Roddels uit de Wetstraat

Slopend

Dinsdag was het bonje in de commissie Sociale Zaken. De regering wilde het wetsontwerp dat de pensioenleeftijd wil verlengen en de voorwaarden om met vervroegd pensioen te kunnen gaan strenger te maken, door de commissie jagen. Even was de karwats van Hugo Schiltz heel dicht in de buurt… De linkse oppositie was in alle staten. Zij wilde de debatten rekken en alle democratische middelen en manoeuvres aanwenden om de regering in haar ijver af te remmen, middels hoorzittingen en grondig debatteren – lees: met ellenlange filibustertussenkomsten. Peter de Roover (N-VA) vond dat maar spelletjes van de oppositie en had er minachting voor. ‘Pour le besoin de la cause’ vergat hij de filibusterende oppositietijden van zijn eigen partij even, bijvoorbeeld in de tijd van de staatshervorming. Het werd een marathonzitting van maar liefst 18 uren, doorheen de nacht, en slopend voor iedereen. Zuhal Demir (N-VA) had op zeker moment zelfs haar hoofd op haar bank gelegd voor een dutje. Ook minister Bacquelaine sloot geregeld even de ogen. Toen bleek dat de oppositie geen millimeter wilde toegeven, ging de regering dan maar akkoord met een hoorzitting deze week en werd de zitting, die eigenlijk tot de finish gepland was, afgebroken rond 8 uur ‘s morgens.

Niet in aantal

Een werknemer moet op zijn werk zijn als het bedrijf actief is. Bij de praatbarakkers ligt dat enigszins anders. Van de 85 leden van de meerderheid waren er donderdag slechts 75 aanwezig, terwijl er om een meerderheid te hebben in de Kamer minstens 76 op een totaal van 150 moeten zijn. Probleem dus, toen de stemming moest plaatsvinden over onder meer de belastingcontrole. Bovendien eiste de meerderheid de ‘hoogdringende behandeling’ van een aantal wetsontwerpen, zoals dat over de verhoging van de pensioenleeftijd. Bracke schorste toen de vergadering, in de hoop dat er wat later wel volk genoeg zou zijn. Toen drie kwartier later bleek dat dat niet lukte, moest hij radeloos de zitting een tweede keer schorsen. De oppositie bestierf het en lag in een deuk van het lachen. Maar zij stelde zich mild op en wilde in het halfrond blijven, mits de regering zou afzien van de hoogdringendheid te vragen voor haar wetsontwerpen, waardoor ze op het normale tempo zouden behandeld worden. Zo gezegd, zo gedaan. Iedereen akkoord.

Tent gesloten

Maar toen kwam Jamar, de minister van Begroting, wellicht ongewild, roet in het eten strooien. Allicht vatte hij de ware toedracht van de afspraken niet. Hij begon zijn tussenkomst dan ook met… de hoogdringendheid te vragen. De oppositie verliet woest het halfrond, waardoor er weer geen meerderheid meer was. Nadien was die er uiteindelijk eventjes wel, en dan weer niet meer. Voorzitter Bracke kon niets anders meer dan de tent sluiten. Een triestig dieptepunt voor een parlement dat zich altijd zo bloedernstig wil nemen. Het wordt hoog tijd dat men het sanctioneringsmechanisme voor afwezigen zonder geldige reden eens gaat bijstellen. Zo gaat er veel tijd verloren en het kost de gemeenschap nog een bom geld ook.

Pijnlijk (1)

In de commissie Binnenlandse Zaken kwam Caroline Cassart-Mailleux (MR) een vraag stellen aan staatssecretaris Theo Francken over de strategie van de Europese Commissie voor een solidaire aanpak van de migratiekwestie. Alle aanwezigen keken elkaar aan en fronsten de wenkbrauwen. Ook Francken vond het eigenlijk niet leuk, want hij deelde mee dat er hem de voorbije week al drie vragen over dat onderwerp werden gesteld, onder meer door Filip Dewinter in de plenaire vergadering, en dat er al een parlementair debat had plaatsgevonden dienaangaande met de ministers Reynders, Vandeput en hemzelf. Hij zei er fijntjes bij dat het voor hem geen probleem is elke dag in de Kamer daarover te komen praten, maar dat eigenlijk vorige week alles al gezegd is. De dame in kwestie schrok even en beloofde de verslagen na te lezen en gaf enigszins gegeneerd toe dat ze ‘onvoldoende aandachtig was geweest’. Tja, als de grote actuele debatten je al ontgaan als Kamerlid, waarmee ben je dan eigenlijk bezig?!

Pijnlijk (2)

Dat de staatshervorming een ingewikkelde zaak is, is algemeen geweten. Een kat vindt er haar jongen niet meer in terug. De versnippering en de overdracht van bevoegdheden vereisen dat men een handleiding nodig heeft om te weten hoe de vork aan de steel zit. En ja, ook de politici lijken het er bijwijlen erg moeilijk mee te hebben. Rita Gantois van N-VA stelde een vraag aan de minister van Middenstand, Zelfstandigen, Kmo’s, Landbouw en Maatschappelijke Integratie over “de landbouwontwikkelingsprogramma’s van de EU” inzake de competitiviteit in de landbouwsector en de toekenning van de subsidies ter zake. Minister Willy Borsus kon hierop niet antwoorden, want, zei hij, het beleid inzake plattelandsontwikkeling is, krachtens de bijzondere wet van 2001, houdende de overdracht van diverse bevoegdheden aan de Gewesten en de Gemeenschappen, een bevoegdheid van de Gewesten. Hij is in de Europese Raad alleen de woordvoerder van de Gewesten in deze materie. Bijgevolg vroeg hij aan Rita haar vraag voor te leggen aan de bevoegde gewestelijke autoriteiten, aangezien hij in die materie niks te zeggen heeft. Rita stond erbij en keek ernaar. Was er in de N-VA dan geen enkele specialist in communautaire zaken die haar daarop attent had kunnen maken, om die pijnlijke ervaring te vermijden? Gelukkig voor haar kon en mocht de minister wel een antwoord geven op haar vraag over de gevolgen van het Russische embargo voor de appelsector in België en de Belgische export van appelen en peren. Staatshervorming? Staatsmisvorming!


Tags assigned to this article:
2015-27KamerRoddels uit de Wetstraat

Related Articles

Briefje aan Bart Crols

Boodschapper Mijnheer de weinig vrolijke, Gij zijt al een poos de woordvoerder van de NMBS en gij zult dat geweten

79e Vlaams Nationaal Zangfeest: open de diepvrieskast!

Een volgelopen Lotto Arena bruiste vorige zondag van zang, muziek en enthousiasme. Maar dat volstond niet voor de “Vlaamse” media,

Een korte gang naar Canossa

Opvallend toch hoe de ene ‘uitschuiver’ makkelijker onder de mat wordt geveegd dan de andere. Dat die Youssef Kobo, ondanks