Zuur & Zoet

Economisch ravijn

Volgens de eerste cijfers voor 2015 van de “Enquête naar de Arbeidskrachten” van de federale overheidsdienst Economie kwam de algemene werkloosheidsgraad (15-64) in het eerste kwart uit op 8,8 procent, een status quo op jaarbasis en een lichte stijging. Interessant zijn de regionale gegevens. De algemene werkloosheid stabiliseerde op kwartaalbasis in Brussel, maar wel op een dramatische 17,8 procent. In Wallonië was er een stijging met een half procentpunt tot 12,3 procent. Alweer geen reden tot  overmatig enthousiasme over een Waals herstel. Vlaanderen blijft het goed doen, met 5,5 procent werklozen. De werkgelegenheidsgraad voor de 20-64-jarigen kwam uit op 67,4 procent. Zijn we hiermee dramatisch ver verwijderd van de EU2020-doelstelling van 73,2 procent? België wel, Wallonië ook, en Brussel nog het meest.

De Waalse ziekte

Cijfers over zieken kunnen verhelderend zijn. Werkende Belgen waren nooit zieker dan in 2014: ambtenaren zijn met 3,5 ziekteweken per jaar dubbel zo vaak ziek als bedienden in de privé. We zullen daar maar het onze van denken. Dat Waalse ambtenaren 19,86 dagen per jaar ziek zijn, federale ambtenaren 17,65 dagen en Vlaamse 15,79 dagen moet een heel slimme mens ons toch eens uitleggen. Het ACV heeft meteen een uitleg klaar voor de algemene stijging van de ziektedagen, stress en burn-out voorop in de duiding, maar nooit hoor je de vakbonden over die opvallende en eeuwigdurende regionale verschillen. Dat arbeiders met gemiddeld 15,76 ziektedagen vaker thuis zitten dan bedienden met 9,66 dagen, daar kunnen we ons iets bij voorstellen. Dat het globale cijfer toeneemt, begrijpen we ook, nu almaar meer ouderen langer aan het werk zijn. Maar waarom zijn ambtenaren in Waalse overheidsdienst vier dagen meer ziek dan hun collega’s die werken voor de Vlaamse overheid? Dat moet een symptoom zijn van die vreselijke Belgische ziekte waaraan dit land lijdt.

Pandavreugde

De Chinese panda’s werden zowat in alle gazetten erbij gesleurd om een verhaaltje over Chinese investeringen in Wallonië wat extra kleur te geven. Als kranten mee op koninklijke handelsmissies mogen, dan rinkelen de tricolore belletjes. Al was het maar om de indruk te wekken dat de economische kloof in dit land – één van de vele – met Filip en Mathilde smelt als sneeuw voor de zon. Wat is het goede nieuws? De Chinezen zouden een bedrijvenpark bouwen in Louvain-La-Neuve, een “broedplaats voor start-ups” en voor wel “200” bedrijven. Ieder bericht dat op een heropleving van de Waalse economie wijst, kan interessant zijn. Als dat lukt, betalen de Vlamingen minder transfers; mooi meegenomen.

Helaas zijn we doorgaans zo nieuwsgierig dat we bij nader toezien vooral toch uitkomen bij vraagtekens. Willebroek maakte zich op om Chinezen te ontvangen. Die waren toegezegd, maar de Chinezen zijn daar in geen velden meer te bespeuren. Eerst toch even wachten met dat pandavel, tot de beertjes zijn geschoten. Ook is het ene cijfer het ander niet. Tweehonderd bedrijven, dat klinkt leuk, al zou een kleine helft van die jobs naar de Chinezen moeten. 800 jobs voor de locals, dat zou al een hoopvolle druppel zijn op de gloeiende plaat van circa 180.000 volledig uitkeringsgerechtigde Waalse werklozen. Nog 200 tot 300 keer met Philip en Mathilde naar China en er komt klaarte in de Waalse economie.

Zelfgenoegzame Vlamingen?

De Chinese beloften voor Wallonië zorgden op sommige krantenredacties voor nogal wat premature lofzang. Alsof de Waalse economie de Vlaamse plotsklaps op achterstand zou gaan rijden. Helaas. In De Tijd plaatsten Geert Janssens van VKW en redacteur Stefaan Michielsen één en ander in een breder perspectief. Janssens waarschuwt niet ten onrechte voor de nare gevolgen van de veel grotere mobiliteitsproblemen en overregulering in Vlaanderen (Wallonië gaat efficiënter om met het vergunningenbeleid, waar via de permis unique milieu en ruimtelijke ordening aan mekaar gekoppeld zijn, bijvoorbeeld). Wallonië heeft ook veel meer ruimte voor nieuwe vestigingen. “Wat we zelf deden, deden we vooral veel ingewikkelder”, aldus Janssens.

Stefaan Michielsen voegde daar wel aan toe dat één Chinese zwaluw nog geen lente brengt. Antwerpen wacht op goed nieuws van Nippon Shokubai en een nog tienmaal grotere investering van de Saudische groep ERC. Zijn overzicht van cijfers heeft meer om het lijf dan dat van Wallonië-optimisten. De jongste tien jaar telde Vlaanderen 935 buitenlandse investeringen, Wallonië 439. In 2014 telde Vlaanderen er 121, Wallonië 55. Belangrijker nog: in Vlaanderen ging het om veel grotere investeringen (2,77 miljard euro) dan in Wallonië (640 miljoen) en om veel meer jobs (4.146 tegenover 1.951). Vlaanderen mag dan al met nadelen kampen, het beschikt nog altijd over sterke troeven (expertise, sterker onderwijs, et cetera). Er is hier werk aan de winkel, dat klopt, maar de buitenlandse wandelingen van een prinsen- of koningspaar hebben vooralsnog weinig impact op dat Belgische telraam.

Ereteken voor verwoesting

Vorig jaar voerde de Vlaamse regering het Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap in, om mensen te eren die met hun uitzonderlijk talent hebben bijgedragen aan het positieve imago en de uitstraling van Vlaanderen. Dat klonk heel goed, en het was positief dat Manu Ruys als eerste zo’n ereteken kreeg. Maar ons enthousiasme daalde tot ver onder het nulpunt toen we vernamen dat ook Mieke van Hecke het ereteken kreeg. Voor haar bijdrage tot de ondermijning, nivellering en islamisering van het katholiek onderwijs, waarschijnlijk? Voor haar rol in het ruïneren van de sterke studierichtingen met klassieke talen?


Tags assigned to this article:
2015-27Zuur & zoet

Related Articles

Roskammen

Gemiste kans Tussen al het vanuit buitenlandse oefenkampen over de voetbalfans uitgestorte “non news” zaten toch enkele flarden echt nieuws.

Unieke bruiklenen in Rubenshuis

Het Rubenshuis verwierf zeven langdurige bruiklenen: een zelfportret en een Jupiterkop van Van Dyck, een studiekop van Jordaens, een werk

Op de korrel

– Als politie en media in heel Europa het bestaan de brutale moordpartij op 9 jonge mensen in München af