2015-31_15_Sport (Medium)De Tour is voorbij, laat de  bal maar rollen

Dappere Wout
De Nederlander Wout Poel stond zondagnamiddag niet op het podium in Parijs. Die eer viel zijn ploegmaat en geletruidrager Chris Froome te beurt. We gunnen de Britse Keniaan zijn triomf, maar als er iemand een medaille verdient voor moed en zelfopoffering is het Wout Poel, voor de manier waarop hij zaterdag zijn afgematte kopman naar de kruin van Alpe D’Huez loodste. Groots werk noemen we dat.

Stille wroeters
Froome had het bij momenten moeilijk om zijn meesterknecht bij te houden. We durven er onze hand niet voor in het vuur steken dat hij op de Champs Élysées nog met zijn gele trui had mogen pronken zonder de hulp van de barmhartige Samaritanen, Wout Poel en de Australiër Richie Porte, die voortdurend de ziel uit hun lijf hebben gereden voor hem. Laat dit een eerbetoon zijn aan alle waterdragers die van Utrecht tot in Parijs in dienst reden van de vedetten die altijd het laken naar zich toetrekken en de voorbije weken volop in de kijker stonden.

Aanvallen!!!
Wie stond er aan de voet van de Pyreneeën op de 93ste plaats van de rangschikking? Wat een idiote vraag. Wie let er nu op een onbeduidende plaats halfweg het klassement? En wie zou dat kunnen zijn om er aandacht aan te besteden? Houd u vast aan de takken van de bomen. Niemand minder dan Serge Pauwels, die in het hooggebergte de stelling verdedigde dat de aanval de beste verdediging is, en er bij het scheiden van de markt voor beloond werd met een dertiende plaats in de eindrangschikking. Opmerkelijk? Zeg dat wel. Allen samen: leve onze Serge en hij mag er wezen.

Schol
Op weg naar Parijs, met één hand op het stuur, met de andere renners champagne slurpen, onder het oog van de Franse gendarmes nog wel, wie durft dat riskeren? Wij alleszins niet, maar de ronderenners hebben een streepje voor. We zijn de laatsten om de gele trui en zijn waterdagers die verfrissing te misgunnen na het zware labeur van de voorbije weken. En het moet gezegd, ze zullen het met mate naar binnen gewerkt hebben, want we hebben er geen enkele met een stuk in zijn oor rondjes zien draaien op de Champs Élysées.

Over en uit
De carrousel, of noem het criterium, op de Champs Élysées hoort er nu eenmaal bij, om ‘le tout Paris’ en de talrijke toeristen die er op elkanders tenen staan te trappelen hun pleziertje te gunnen. Daarmee hebben we het gehad, na een Tour die veel beloofde, in een wirwar met valpartijen begon, en met een deelnemersveld dat zich nogal gewillig neerlegde bij het meesterschap van Chris Froome. Met alle respect voor de pogingen van Quintana, die veel te laat uit zijn krammen schoot om de gele trui te verontrusten. Het zal voor volgend jaar zijn voor de Colombiaan, op voorwaarde dat hij er een beetje vroeger aan begint. Kruis over deze Tour. We zaten alleen nog met de vraag wie de sprint zou winnen op de Champs Élysées. En de winnaar is: André Greipel, die zijn vierde ritoverwinning op zak stak. Wie anders? Om te besluiten met de woorden van Michel Wuyts: “Als ge prof bent, moet ge hard kunnen rijden.” Bedankt, maar zover waren we zelf ook al geraakt.

Het is weer zover
De bal is al een tijdje opnieuw aan het rollen, maar dat was maar om te lachen, om de spieren los te gooien, en in te schatten hoever het gestaan en gelegen is met de conditie van de acteurs. Gedaan met oefenen voor de galerij. De speeltijd is voorbij. Vanaf nu wordt het menens. Tijd voor de gladiatoren om de arena te betreden, in blijde verwachting dat ze er een bezienswaardig en sportief spektakel van maken.

Welkom
We zullen Club Brugge een duwtje in de rug geven en de spits laten afbijten op het veld van het pas gepromoveerde Sint-Truiden, oordeelden de kalendermakers. In de hoop STVV als underdog kopje-onder te zien gaan? Zover durven we niet denken. Dat het anders is uitgedraaid, is het gespreksonderwerp van de week in Stayen, waar de Limburgers u welkom heten. Wat niet betekent dat ze de eendagstoeristen uit Brugge de punten zomaar cadeau doen. Dat zou erover zijn.

Fris STVV
Wat is de reden waarom Club Brugge zich met 2-1 liet ringeloren door een enthousiast spelend Sint-Truiden? We vroegen het aan Tom de Sutter, die er met zijn neus bij stond en niet naar zijn woorden moest zoeken. “Tot aan de rust speelden we redelijk goed en kwamen we zelfs op voorsprong. In de tweede helft begonnen we plots achteruit te kruipen. Waarom? Ik heb er geen verklaring voor.” Wij ook niet. We kunnen moeilijk aannemen dat Michel Preud’homme zijn pupillen opdracht had gegeven terug te krabbelen. Dan kunnen we alleen maar besluiten dat STVV verrassend fris en gedurfd uit de hoek kwam, en als het dat blijft volhouden meer dan welkom is in eerste klasse.

Penalty is penalty
Goed begonnen, is half gewonnen. Dat geldt niet alleen voor Sint-Truiden, ook KV Kortrijk heeft zijn start niet gemist, tegen een teleurstellend Standard. Liefhebbers van viriel voetbal en van gele kaarten werden op hun wenken bediend in het Guldensporenstadion, waar scheidsrechter Gumienny het verkorven had bij het thuispubliek omdat hij de Rouches een strafshop gunde die hij en niemand anders gezien had. Dat werd uiteindelijk goedgemaakt met de 2-1 eindcijfers en drie verdiende punten voor Kortrijk. Daar kon, op het gezelschap uit Sclessin na, iedereen vrede mee nemen. Niet het minst de scheidsrechter, die aan een roemloze uittocht met pek en veren ontsnapte.

Terug thuis
Over de thuisoverwinning van Racing Genk tegen OH Leuven en de 3-1 nederlaag van Lokeren op het veld van Zulte-Waregem kunnen we nog een hele week discussiëren. Verdiend of niet? Het hangt ervan af door welke kleur van bril ge het bekijkt. We gaan er geen polemiek over voeren en leggen ons neer bij de feiten. Met een bijzondere vermelding voor Igor de Camargo die opnieuw zijn draai heeft gevonden bij de club waar hij tien jaar geleden aan de slag was. Met twee doelpunten op zijn di Camargo’s heeft hij zijn entree niet gemist in de Cristal Arena. Geef hem de pint. Bij voorkeur een Cristal.

Alle begin is moeilijk
Met de gezonde zeelucht van de koningin der badsteden in hun sportieve longen, mochten Oostende en KV Mechelen het onder elkaar uitvechten. Amper begonnen, zag het ernaar uit dat KVM zich in zijn sas voelde aan de kust. Het Mechelse overwicht was maar van korte duur. “Het is onze kust, en we zullen eens laten zien wie hier baas is”, zagen we de kustjongens in koor denken. Het bleef niet bij woorden. Alleen een voetbalanalfabeet of een tegendraads geboren wijsneus zal ontkennen dat de fris voetballende thuisploeg zich als betere ploeg ontpopte, en dat met 3-1 onderstreepte. En Malinwa? De Mechelse sloddervossen zijn ons en hun supporters op zijn minst een revanche verschuldigd, of er komen vodden van.