Relatie- en generatieproblemen

While We’re Young

Er zijn nog van die “Einzelgangers” die uiteindelijk toch als scenarist-regisseur in Hollywood aan de bak komen. Er zijn wel een paar voorwaarden. Talent voor originele invalshoeken en dito dialogen, maar tegelijk niet te ver afwijken van vertrouwde kijkgewoonten. Wat ook geen kwaad kan, is de steun van één of andere superster.

Noah Baumbach heeft het allemaal. Met onder meer “The Squid and the Whale” en “Frances Ha” bewees hij dat hij een fijn gevoel heeft voor een hedendaagse kijk op relatieproblemen, en aan “Greenberg” hield hij een vriendschap over met Ben Stiller. Hier bij ons niet zo populair, maar in de Verenigde Staten een naam die deuren opent en dingen in beweging zet. Als dan ook nog eens Naomi Watts zich engageert voor “While We’re Young”, ja, dan krijgt zo’n film zonder veel problemen groen licht.

Stiller en Watts (Josh en Cornelia) vertolken een koppel van vooraan in de veertig dat zich gesetteld heeft in hun leven zonder kinderen, in hun werk en in hun vriendenkring. Maar dat verandert als ze kennis maken met een jong stel van in de twintig (vertolkt door Adam Driver en Amanda Seyfried) dat door zijn onconventionele en ongecompliceerde levenswijze de wereld van de “oudjes” ondersteboven haalt. Vooral Josh – een filmmaker die al tien jaar werkt aan een allesomvattende documentaire – vindt ouder worden niet zo prettig. Hij is gefascineerd door alles wat zijn jongere vriend te vertellen heeft en de wijze waarop die met volle teugen van het leven geniet. Meer moet je eigenlijk niet weten; de rest van het verhaal – en de onvermijdelijke problemen – moet je zelf ontdekken.

Dat is overigens best interessant. Door onderwerp, thema, dialogen en humor, plus de situering in Brooklyn, New York, doet het geheel vaak denken aan de films van Woody Allen. Alleen probeert Baumbach toch wat meer aansluiting te zoeken bij wat hedendaagse koppels bezighoudt. Personages die op zoek zijn om hun leven zinvol te maken, het blijft intrigeren. Zeker als het over Amerikanen gaat die vaak absurde wegen inslaan om zogezegd “zichzelf te ontdekken”. Baumbach heeft een oog voor revelerende details, voor het tragische dat achter de oppervlakte schuilt. De ironie waarmee hij dat alles vastlegt, is geen uitlachoperatie, eerder een uiting van medeleven met mensen die het goed menen.

K.T.


Gevecht om Klimt

Woman in Gold

De “gouden vrouw”, waarnaar de titel van de film van Simon Curtis verwijst, is Adèle Bloch-Bauer, maar zij is niet het hoofdpersonage. Alhoewel… Haar portret, geschilderd door Gustav Klimt in 1907, is één van de bekendste werken van die Oostenrijkse kunstenaar en dat schilderij is waar het in “The Woman in Gold” om draait.

Hoofdpersonage is de Joodse Maria Altmann (Helen Mirren), die in de Tweede Wereldoorlog met haar echtgenoot naar Amerika is gevlucht en jaren later, na de dood van haar zuster, papieren ontdekt die duidelijk maken hoe de nazi’s aan de haal gingen met kunstwerken die in het bezit waren van haar familie, waaronder het Klimt-schilderij. Dat had een bijzondere betekenis voor Maria, omdat Adèle haar tante was die bij de Altmanns woonde tot haar vroegtijdige dood. Dus besluit ze er alles aan te doen om het schilderij, dat sinds het oorlogseinde in het Belvedère in Wenen hangt, terug in handen te krijgen.

Daarover gaat “Woman in Gold”, gebaseerd op feiten. Met een succesvolle afloop, maar de film laat vooral zien wat het betekent om gestolen goed (want zo mag je dat wel omschrijven) terug in handen te krijgen. Om de haverklap verschijnen nu bijdragen over kunstwerken (dikwijls geroofd door de nazi’s) die onrechtmatig in musea hangen, of in handen zijn geraakt van handelaars met een reputatie. Officiële instanties blijken plots een geheugen met gaten te hebben, of blijken zelfs de geschiedenis te vervalsen om hun bezit te “beschermen” of te ontkennen wat evident is.

Maria Altmann begint er alvast niet goed aan door een jonge en wat onhandige advocaat (Ryan Reynolds) onder de arm te nemen, maar als die groeit in zijn job en ze samen naar Oostenrijk reizen – hoewel Maria gezworen heeft daar nooit nog één voet te zetten – en ze ook nog hulp krijgen van een plaatselijke journalist, begint een haast epische strijd om haar erfenis terug te krijgen. Curtis zet dat alles niet altijd efficiënt in beeld, maar gelukkig is er een schitterende Helen Mirren die een emotionele en gedreven Maria neerzet (met een prachtige lichaamstaal), daarbij geholpen door flashbacks (met een jongere actrice) die haar vroegere leven evoceren, waardoor haar onverzettelijkheid begrijpelijk wordt.

Curtis toont zich vooral geïnspireerd in de enscenering van dat verleden, maar is dat veel minder in de rest. En toch blijft het boeiend en interessant. Door het onderwerp, uiteraard, door het gevoel dat hier iets niet klopt, en natuurlijk door de vertolking van Helen Mirren.

K.T.