Vorige week schreven we als eerste Vlaams medium uitgebreid over de vorming van een nieuwe eurorechtse fractie in het Europees Parlement. De nieuwe fractie van Marine le Pen heet ‘Europa van Naties en Vrijheid’, in het Engels ENF, in het Frans ENL. Ze telt 36 leden uit 7 landen. 

In die bijdrage schreven we dat de rechtse nationalisten daarmee promotie maken: van derde klasse naar eerste klasse, zeg maar. Dat is zeker een feit. Er komt meer politiek gewicht, meer spreektijd, en er komen meer mogelijkheden. Maar nu de puzzel volledig op tafel ligt, moeten we een paar kanttekeningen plaatsen.

Een eerste vaststelling is dat de groep niet de aanvankelijk in het vooruitzicht gestelde 8 nationaliteiten bevat, maar slechts 7. Om een fractie te vormen zijn 7 landen nodig. Dat betekent dus, dat elk land op elk ogenblik de fractie kan opblazen. Geen comfortabele situatie, als men weet dat in het verleden een eerdere eurorechtse fractie, ITS, werd opgedoekt na een aanvaring tussen Italianen en Roemenen. In de nieuwe fractie is de rol van twee Polen cruciaal; eender welke ‘anti-Poolse’ opmerking van een ander lid kan de fractie doen kapseizen.

Tweede vaststelling: de vaste kern van vijf partijen (FN, PVV, VB, FPÖ, Lega Nord) wordt aangevuld met verkozenen waarvan het politieke gewicht in eigen land nog enigszins onduidelijk is. Uit Groot-Brittannië komt een afgescheurd of uitgesloten lid van UKIP, Janice Atkinson. Uit Polen komen slechts 2 van de 4 verkozenen van de partij ‘Congres Nieuw Rechts’; de écht sterke man van die partij, Korwin-Mikke, mag niet meedoen, naar gefluisterd wordt omdat hij een voorliefde heeft voor provocatieve oneliners.

Beide zaken hoeven ‘an sich’ niet tot problemen te leiden. Ook andere fracties in het Europees Parlement zitten ‘krap’ in de nationaliteiten, en wat politiek gewicht betreft, is elke verkozene evenzeer verkozen door het volk als de andere: de nieuwe ENF speelt dus wel degelijk op hetzelfde niveau als alle andere politieke fracties.

Le Pen, Gollnisch en Chauprade niet welkom

Een derde en opmerkelijke vaststelling is echter, dat de verkozenen van de vaste kern van vijf partijen niet allemaal welkom zijn. Opvallende afwezigen zijn drie Europese Parlementsleden van het Front national, en niet van de minsten: Jean-Marie le Pen, Bruno Gollnisch en Aymeric Chauprade. Over de oorzaak van hun afwezigheid werd niets meegedeeld, maar één zaak is duidelijk: deze drie verkozenen vertegenwoordigen het meest ‘traditionele’ rechtse nationalisme. Zij zitten niet verlegen om straffe uitspraken, zijn fel antiburgerlijk, stellen zich totaal pro-Palestina en anti-Israël op, en verwijzen geregeld naar het etnische en zelfs raciale element van het nationalisme. Het lijkt niet overdreven te stellen dat Marine le Pen en wellicht ook Geert Wilders hier duidelijk de breuk maken, en voluit kiezen voor een meer “burgerlijk” nationalisme.

De nieuwe fractie weerspiegelt zo een duidelijk zichtbare breuk binnen het FN tussen twee verschillende stromingen, met aan beide kanten ervaren, invloedrijke en zichtbare politici. Het zou ten zeerste verbazen, indien zoiets op langere termijn geen gevolgen zou hebben.

Zeker indien men dat combineert met een vierde vaststelling: de voor de hand liggende rechts-nationalistische gesprekspartners van het Hongaarse JOBBIK, het Griekse Gouden Dageraad en de Duitse NPD mogen niet meedoen. ‘We zijn kieskeurig geweest’, liet VB-Europarlementslid Gerolf Annemans weten. Bij JOBBIK, GD en NPD zijn ze met die uitsluiting hoegenaamd niet gediend. ‘Maar als het enige gemeenschappelijke standpunt de liefde voor Israël is, horen we daar als nationalisten sowieso toch niet thuis’, liet de NPD al optekenen.

Geen cadeaus

De kans is klein dat Wilders en Marine le Pen daarvan wakker liggen: zowel in Frankrijk, Nederland, Oostenrijk als in Italië zitten de vijf verbonden partijen stevig in de lift, mee dankzij hun standpunt betreffende de asielinvasie. Electoraal wordt er dus weinig gevaar gelopen door de radicalen op afstand te houden.

Maar het staat vast dat de ENL in het parlement geen cadeaus zal krijgen, dat de samenhang door de media en tegenstanders op de proef zal gesteld worden, en dat de ENL zelf door de vele uitsluitingen en veto’s met nipt zeven nationaliteiten voor de moeilijkste en meest riskante weg kiest. De tijd zal uitwijzen of dat een verstandige keuze was.

HdG