Europese beschaving versus nationalistische holbewoners?

Je vraagt je af wat CD&V bezielt om een Belgische fossiel zoals Mark Eyskens in de schijnwerpers te blijven plaatsen. De Leuvense oud-professor en oud-premier is altijd hautain en arrogant geweest, maar de jongste jaren ging het van kwaad naar erger. Toch blijft de CD&V deze onverbeterlijke betweter handhaven in haar nationale partijbestuur. Ze doen maar. Iedere keer dat de man op TV verschijnt bij het binnengaan van zijn partijhoofdkwartier verliest de partij weer honderden stemmen.

Niettemin geven we graag toe dat de man af en toe leerrijke teksten produceert. Neem nu zijn jongste pennenvrucht op de VRT-webstek ‘Griekenland is een Europese provincie’. Daarin beschrijft de man op een merkwaardig eerlijke wijze hoe het Europa van de toekomst er volgens de fanatieke eurofielen (zoals hijzelf) moet uitzien. Europa moet in hun ogen één groot land worden, want ‘er bestaan geen munten zonder land’.  De Euro verplicht ons dus om één grote superstaat te worden. En Eyskens vervolgt: “De publieke opinie in Europa onderschat de kolossale soevereiniteitsafstand van de lidstaten die heeft plaats gevonden na de bijna catastrofale financiële crisis van 2008-2012. De lidstaten van de EU, vooral diegenen die lid zijn van de monetaire unie, worden geleidelijk aan geprovincialiseerd.”

Maar dat gebeurt niet zonder slag of stoot want “De vooral stilzwijgende en geruisloze ontmanteling van de natiestaten in Europa is een doorn in het oog van nostalgische nationalisten die niet hebben begrepen in welke richting de pijl van de geschiedenis zich beweegt.” Eyskens peroreert dat de  slogan “Wat we zelf doen, doen we beter” steeds meer achterhaald is door de feiten. Hij rekent daarmee af met wijlen Gaston Geens, de eerste Vlaamse premier én bovendien partij- en streekgenoot van de oud-premier.

Eyskens heeft zich altijd erg verheven gevoeld boven Geens, maar dit is toch echt wel pijnlijk. De nationalisten krijgen het overigens nog veel harder te verduren dan Geens: “Nationalisten lijken vaak op holbewoners die zich terugtrekken in een grot, de ladder optrekken en zich beroezen aan een kunstmatig veiligheidsgevoel, tot blijkt dat een aardbeving – en die is in Europa bezig – de grot doet instorten.”

Nationalisten (en daarmee elkeen die het goed voor heeft met zijn eigen land of volk) zullen zich ongetwijfeld ergeren aan deze bijzonder fijnzinnige beeldspraak, maar juist dat is goed. Want dan worden ze misschien een stuk alerter voor de ware intenties van de naïeve dromers, dwepers en fanatici die het vandaag in Europa voor het zeggen hebben.

Want willen de Europeanen dat wel, dat hun natiestaten ontmanteld worden? Is dat überhaupt wel realistisch en vooral: is dat wenselijk?  Willen we dat wel, dat het onafhankelijke Vlaanderen waar we voor ijveren, niets anders zal zijn dan een onbeduidende Europese provincie? Is het aannemelijk dat trotse naties als Nederland, Frankrijk, Duitsland zich zomaar zullen laten provincialiseren? Volgens een bevoorrecht waarnemer als Eyskens is dit proces al behoorlijk ver gevorderd en is het nog een kwestie van tijd.

We mogen Eyskens eigenlijk dankbaar zijn dat hij de opgelegde omerta hieromtrent doorbreekt en ons allemaal aan het denken zet. Zijn woorden werpen een heel ander licht op bijvoorbeeld een boek als dat van Thierry Baudet, ‘De aanval op de natiestaat’, dat op een vlijmscherpe wijze analyseert wat er in Europa aan het gebeuren is. Ook het Britse referendum moet in dit kader gezien worden. De Britten zijn terecht zo trots dat ze hun zelfstandigheid niet willen opgeven en het is om die reden dat Cameron aan de alarmbel trekt. Nu het nog kan. Ook in Vlaanderen mag de toon best wat euro-kritischer worden.

BL


Tags assigned to this article:
2015-31

Related Articles

Het aanhoudende loonkostenprobleem

Ondanks de verschillende maatregelen van de regering-Michel blijft de loonkost voor de Belgische bedrijven zeer hoog. Het gaat hier niet

Cyprus gekneld tussen optimisme en realisme

Enkele relatief recente nieuwigheden zorgen voor een groeiend optimisme bij het vinden van een oplossing voor de Cypriotische kwestie. We