Kristof Calvo brost

Verleden donderdag plaatste Groene jongen Kristof Calvo rond middernacht een foto vanop Parkpop op Twitter. Weer kaartjes gekregen van een tabaksproducent, zoals een paar jaar geleden voor Tomorrowland? We kunnen de lezer geruststellen: Parkpop is een gratis openluchtfestival in Mechelen, dus dat was deze keer het probleem niet. Het probleem was dat Kristof Calvo op dat ogenblik eigenlijk in Brussel had moeten zitten, in de federale Kamer, waar het debat over de begrotingscontrole en de «tax shift» nog steeds aan de gang was.

Maar, hebt u donderdag dan niet in het journaal van zeven uur gezien hoe Calvo daar flink stond te tempeesten op het spreekgestoelte in de Kamer? Natuurlijk wel, maar dat tempeesten gebeurde toen de camera’s nog aan het rollen waren. Eens het medianummertje opgevoerd was, en uitgezonden op televisie, viel er voor Calvo niet veel meer te rapen in de Kamer. Dus bolde hij het rustig af naar Parkpop in Mechelen, waar hij dan de populaire jongen kon uithangen. Een win-winsituatie als het ware. En de stemming in de Kamer? Die moest dan maar zonder Calvo doorgaan.

Dat Calvo een groot deel van het debat en de stemming in de Kamer broste, kwam u in de media nergens te weten. Kristof Calvo behoort dan ook tot de «juiste» partij, weet u wel. Vraag is of hij er even goedkoop vanaf zou gekomen zijn als hij lid was geweest van een andere partij.

Mediaoffensief tegen tekssjift

Het viel op hoezeer de tegenstanders van vrijwel elke grote en kleine maatregel van de «tekssjift» (belastingverschuiving, zouden wij in het Nederlands zeggen) uitgebreid aan bod mochten komen in de media. Diëtisten en artsen die kwamen vertellen dat die vet- en suikertaks geen stuiver waard was. En de hogere accijnzen op diesel en tabak zouden ook al geen enkel effect hebben. De hogere btw op elektriciteit zou trouwens tot een ongekende energie-armoede leiden, of zo kwam iemand met een duidelijk zichtbare «Hart boven hard»-pin ons volkomen objectief vertellen.

Wat dat laatste betreft: waarom niet gewoon enkele schrijnende beelden uit het archief opdissen, uit de periode 1971 tot 2014, toen 21 procent ook al het tarief voor de btw op elektriciteit was? Moest toch een makkie geweest zijn, afgaande op de verhalen die vandaag opgedist werden.

Ook hoorden wij geen enkele arts of milieuexpert verkondigen dat hij liever een wat lagere taks op suiker, vet, tabak of diesel had gezien. Als er al kritiek was, dan toch vooral dat het allemaal nog wat doortastender had gemogen, of zelfs gemoeten, maar dan wel met de mond halfdicht. De mediaboodschap moest vooral toch zijn dat de maatregelen slecht waren, niet dat ze onvoldoende waren.

We gaan niet beweren dat we hier op de redactie in mekaars armen zijn gevallen over het grote geluk dat ons te beurt viel met de laatste fiscale maatregelen van de regering-Michel. Onze hoofdredacteur heeft daar ten andere nogal strikte regels over. Maar we vragen ons toch af of het dagenlange offensief van de media tegen het aangekondigde «sociale bloedbad» veel effect heeft gehad bij de modale Vlaming. Het lag er immers nogal dik op dat de kritiek niet over de maatregelen op zich ging, maar wel over wie ze genomen heeft.

Obesitas

«De strijd tegen obesitas wordt vanuit het departement Financiën gevoerd», hoorden we iemand op de radio zeggen. Bij Volksgezondheid viel er namelijk geen enkele commentaar of toelichting te rapen over de suiker- en vettaks. Hoe zou dat komen? Iedereen weet waarom, maar de media houden toch maar mooi de kiezen op mekaar.

De zaak–Sandra Bland

Twee weken geleden overleed Sandra Bland in een politiecel in Waller County, Texas. Alles wees op zelfmoord, en dat werd ook bevestigd door de autopsie. De familie van het slachtoffer kon daar echter geen vrede mee nemen, en trommelde de pers dan maar op. Aangezien Sandra Bland zwart was, en de agent die haar arresteerde blank, tapten de media meteen uit het gekende vaatje van blank politieracisme, zoals de familie ook uitdrukkelijk gevraagd had.

Het hele geval toont nog maar eens de vooringenomenheid aan van de media. Er kan een zwarte in de VS niets gebeuren in het bijzijn van een blanke, of de beschuldigingen van blank racisme vliegen meteen al in het rond. Het is nochtans duidelijk dat het racisme in dit geval van de kant van de familie Bland kwam, of moeten we nu echt denken dat zij eenzelfde verhaaltje zouden opgedist hebben als de betrokken agent een Aziatische of Latijns-Amerikaanse achtergrond zou gehad hebben?

Bovendien gingen de media vlotjes voorbij aan wat wel wat meer aandacht verdiend had: hoe komt het dat iemand in een politiecel zelfmoord heeft kunnen plegen? Want laat het duidelijk zijn: de politie ging wel degelijk zwaar in de fout, maar dan wel door schuldig verzuim. Wat de huidskleur van het slachtoffer was, doet niet eens ter zake. Het is hemeltergend dat de media liever nog eens een gratuit nummertje over blank racisme opvoerden, in plaats van het echte probleem te benoemen en uit te spitten. Of hoe ook de media zwaar in de fout gingen en met plezier over een lijk stapten om racistische spijkers op laag water te zoeken.

Waal kijkt royaal

Bijna 850.000 Belgen keken op tv naar het Nationaal Defilé. Niet geheel onverwacht blijkt nu, dat de interesse voor het evenement veel groter was in Wallonië dan in Vlaanderen. Onder de taalgrens trok het programma 456.500 kijkers, wat evenveel is als veel programma’s die ‘s avonds in primetime worden uitgezonden. In Vlaanderen, met dubbel zoveel inwoners, waren het er maar 389.429. Nog eens 9.000 minder dan vorig jaar.