Zuid en Noord

voorgedragen op 11 juli Gulden Sinjoren

Zij steunden op Oranjes “De Nederlanden één”,
zo dichtte Jozef Simons over onze helden
die moedig, toen hier Frankrijks overmacht verscheen,
voor vrijheid vochten in het land van Maas en Schelde.

Zij sprongen in de brand maar werden overmand
en moesten naar het pijpen van de Fransen dansen.
De vrijheidsdroom voorbij, zo leek het, in dit land,
maar Bonapartes nederlaag bood nieuwe kansen.

Oranje zette Dietsland op de wereldkaart,
in enen stronck geplant, zoals het Marnix dichtte.
De stronck met sterke wortels van verscheiden aard,
verrijkte zuid en noord met nieuwe vergezichten.

’t Arm Vlaanderen werd met nijverheid verrijkt in Gent
en in de Scheldestad werd Willem van Oranje
door ’t volk begroet als welgekomen resident,
zoals ’t sinjoren past: met zwier maar zonder franje.

Een nieuwe lente leek het en een nieuw geluid.
’t Volk dat Verriest zo graag herboren worden wilde,
het Dietse Vlaanderen ging er vinnig op vooruit
dank zij Oranje die het weer naar boven tilde.

‘t Was zeer de moeite waard. het jaar achttien vijftien,
zó waardevol dat wij ’t speciaal gedenken willen
met groot vertoon, om wereldwijd te laten zien
dat volkse banden hechter zijn dan de verschillen.

Wij willen in verscheiden eenheid, noord en zuid,
het erfdeel van Oranje in de vaart der volken tillen
en blijft het Dietse ideaal voorlopig uit,
het zuiden zegt alvast met overtuiging: DANK U, WILLEM!

Hector van Oevelen