Podium

Cleymans en Van Geel

De kans dat u deze festivalzomer ergens in het Vlaamse land een groep aan het werk kan zien onder de naam Cleymans en Van Geel is zeker niet onbestaande. Dit project rond de populaire Jelle Cleymans en de nog veel populairdere Jonas van Geel toert nu al voor het vierde jaar op rij, met steeds meer succes.

De formule is eenvoudig: zet twee goedogende en vriendelijke jongens op een podium, speel hun televisiepopulariteit grondig uit en laat hen alle bekende en vlot meezingbare Nederlandstalige liedjes zingen, begeleid door vier straffe muzikanten. Op die manier bekom je een cocktail die voor vele jongeren, maar toch ook ouderen, onweerstaanbaar wordt.

Jelly Cleymans is altijd al wel zanger geweest. Bij hem begon alles met de jongerengroep Spring; dat mondde uit in eigen Nederlandstalige liedjes en een eigen repertoire. Bij Jonas van Geel is alles begonnen met theater en televisie. Op zeer korte tijd heeft hij zich een status verworven die het predikaat ‘jong talent’ allang ontgroeid is. Bovendien blijkt ook Jonas vooral een straffe zanger te zijn, wat ook al in de musical “14-18” tot uiting was gekomen.

Eenmaal op het podium laat dit duo geen kans onbenut om het publiek te bespelen en te laten meezingen. De handjes gaan veelvuldig de hoogte in en enkele frivole danspasjes later volgen de hits van Clouseau, van Marco Borsato en van André Hazes als logische en onvermijdelijke culthits.

Maar af en toe wordt er wel degelijk getapt uit het vat van het betere Nederlandstalige lied en vervolgens even enthousiast meegezongen met liedjes van The Scene, van Gorki en zelfs van de eeuwenoude groep Bots met ‘Zeven dagen lang’.

En op dat moment denk je even dat mede dankzij projecten als deze een bepaald erfgoed toch onderhouden blijft en sta je ervan versteld dat jongeren van 12 meezingen op de tekst van groepen die zelfs in de jaren zeventig al furore maakten, lang voor er van die 12-jarigen sprake was.

Het is deze groep – met dit project – er natuurlijk vooral om te doen om het publiek een pretentieloze avond te bezorgen en met een vrolijk gevoel naar huis te laten gaan. In dat opzet slagen Cleymans en Van Geel moeiteloos.

Het komt er bij deze groep ook niet op aan te gaan klagen over het niet altijd perfect juist gezongen lied, of kritiek te gaan geven over een net gemiste hoge noot of een te hard gebrulde lange toon. Of om te gaan vermoeden dat een bepaalde moeilijke passage wat gecamoufleerd wordt door een grap of een danspas. Ook niet om u af te vragen waarom er zoveel Clouseau-nummers worden gezongen en waarom bijvoorbeeld geen Boudewijn de Groot, of een Miel Cools, of een Louis Neefs.

Cleymans en Van Geel zijn wat ze zijn, met natuurlijk een behoorlijke dosis commercialiteit en drijvend op hun populariteit. Maar het is alleszins geen snelle pak-de-poenshow. De organisatoren die dit project boeken, worden niet bedrogen. Je zou ze een moderne en vlotte Nederlandstalige coverband kunnen noemen en eigenlijk zijn ze dat ook wel. Absoluut.

Met een repertoire waarbij ze uiteindelijk wel op veilig spelen en waarin zo goed als geen risico verborgen zit.

Toch is het aangenaam om vast te stellen dat het hele optreden drijft op een gevoel van herkenbaarheid, en dat zowel jong als oud Nederlandstalig kan zingen en dat op zo’n moment ook zonder de minste schroom doet. We zien dat op vele festivals niet gebeuren. En het is voor beide heren ook een absoluut bewuste keuze.

GT


Tags assigned to this article:
2015-31CultuurPodium

Related Articles

Vier bladzijden extra

Volgende week brengen we weer een dikker ‘t Pallieterke. Een extra goede reden om uw exemplaar bij de dagbladhandelaar te

Syriëgangers of Syriëstrijders?

Wie naar Syrië gaat om aan gevechten deel te nemen en opgeleid te worden tot terrorist en achteraf terugkeert om

Leontyne Price 90

De naam Leontyne Price zegt Vlamingen weinig, maar Amerikanen des te meer. Ze was de eerste zwarte operadiva. Ze werd