’t Was nog eens  plezant op het Antwerpse stadhuis, zaterdag Elf Juli. Schrijf het met hoofdletters: bloedheet maar plezant en vooral interessant. Fernand Huts, baas van Katoen Natie kreeg er het Gulden Spoor, een hoge Vlaamse onderscheiding die dan ook werd uitgereikt in het bijzijn van Vlaams minister-president Geert Bourgeois onder het gastheerschap van burgemeester De Wever, die allebei het woord voerden.

“Sorry maar ik ben thuis mijn vest vergeten”, begon Bart zijn welkomstwoord. Wie hij niet vergeten had, waren zijn vrouw en (grote) kinderen. Die mochten voor een keer en omwille van de vakantie komen meevieren. “Wij brengen hulde aan een haventrots en een havenrots”, begon De Wever zijn toespraak in hemdsmouwen. Hij noemde Huts een fiere Vlaming, een atypische figuur die soms uitspraken doet die afgrijzen oproepen. “Links/rechts zijn voor hem termen uit het verkeer. Hij hoeft geen geleerde termen en uitspraken. “Drink een pint en los het op”, is zijn devies. Intussen verwezenlijkt zijn groep een omzet van 1 miljard euro, heeft Katoen Natie meer dan 200 vestigingen in 33 landen, met bijna 13.000 werknemers, en wappert vandaag de leeuwenvlag rondom de aardbol.”
De Wever stipte met gejuich aan dat Katoen Natie niet alleen door Fernand Huts wordt geleid maar ook door zijn vrouw Karine. Terwijl hij een kleine gele vliegenmepper bovenhaalde, zei de burgemeester dat echtgenote Huts geregeld de vliegenklopper moet bovenhalen om vrouwelijke concurrenten weg te meppen. (hilariteit) Karine werd vervolgens als volwaardig “CEO 2” uitgeroepen en gehuldigd omwille van haar kunstcollecties en haar prestaties binnen de KTN-groep. An de Moor van Vlaanderen-Europa en Vlaanderen Feest! onderstreepte nogmaals de keuze van de jury en de noodwendigheid om het echtpaar het Gulden Spoor gezamenlijk toe te kennen.


Spek en bonen

Zelfs Bourgeois, die van de gelegenheid gebruik maakte om de bevoegdheid voor Buitenlandse Handel van zijn regering te onderstrepen, was even humoristisch: hij herinnerde eraan dat hij destijds in dezelfde periode in het parlement belandde toen de Antwerpse natiebaas er voor de blauwen ging zetelen. “Wij zagen hem alleen op donderdagen op de momenten dat er diende gestemd”, zei hij. Bourgeois herinnerde eraan dat Huts geregeld ging dwarsliggen en dat toenmalig fractieleider De Wael hem ooit verzocht de zitting te verlaten omdat hij het ergste vreesde. Huts heeft er nadien een boek over geschreven: “Door het oog van een spijbelaar”. Daarin legt hij uit dat in het parlement je niet anders kan komen doen dan de krant en “’t Pallieterke” lezen. “Je zit hier voor spek en bonen en je kan niets beslissen. Stemmen betekent het knopje indrukken dat door de partij wordt aangewezen”, schrijft hij. Bourgeois deed er nog een schepje bovenop, wat je van hem niet zou verwachten: hij vergeleek de parlementairen met “coureurs” die rijden met een “fiets zonder ketting”.
De bejubelde kwam ei zo na niet aan het woord: de aanminnige vrouw aan de micro die het gebeuren leidde, vergat zowaar het woord aan Huts te geven. Zenuwen, de hitte? Te vroeg uitgekeken naar de receptie? De (zwarte) hand van Marc van Peel in het scenario? Wie zal het zeggen?

Welkom Van Peel

In ieder geval zei Fernand Huts (nadat hij havenschepen Van Peel, die weigerde te komen, uitdrukkelijk welkom had geheten), tot de menigte op het Schoon Verdiep: “Voor u staat een dankbare Vlaming die het fantastisch vindt om geëerd te worden door Vlaanderen. Een Vlaanderen dat met succes zijn best doet om economisch te groeien en zo de nodige middelen te genereren voor het in standhouden van zijn welvaart, welzijn en sociale systemen.” De jubilaris feliciteerde zowaar de politici: “Regeren is zeer moeilijk, maar jullie uitgangspunt om te focussen op economische groei en behoud van de welzijnssector is de juiste keuze.” Een sluwe zet? Maar: “Voor u staat ook een communautair zeer droevige Vlaming”, verraste hij het publiek. Iedereen dacht dat Huts een regelrechte aanval ging lanceren op het Saeftingedok, maar dat kwam slechts beperkt aan bod: “Ik weet dat er een akkoord gesloten is om op federaal vlak voorrang te geven aan het oplossen van fundamentele economische problemen en de communautaire agenda’s te bevriezen. Wat mij droevig stemt is het feit dat de federale regering zich niet aan deze communautaire vrede houdt. Integendeel. De kracht van Vlaanderen is onbetwistbaar zijn grote haven- en industriegebieden. De Vlaamse havensteden zijn de poort naar Europa. The gateways.

Wet-Major

Alle beleidsmakers weten dat onze Vlaamse havens een gigantisch nog niet gebruikt potentieel hebben om tewerkstelling en economische groei te creëren door de uitbouw van de e-commerce en de logistieke sectoren. Hiervoor is een kleine aanpassing nodig van de Wet-Major om rechtszekerheid te scheppen voor de investeerders. In deze kleine aanpassing moet gesteld worden dat e-commerce en logistiek geen havenarbeid zijn; wat het natuurlijk niet is en nooit geweest is! Kijk maar naar de vele logistieke activiteiten in de rest van Vlaanderen waar helemaal geen havens zijn en  bijgevolg ook geen toepassing van de Wet-Major. Waar zit nu de inbreuk op de communautaire vrede op federaal niveau? Welnu, binnen de federale regering zijn er blijkbaar bepaalde ministeriële krachten zeer actief bezig met zware politieke lobbying in de hoogste regionen van Europa om de e-commerce en de logistiek in onze Vlaamse havens te blijven kwalificeren als havenarbeid onderworpen aan de Wet-Major. Zij wenden hun politieke invloed bij Europa aan om e-commerce en logistiek onder de Wet Major te laten vallen. Wij kijken uit of Europa sterk is en hopen dat het niet bezwijkt voor deze intense Belgische politieke lobby. In een politieke omgeving weet je maar nooit.

Communautair probleem

Huts toonde vervolgens aan dat wij te maken hebben met een zeer groot communautair probleem, waarbij bepaalde krachten binnen de federale overheid de groei, de ontwikkeling en de ontplooiing van onze Vlaamse havens wetens en willens beletten, en dit tegen de wil in van Vlaanderen, van de Vlaamse havens en van het Vlaams economisch weefsel. U weet wel, het project dat heel Vlaanderen zal verarmen door de overlast op ons wegennet.
“In Antwerpen wil men verschillende miljarden investeren in een nieuw Saeftinghedok. Welnu, ik kan stellen dat één Koninklijk Besluit, met slechts één zinnetje veel meer arbeidsplaatsen en veel meer toegevoegde waarde zal creëren, en wel onmiddellijk, dan de geldverslindende bouw van een Saeftinghedok. Dat Koninklijk Besluit luidt als volgt: “Logistiek en e-commerce zijn geen havenarbeid.” Dit ene zinnetje is duizenden nieuwe arbeidsplaatsen waard en betekent het scheppen van immense toegevoegde waarde in onze Vlaamse havens. En wat belangrijk is: dat ene zinnetje kost niets. Misschien is dit wel het grootste nadeel: het kost niets. Immers, ik kan mij soms niet van de indruk ontdoen dat politici liever lintjes doorknippen van geldverslindende projecten. Spijtig. Het weze ook gezegd dat de havenarbeiders niet geïnteresseerd zijn om “soutiennekes” in enveloppen te steken. Het zijn de havenvakbonden die met macht bezig zijn. Havenvakbonden waarvan Eddy Bruyninckx in Trends zegt: “Het gedrag van de bonden is op de grens van het moreel aanvaardbare, bijna wraakroepend.”

Vakbonden

De genoemde ministeriële krachten binnen de federale regering manoeuvreren momenteel bij Europa om de machtsbelangen van deze vakbonden te waarborgen en te bestendigen in de toekomst, en dit ondanks de nefaste impact op de Vlaamse tewerkstelling en welvaart. De macht van de bonden primeert bij de Belgische federale regering op creatie van nieuwe arbeidsplaatsen. Welnu, als Vlaming kan ik niet akkoord gaan dat een Belgische regering de logistiek verknecht en de groei, de uitbouw en de creatie van tewerkstelling in onze Vlaamse havens belet. Aan u, Vlaamse bewindslieden en aan ons Vlamingen om ons niet de les te laten spellen en ons niet te laten onderdrukken en ringeloren in onze eigen Vlaamse havens. Dames en Heren gezagsdragers, als Vlamingen hebt u een klus te klaren met deze anti-logistieke houding op federaal niveau.”
“En laat ons nu terugkeren naar de typisch Belgische omkadering van communautaire rust waarin heden ten dage politiek bedreven wordt. Ik zal dus eindigen op z’n Belgisch en verstaanbaar voor alle Belgen: dames en heren gezagsdragers maak van onze havens de logistieke poorten van Europa. “Doe wat je moet doen!” “Il n’y a que le résultat qui compte.”

KVC/SDL