Van naïef tot stuitend

De voetbalfan die meent dat de opvolger van Sepp Blatter de FIFA-beerput met de hogedrukreiniger zal bewerken, is naïef. Al even naïef als de door Gazet van Antwerpen uitgezonden journalist om de dochter van de FIFA-dictator te vragen wat die over haar papa dacht. De gazet had zich de moeite beter bespaard. Haar reactie was immers voorspelbaar. Zo’n goeie vader was er nooit geweest. Hij was altijd al de eerlijkheid en de onkreukbaarheid zelf. En dat zal altijd zo blijven. Aldus “serieuze” praat in een dito gazet. Laat ons toe over de verregaande én bewezen corruptie binnen de firma “Blatter en co” toch ietwat anders te denken. In één moeite koesteren we ook geen echt hoge verwachtingen over het beleid van de nieuw te vormen “firma” onder FIFA-schild. Blatter trekt nog aan alle touwtjes en roert vlot in de vetpotten tot, op zijn vroegst binnen vier maanden, een nieuwe voorzitter wordt gekozen. Hij heeft alle tijd om de verkiezing van één van zijn “intieme vrienden” voor te bereiden, mits de kleine wederdienst om hemzelf en de door hem achtergelaten negorij verder ongemoeid te laten.

Allicht zijn wereldwijd ook rechtlijnige voetbalbobo’s voorhanden. Of ze een meerderheid kunnen of willen vormen om de plannen van Blatter voor de volgende maanden te dwarsbomen, en de FIFA naar betrouwbaardere wateren te loodsen, blijft hoogst twijfelachtig. Ook of de man zelf nog veel in het openbaar zal verschijnen. Op de Champions Leaguefinale in Berlijn blonk hij uit door afwezigheid. In eigen land riskeert Blatter weinig of geen kans op vervolging. Het Zwitserse gerecht mag dan al een onderzoek voeren naar corruptie bij de toekenning van het WK 2018 aan Rusland en het WK 2022 aan Qatar, veel gedrevenheid is daar niet bij. Dat Russische oligarchen en oliesjeiks uit het Midden-Oosten wel pap lusten van de Zwitserse banksystemen, kan die houding mee verklaren. We spreken dan niet eens over het grootse en deze globaliserende tijden dominerende ordewoord “racisme”. In Qatar gebruikt men het woord al om opgaande stemmen te smoren over het schrappen van het woestijnstaatje als gastland van het WK 2022. Dat “racisme” loopt hand in hand met wat men daar “vooroordelen” noemt, als keiharde bewijzen over miljoenen euro’s smeergeld op tafel liggen.

Ongeloofwaardig is de gedrevenheid van veel voetbalbobo’s om de firma “Baltter en co” nu mee aan de galg te praten. Wereldwijd gaan ze tekeer alsof ze in lengte van jaren totaal onwetend waren over alle mistoestanden in een clubje waarin ze zelf al jaren verankerd zitten. Het wordt zelfs stuitend als ze misbaar maken, niet gehinderd door het feit dat het gezegde “boter op het hoofd” ook aan hen besteed is. In eigen land had bondsvoorzitter De Keersmaecker er alvast beter aan gedaan de waarheid van het spreekwoord “spreken is zilver en zwijgen is goud” te huldigen. De voorbije weken dook hij wanneer maar mogelijk op in de media. Eén keer zelfs om, na alle uitgelekte schandalen in het Glazen Huis, te toeteren dat alleen hij door zijn dossierkennis over wat er onder zijn beleid zoal misliep, de enige geschikte kandidaat is om zichzelf op te volgen. Zonder van een echte vergelijking te willen spreken, dacht Sepp Blatter dat op een veel hoger echelon ook over zichzelf.

Of het anti-Blattergekwetter van De Keersmaecker zijn kansen op herverkiezing verhoogt, is onzeker. VRT-voetbaljournalist Peter Vandenbempt stelde onomwonden dat de bondsvoorzitter zichzelf tegenspreekt, als hij enerzijds het ontslag van Blatter eist maar anderzijds zelf kandideert voor een nieuwe ambtstermijn. Wat binnen de FIFA allemaal gebeurde en waar niks tegen gedaan werd, was niet te vergelijken met een audit die aantoonde dat sommige zaken in het Glazen Huis beter konden, aldus de vrij zwakke repliek van De Keersmaecker. Moraal van dit verhaal: aandacht en steun zoeken via de media kan contraproductief zijn.