van generositeit en altruïsme. Gij zegt tegen de serieuze gazetten met veel enthousiasme en geheel vrijwillig een stap opzij te zetten. Gij wilt nieuw talent een duwtje in de rug geven. Gij zegt geen titels of macht nodig te hebben om in de politiek iets zinvols te kunnen doen. Neen, het partijvoorzitterschap, het fractievoorzitterschap in het Vlaams Parlement, het lidmaatschap van het partijbureau… gij gaaft het allemaal graag uit handen, naar eigen zeggen, want ‘het is niet het moment om me krampachtig vast te klampen aan allerlei postjes’. Gij blijft evenwel gewoon Vlaams Parlementslid én gemeenteraadslid in Gent. Voor die functies lijken alsnog geen jongeren nodig of voorhanden die een duwtje in de rug wel zouden kunnen gebruiken…

En heel subtiel zegt gij langs uw neusje weg dat gij met deze demarche geen stap achteruit zet. Met mijn slecht karakter voel ik aan dat gij dat niet zonder reden zegt. Integendeel. Men moet helemaal geen doorgewinterde politieke waarnemer zijn om vanop grote afstand te ruiken dat gij nog bulkt van de ambitie, maar dat gij aan een nieuwe strategische opstelling werkt. Het ijkpunt daarin is een woord met vier letters: Gent.

Omdat de huidige burgemeester nog herstelt van een serieuze operatie, vindt gij het momenteel onkies om nu al te praten over een mogelijke toekomst als burgemeester in Gent, maar in één adem zegt gij wel ooit de kans te willen krijgen terug te keren naar uw stad. Gij hebt zelfs de ambitie het ‘Gents model’ naar heel Vlaanderen te exporteren. Dat zegt toch genoeg… Meer nog: “Mijn vijanden mogen zich niet vergissen: er is nog niets ‘voorbij’ aan mij.” Of gij het hier hebt over uw vijanden in of buiten de partij, is niet echt duidelijk. Maar het is genoeg om klip en klaar te weten dat uw wegcijfering één groot geveinsd manoeuvre is.

Gij hebt dat allemaal goed voorbereid. Gij koost in de lange voorzittersstrijd de kant van uw oud-kabinetschef John Crombez, nadat gij het langzame vervellingsproces van teletubbie – zeg maar de vorige generatie sp.a’ers – hebt ondergaan in de richting van de noodzakelijke vernieuwing en verjonging. Goed wetende overigens dat er van een terugkeer van uw partij in een regering, laat staan van een terugkeer als minister, voor het eerst niks meer in huis gaat komen. En 2018 komt voor 2019. Dus was de rekening rap gemaakt.

Heel handig hebt gij in de marge daarvan als ‘oudere’ allang uitgerekend dat van de drie mogelijke kandidaten voor de burgemeesterssjerp – Daniël Termont, Karin Temmerman en gijzelf – gij de jongste zijt, en dat gij morgen uzelf als ‘jong’ zult omschrijven en uzelf zult etaleren in een ‘verjongingsoperatie’. Het is allemaal subtiel bedoeld, maar als het uit uw flapuitmond komt, is het al te doorzichtig.

Maar… als Crombez zijn goesting krijgt en hij het cumulverbod op het burgemeesterschap en het parlementair mandaat erdoor krijgt, zal het kiezen worden. Ook voor u. Wellicht kiest gij dan voor het burgemeesterschap. Als uw partij in Gent evenwel niet aan de bak komt, zult gij wel nog flink wat jaartjes parlementslid blijven, ondanks een aanstormende generatie. Carrièreplanning heet dat dan, en dat heeft niets met de mooie principes van vandaag te maken. Neen, de wegcijfering zal dan zelf ver weggecijferd zijn.

Gij zijt de dochter van een intelligente en gewiekste vader, die wij allen kennen. Van hem hebt gij zonder de minste twijfel de trucen van de foor geleerd. Het is er trouwens aan te zien en te horen. Vandaar dat ik er met mijn analyse niet ver naast zal zitten. Zeker weten.

‘t Pallieterke