Imago van dorpspolitiek

Zich tot de ‘gestelde lichamen’ wenden om de eigen dorpspolitiek op te hemelen en tegenstanders hiervan af te schilderen als enggeestig en bekrompen. Brusselse schepen Ans Persoons (sp.a) presteerde het afgelopen zaterdag op de 11 juliviering in het Brussels stadhuis. ‘t Pallieterke was ter plekke.

Het belang van de vertegenwoordiging van Vlaanderen in het buitenland, imago, de perceptie over de grens, er werd die zaterdagochtend enkele keren op gewezen hoe cruciaal dat wel is. Terecht, maar misschien kan de ‘eerste burger van Vlaanderen’, Jan Peumans, dan eens het voorbeeld geven. Een mompelende tuinkabouter (we vermoeden dat hij “prettige feestdag” zei, klinkt alvast logisch…) om het ontvangstcomité aan te sturen, hoe bestaat het? Eén na één passeerden de honderden genodigden langs de voorzitter van het Vlaams Parlement.

En toen begon de academische zitting, nou ja, twee gepolitiseerde toespraken, ook van Peumans. Gelukkig vrij kort en afgewisseld met een genietbaar muzikaal intermezzo. Na het brullen van de Vlaamse Leeuw kon de receptie (overigens wél op niveau) van start gaan. De hymne was voor velen een probleem, omwille van onkunde of… onwil. Voorbeeld van dit laatste was de Brusselse Vlaamse (sic) schepen Els Ampe (Open Vld). Tijdens het zingen bleef ze ostentatief zitten, om voor de tweede strofe toch recht te veren. Een republikeinse oprisping (“geen tronen blijven staan”)? Of was ze daarvoor net bezig haar tweet in te tikken waarin ze ventileerde de indruk te hebben op een N-VA-congres te zitten; een sneer, niet geheel onterecht, naar de toespraak van Peumans? Ach, blauwe madammen, ze zijn soms onverbeterlijk. De primadonna-op-retour uit Meise, Virginie de Klippel, presteerde het zelfs zaterdag haar gevel te tooien met… de Belgische driekleur.

Gastvrouw was de Brusselse schepen voor Vlaamse Aangelegenheden, Ans Persoons (sp.a). We kennen haar overtuiging. Zoals vorige week reeds geschreven, draagt ze een verpletterende verantwoordelijkheid voor het nieuwe BXL-logo van de stad Brussel. En dan deed ze exact wat niet hoorde. Op een moment dat je de ‘gestelde lichamen’ toespreekt, waaronder een heleboel buitenlandse prominenten, leuter je niet over de eigen dorpspolitiek, een beleid dat bovendien niet berust op lucide inzichten. Beweren dat de verkeersvrije zone in de binnenstad een historische betekenis heeft, is niet enkel een toonbeeld van narcisme zoals overvloedig aanwezig in de politiek, het is ronduit dwaas. En dat is dus het beeld dat men de wereld van Vlaanderen verschaft. Hallo Jan?

Overigens, een opdeling maken tussen zij die de blik op de toekomst gericht hebben – Persoons zelf – en die verkrampte lui die in het verleden leven – begrijp: N-VA e.a. op kop – is één zaak. Maar misschien kan ze eens uitleggen waarom Brussels burgemeester Mayeur (PS) nog maar eens schitterde door afwezigheid? Wie sleurt hier een enorm historisch gewicht mee? En wie is niet in staat mee te gaan in het verhaal over dat Brussel van morgen, zoals door Ans Persoons geschetst, en waarin de Vlamingen een trekkersrol spelen? Zou ze in de eigen rode kringen een zelfde bravoure aan de dag leggen en die afwezigheid aankaarten? Ergens denken we het antwoord te kennen.

KNIN.