Oriana, een vrouw

Oriana, een vrouw

2015-25_13_Oriana (Medium)Oriana Fallaci sprak met de groten der aarde 

De moedige en aanvankelijk zeer linkse Italiaanse journaliste en auteur Oriana Fallaci (Florence, 1929 – Florence, 2006), die heel haar leven graag in de wereldstad New York verbleef, schreef romans en interviews die destijds veel ophef maakten. In 2001 verscheen haar polemisch pamfletboek tegen de islam dat werd vertaald in het Nederlands onder de titel De woede en de trots (Amsterdam, Bert Bakker, 2002). Elke bange blanke man in Europa zou het moeten lezen. Zopas verscheen de Nederlandse vertaling van een biografie over haar onrustig leven. De frêle maar felle Fallaci was bevriend met Sofia Loren en ze had over heel de wereld haar bewonderaars en haar vijanden die haar scherpe pen en tong vreesden.

De mooie zwartharige maar kleine Oriana groeide op in een arm gezin van Italiaanse partizanen. Een familie waar niemand lachte maar in huis waren wel veel boeken. Haar biografe, Cristina de Stefano, schrijft: ‘Ze leest alles wat in huis voorhanden is. Eerst de Grieken en de Romeinen, dan, met de jaren, vooral de Angelsaksen: de Amerikanen te beginnen bij Mekville, en de Engelsen, te beginnen bij Shakespeare, die haar werk grondig zal beïnvloeden. Van de Fransen interesseert haar alleen Proust. Al is ze autodidact en slordig, algauw heeft ze een kostbare literaire kennis opgedaan.’ Ze wordt algauw gewone verslaggever van het christendemocratische dagblad Il Mattino, dat nog steeds bestaat en waarin op 10 oktober 2011 nota bene zelfs Filip Dewinter uitgebreid aan het woord kwam.

Sterjournaliste en oorlogscorrespondente

Oriana vond al snel haar weg naar een prestigieus weekblad als L’Europeo. Haar oom Bruno Fallaci haalt haar al snel naar het weekblad Epoca. In 1954 verhuist ze als een aankomende sterjournaliste naar Rome. In 1963 publiceert ze haar eerste grote schokkende boek, Gli antipatici (Nare mensen), met interviews van echt bestaande rijke personen uit de bovenlagen van de samenleving die berucht waren om hun slechte karakter. Uiteraard een goed en origineel idee. Dat gedurfde boek bewees dat zij geen blad voor de mond nam en niemand vreesde. Dat boek werd dan ook niet gelezen maar door het grote publiek gretig verslonden, want Oriana sprak en schreef altijd onomwonden. In 1965 verscheen haar boek Als de zon sterft, over haar ontmoetingen met bekende Amerikaanse astronauten. Stilaan werd zij in haar vaderland Italië, maar ook in Europa en Amerika, een veel gelezen schrijfster. Dankzij haar auteursrechten kon ze rijkelijk van haar pen leven. Algauw kocht ze een buitenhuis in het dorpje Casole in Toscane. Op bladzijde 128 schrijft haar biografe plots de verrassende zin: ‘Zoals alle nomadische geesten wordt ze geobsedeerd door haar wortels.’ In haar privéleven bleef zij uiteindelijk zeer eenzaam. Zij rookte onophoudelijk en dronk ook veel te veel koffie. Zij dronk whisky als het nodig was, maar vond dat whisky stonk.

Alle toenmalige machtigen der aarde

Dit boek over haar leven bevat een twintigtal foto’s, met de Israëlische Golda Meir, met de Libische leider Moammar Gadaffi, met de Chinees Deng Xiaoping, met de Amerikaanse acteur Paul Newman, met de Palestijnse leider Yasser Arafat met enkele geisha’s in Japan (zij was een feministe die bovenal van mannen hield en zei hierover: ‘De feministen worden al boos als ze zien dat je mannen niet zo haat als zij. Nou, toevallig hou ik heel erg van mannen.’). En ja, zelfs met de almachtige ayatollah Khomeini in september 1979, waarbij ze uit protest haar (verplichte) hoofddoek afdeed. Zij sprak ook met koning Hoessein van Jordanië, met de Amerikaanse minister (onder president Nixon) Henry Kissinger (die zij afschuwelijk vond), met paus Benedictus XVI (de Duitser Joseph Ratzinger, die in 2013 aftrad uit zijn ambt), met de Duitse politicus Willy Brandt die van 1969 tot 1974 bondkanselier was, met de Cambodjaanse vorst in ballingschap Sihanouk, met de Italiaanse schrijver Curzio Malaparte (eerst fascist en dan communist!), met de altijd lachende dalai lama en ze is onder de indruk van zijn vrolijke aard en zijn pacifisme. In India moet zij Maharashi Yogi, de goeroe van de popgroep de Beatles, interviewen en zij vindt dat die vereerde goeroe enkel gebakken lucht verkoopt. En zelfs William Colby, het hoofd van de CIA, en met de Vietnamese (communist en nationalist) generaal Giap. Over Giap beweert onze biografe: ‘Oriana heeft een van de geheimzinnigste mannen van toen weten te interviewen, een levende legende die zelden interviews toestaat, en hem dingen weten te ontlokken die hij nog nooit had gezegd.’ Op de Amerikaanse scholen voor journalistiek bestudeert men zelfs haar interviewtechniek, want zij blijft altijd zichzelf: oneerbiedig, direct, soms zeer persoonlijk en ook romantisch, en hard voor haar gespreksgenoot. Anders gezegd: zij stelde altijd lastige en dus gedurfde en moeilijk zomaar te beantwoorden vragen. Nog dit: ‘Ze gaat op verkenning naar de groten der aarde zonder enige vorm van nederigheid, als het kind dat in het beroemde sprookje naar de menigte roept dat de keizer naakt is.’ Wat een les voor al onze saaie en oppervlakkige interviewers die meestal niet durven wat zij durfde.

Islamfascisme

Bijna al die machtigen der aarde zijn nu dood en begraven. Daarom is het beter haar twee boeken te lezen die nog steeds actueel zijn en waarin het islamfascisme, of het islamterrorisme, voor het eerst door een zogenaamd linkse atheïste zwaar werd aangevallen en ontmaskerd. Het eerste boek is het al genoemde De woede en de trots en het tweede is De kracht van de rede (Amsterdam, Bert Bakker, 2005).

Elke politicus zou dringend beide boeken moeten lezen, of herlezen, want de dreiging van de islam (niet enkel een religie, maar ook een gevaarlijke ideologie) blijft meer dan ooit acuut aanwezig. En dit uiteraard niet enkel in het Midden-Oosten. Wie het levensverhaal van Oriana Fallaci wil lezen, zal zich dat zeker niet beklagen. Alleen de titel van het boek mocht wat beter vertaald worden, want zij was zeker geen gewone vrouw, maar een strijdbare dame, of desnoods een felle feeks, een Italiaanse furie. Een heldin van haar tijd in haar strijd tegen de hypocrisie, de onwaarheden, de lafheid en de middelmatigheid.

De Brave Hendrik


 

Titel: Cristina de Stefano: Oriana, een vrouw
Auteur: Cristina de Stefano, vertaald in het Nederlands door Jan van der Haar
Uitgeverij: Uitgeverij Xander
Jaar: 2015
Bladzijden: 336
Prijs: 25 euro
ISBN 978 94 0160 336 2



Related Articles

De mannekens van Wim Maes

Wim Maes en zijn mannekens Karel Luyckx is een trouwe kameraad en heeft een toffe pen. In een fris boekje,

De Grote Oorlog: kroniek 1914-1918: deel 30

Elzas-Lotharingen was van oorsprong Duits In het voorjaar van 2002 verscheen het eerste deel van de boekenreeks “De Grote Oorlog:

De Dorsvloer

Weerwerk aan afbraak Van een schrijver die van zichzelf zegt dat hij een “hoge leeftijd” heeft (87), zou je niet