2015-23_15_Sport (Medium)Blatter, kan het nog platter?

Doorbrave mens

Onbegrijpelijk wat ze de onkreukbare voorzitter van de Wereldvoetbalbond heden ten dage allemaal in zijn vierenveertigers durven schuiven. Kan Sepp Blatter het verhelpen dat negen van zijn topmedewerkers in Zwitserland van hun bed werden gelicht omdat ze het verschil tussen mijn en dijn niet kennen? Ga maar eens vragen van Tahiti over Sri Lanka tot in Nigeria – om het bij die landen te houden – of ze ooit een betere FIFA-voorzitter hebben meegemaakt. Ge zult nogal een draad gaan als ge daar een verkeerd woord over onze Sepp durft zeggen. Vergeleken met de grote baas van de FIFA is Sinterklaas maar een krenterig baasje.

Horen, zien en zwijgen

Onze eigen Michel D’Hooghe is als lid van het Uitvoerend Comité van de FIFA goed geplaatst om te weten welk vlees ze in de kuip hebben bij de Wereldvoetbalbond. “Er is nooit een bewijs van corruptie tegen Blatter gevonden”, zei hij met een uitgestreken gezicht. Dat klopt, tot nader order. “Al durf ik dat nauwelijks zeggen omdat het verkeerd kan uitgelegd worden”, nam D’Hooghe een slag om de arm. Zeg dat de gewezen voorzitter van Club Brugge het gezegd heeft zonder te blozen en dat geen haar op ons hoofd eraan denkt zijn pleidooi ten gunste van zijn geloofwaardige baas verkeerd te interpreteren. Het kan ook zijn dat D’Hooghe even is weggeweest van onze planeet.

Kwade tongen

Er zijn nu eenmaal mensen die niet kunnen verdragen dat de zon in het water schijnt en die zich afvragen waarom de 79-jarige FIFA-voorzitter zich, alle tegenkanting ten spijt, halsstarrig aan zijn ambt dat hij bekleedt sinds 1998 blijft vastklampen. Waarom zou hij het aan een ander overlaten als hij er op zijn leeftijd nog zin in heeft? Ge moet al van kwade wil zijn om te denken dat het allemaal met een vracht  briketten, macht, en alle daaraan verbonden voordelen te maken heeft. En dat kameraad Blatter nog wat kostbare tijd kan gebruiken om één en ander onder de mat te vegen, zal ook wel een fabeltje zijn.

Kom nu!

De Zwitserse politie staat bekend voor haar kordaatheid. Ze wil de onderste steen bovenhalen en is al een tijd bezig met een onderzoek naar mogelijke fraude bij de toewijzing van het wereldkampioenschap 2018 aan Rusland, en dat van 2022 aan Qatar. Waar halen ze het dat er wanbeheer, witwaspraktijken en belastingfraude in het spel zouden zijn? Alsof onze goede vriend Sepp en zijn gevolg zich aan dat soort achterbakse praktijken zouden laten kennen.

De moeite niet waard

Verder is er de Amerikaanse FBI, die de Zwitsers vroeg om veertien officials van de FIFA bij hun nekvel te grijpen. Ze worden verdacht betrokken te zijn bij grootschalige corruptie in Latijns-Amerika en in de Verenigde Staten. Het gaat naar schatting over een vette honderd miljoen euro aan smeergelden. “Nauwelijks de moeite waard, peanuts”, noemen ze dat. Waar maken ze zich druk over bij de FBI? En Sepp Blatter? Hij stond er de hele tijd bij en keek ernaar, met een gezicht om hem de absolutie te geven zonder te biechten.

Proficiat

Het zal niemand verwonderen dat we halsreikend uitkeken naar de herverkiezing of de vrije val van Mister Proper. En wij niet alleen. De hele wereld keek mee. Zelfs de tamtams in Burkina Fasso verkondigden de blijde mare dat hun geliefde voorzitter en milde weldoener opnieuw op zijn troon zit. Voor hoelang nog?

En nu?

Het woord en de daad zijn nu aan de UEFA, de Europese voetbalbond. Durft die het aan zich af te scheuren van de FIFA? Laten we ons geen illusies maken. Zelfs UEFA-voorzitter en klokkenluider Platini vond het nodig Blatter platvloers geluk te wensen met zijn herverkiezing. Het scheelde niet veel of hij had meegezongen: “Wij eisen de bompa op zijn stoel.” Kortom, ze dronken een glas, pisten een plas en alles bleef zoals het was. Tenzij de Zwitserse politie het laatste woord krijgt.

Keuzes

Bondscoach Marc Wimots mag zich van den onnozele houden rond de vraag of hij na de wedstrijd tegen Wales, op 12 juni, nog trainer zal zijn van de Rode Duivels, maar geen kat die eraan twijfelt dat hij ingaat op het aanbod om hoofdtrainer te worden van Schalke 04, waar hij kind aan huis was, en dat opnieuw hoopt te worden. Waarom zou hij de kans laten voorbijgaan om in Gelsenkirchen aan de slag te gaan? “Een mens moet soms keuzes maken”, vertelde hij tijdens de persbabbel van de voorbije week. Vaneigens. Onze keuze zou rap gemaakt zijn, als we mochten kiezen tussen een rijkelijk contract bij Schalke 04 of onze nikkel afdraaien voor vorst, vrijheid en de rest van de poppenkast.

Nederigheid troef

We hebben ons laten wijsmaken dat bondsvoorzitter Swa de Keersmaecker niet beter vraagt dan zelf de trainingen van de Rode Duivels op zich te nemen. Dat wordt lachen geblazen. Nog een geluk dat ze dat in de stulp aan de Houba de Strooperlaan niet zien zitten, met als argument dat ze zelf wel zullen uitkijken naar een opvolger voor Wilmots, want dat ze de Swa als baas van ’t kot moeilijk kunnen missen. Temeer omdat hij aan ieder die het horen wil, laat weten dat hij de enige waardevolle kandidaat is om zichzelf op te volgen. Bescheidenheid is niet iedereen gegeven.

En maar passen

Ze hebben geen reden om de vlag uit te hangen bij wielerploeg Lotto-Soudal. “We hebben ons doel om in de top tien te eindigen net niet bereikt.” Dat is de kurkdroge maar correcte vaststelling van Jurgen van den Broeck, die twaalfde eindigde en ploegmaatje Monfort moest laten voorgaan in de rangschikking. Daarmee zit de Giro d’Italia erop en heeft Alberto Contador zijn eerste trofee beet, wat hij nog eens mag trachten over te doen in de Ronde van Frankrijk. Om te besluiten met de nuchtere commentaar van Maxime Monfort: “Als de grote namen van leer trekken, moeten we passen.” Daarmee is alles gezegd. Passen, paste, gepast.

Straffe madame

Het is geen alledaags gegeven dat een volleybalster van Kieldrecht naar Sao Paulo verhuist. Volleybal is naast voetbal in Brazilië enorm populair. Molico Osasco heet de toekomstige ploeg waar de 22-jarige Lise van Hecke terecht gaat komen. Ze mogen zich daar, met de reeks titels die ze op hun naam hebben staan, terecht de absolute wereldtop noemen. “Lang heb ik niet moeten nadenken. In Brazilië spelen, daar heb ik altijd van gedroomd”, vernamen we van Lise. “Het is een hele eer dat ze mij vragen en ze trekken al twee jaar aan mijn mouw.” Goed getrokken, als ge het ons vraagt, en de eer is haar van harte gegund. Van Hecke heeft het waargemaakt, maar er zijn nog meer straffe madammen in het Land van Waas.