2015-27_10_Medialand (Medium)Migratie-etterbuil Zweden

Verleden donderdag bracht het VRT Journaal een reportage over migratie en asiel in Zweden. In relatieve termen is Zweden in de Europese Unie met ruime voorsprong koploper wat betreft asielopvang. De teneur van de reportage was dan ook zoals verwacht kon worden op een rood-groene openbare omroep: één en al bewondering voor zoveel gastvrijheid.

Kers op de taart was een voormalige hoteleigenaar, die zijn hotel omgedoopt heeft tot asielcentrum. Alles verliep er in een opperbeste sfeer, en de propere kamers blonken er zo hard dat je bijna een zonnebril nodig had om binnen te kunnen kijken. Een vijfsterrenhotel kon er amper mee concurreren, met dat verschil dan nog dat de eigenaar onderstreepte dat de asielzoekers helemaal zélf hun kamers proper hielden. Geloof het allemaal maar.

Wie niet beter wist, zou na het bekijken van de reportage kunnen vermoeden dat de migranten in Zweden mekaar dagelijks in de armen vallen omwille van hun grote geluk daar in de zevende hemel op aarde terechtgekomen te zijn. De waarheid is echter dat Södertälje, één van de steden waar het in de reportage over ging, één groot kruitvat is dat op ontploffen staat. In Malmö kom je in sommige wijken best niet binnen als je er een beetje Zweeds uitziet, en ook in Göteborg bestaan er meerdere no-gozones. De Sverigedemokraterna peilen ondertussen tegen zestien procent aan, en de tendens is stijgend. Maar misschien paste dat allemaal niet in het plaatje van de VRT?

Journalistieke boventoon van Soenens

Of bovenstaand voorbeeldje van asielpropaganda de Nederlandse journalist Arnold Karskens mee inspireerde tot de tweet «Ook #VRTjournaal zakt af naar nieuws waarbij politieke correctheid en niet journalistiek boventoon voert. #aanslagen #bootvluchtelingen» weten we natuurlijk niet, maar het zou best mogelijk kunnen zijn. Het leverde hem meteen de constructief-journalistieke repliek «u dwaalt met die boude bewering» van Björn Soenens op. Of toch voor eventjes, want enkele uren later verwijderde Björn Soenens zijn tweet alweer. Wat impliceert dat het zelfs voor de hoofdredacteur van het VRT Journaal anno 2015 een brug te ver is om nog te beweren dat de journalistiek er de boventoon voert. Waarvan akte.

Groeten uit Griekenland

Goed om weten de komende dagen, wanneer VRT-correspondent Bruno Tersago nog eens vanuit Athene commentaar geeft bij de Griekse crisis: de man heeft net een boek geschreven onder de titel «Groeten uit Griekenland». Niet dat we veel bezwaar hebben tegen VRT-correspondenten die boeken schrijven, maar opmerkelijk is wel dat hij zijn boek liet uitgeven bij de proletariërs van EPO, het uitgeverijtje van Kris Merckx en co. Maar als wij vaak met de indruk zitten dat Bruno Tersago nogal gemakkelijk de kaart van Syriza trekt, dan zal dat uiteraard vooral aan ons liggen.

Homoachtige tuin

Een berichtje in de marge: een biseksuele moeder uit Baltimore kreeg onlangs een onaangename brief in de bus van een hatelijke buur die vond dat haar tuin er nogal «homoachtig» uitzag. Prompt gaf ze er nog een lap op, en vroeg ze op internet geldelijke steun voor haar project. In één van de vele interviews die de vrouw weggaf, verwees ze daarbij naar de presbyteriaanse kerk in de buurt, waarvan de leden zich nogal negatief over haar zouden hebben uitgelaten.

Alleen, die presbyteriaanse kerk bleek helemaal geen problemen te maken rond homo’s, lesbiennes of biseksuelen, integendeel zelfs. Bovendien bevatte de brief die ze naar eigen zeggen ontvangen had enkele kenmerken die vooral met haar eigen schrijfstijl overeenkwamen. Waarna de brief plots foetsie bleek. En zij niet meer beschikbaar was voor interviews. Er zal voor de lezer wel geen tekeningetje bij hoeven.

O ja, dit verhaal heeft uiteraard geen enkel verband met de bewering van Peter Verlinden, enkele maanden geleden, dat iemand met een krijtje «negers» op zijn gevel geschreven had. Of met dat verhaaltje over die racistische conducteur waar Saskia de Coster op de trein mee te maken kreeg. We hebben zelfs geen flauw vermoeden waarom we spontaan aan die twee voorvallen moesten terugdenken toen we het berichtje uit Baltimore lazen.

Bijslaapdagen

Het is niet omdat je voor de radio werkt, dan je niet graag jezelf eens in het zonnetje plaatst, bijvoorbeeld door zelf nieuws te maken. Of moeten we nu echt denken dat het initiatief Bel#10 van Radio 1 enkel en alleen maar uitgedacht werd om onze samenleving volkomen onbaatzuchtig een grote duw vooruit te geven?

Politici van zowat alle politieke partijen mochten uiteraard uitgebreid de revue passeren. Enfin, behalve die ene partij dan, en de lezer zal geen drie keer hoeven raden welke. Maar de politici van de andere partijen dienden geen twee keer gevraagd te worden om hun meest voluntaristische en progressieve beentje te komen voorzetten. Of wat dacht u?

Eén van de gekste ideeën dat men probeerde te lanceren, was om jonge ouders het eerste jaar na de geboorte tien «bijslaapdagen» cadeau te doen. Lezers die het Nederlands nog een beetje machtig zijn en zich de echte betekenis van het woordje «bijslaap» herinneren, zullen zich ongetwijfeld afvragen wat daar de bedoeling van kan zijn. We kunnen hen geruststellen: bedoeld zijn natuurlijk tien uitslaapdagen. Wij vragen ons alleen af hoe men dat vroeger deed. De volgende dag gewoon een uurtje vroeger het bed in? Of is dat veel te eenvoudig gedacht van ons?

Karel de Gucht

Karel de Gucht vond het dit weekend blijkbaar zijn taak om de Vlaamse bevolking eens uitgebreid voor te lichten over wat er allemaal fout is gegaan tussen Griekenland en de Europese Unie, en hoe hij dat in een handomdraai zou opgelost hebben, was men maar zo snugger geweest hem uit te roepen tot president, neen, keizer van Europa. Al zei hij dat laatste er natuurlijk niet uitdrukkelijk bij, het viel duidelijk van zijn gezicht af te lezen.

Dat John Crombez, Meyrem Almaci en Elio di Rupo nogal gratuit voor meer solidariteit met Griekenland op de kap van de Noord-Europese belastingbetaler pleiten, dat valt nog te begrijpen. Socialisme werkt nu eenmaal altijd met het geld van een ander. Maar wanneer iemand als Karel de Gucht op televisie of in de kranten voor de kwijtschelding van de Griekse schulden komt pleiten, dan vragen wij ons af wat hem eigenlijk tegenhoudt om zijn Toscaans stulpje te verkopen in ruil voor een pak Griekse schuldenpapieren, en zo het goede voorbeeld te geven. Voor die keer dat handel in waardepapieren met voorkennis van zaken wettelijk toegelaten is. En waarom durft geen enkele journalist hem ooit die vraag te stellen?