2015-29_11_Vlaanderen feest (Medium)11 juli. Ik ken weinig landen waar de nationale feestdag gespreid wordt over een ganse week. De eerste vieringen vonden al plaats in het weekend van 4 en 5 juli. Zelfs de Belgische feestdag beperkt zich tot 21 juli, één dag.

Alle Vlaamse initiatieven in dit blad opsommen is ronduit onmogelijk. Ze allemaal bijwonen en er ook nog eens een verslag over brengen, totaal onmogelijk. Vooral omdat heel wat vieringen gepaard gaan met academische zittingen en soms te lange redevoeringen.

11 juli heeft twee gezichten: enerzijds heb je de officiële festiviteiten zoals de rechtstreeks uitzending van Vlaanderen Feest vanop de Grote Markt in Antwerpen, georganiseerd door de VRT. Tot vorig jaar kaderde die live-uitzending in de reeks ‘Vlaanderen Muziekland”, georganiseerd in telkens een andere Vlaamse stad. Dit jaar kregen die optredens, met Nederlandstalige muziek, de naam “Pop Up Live”. Presentator Peter van de Veire is absoluut geen vriend van Vlaanderen. Dat aan het podium elke verwijzing naar de Vlaamse identiteit vermeden wordt, moeten we er maar bijnemen. Geen leeuwenvlag te bespeuren. Ook niet bij het publiek waar, in tegenstelling tot vorige jaren, de VVB geen papieren leeuwenvlaggetjes uitdeelde. Nochtans was dat wel gepland (zoals in Aalst de dag ervoor, waar 3.000 vlaggetjes werden uitgedeeld). In Antwerpen zou die taak worden uitgevoerd door de studenten van de NSV, maar die waren uiteindelijk niet meer in staat nog vlaggetjes uit de delen na de zes gratis biervaten op het Consciencepleintje. De weg naar een eigen Vlaamse staat is lang, maar zelfs de afstand tussen het Conscienceplein en de Grote Markt was voor deze Vlaamse strijders iets te hoog gegrepen.

Dus geen vlaggetjes op de Grote Markt, wel schoon en sjiek volk op de academische zitting in het stadhuis, waar de Beweging Vlaanderen-Europa een laatste “zitting” organiseerde. Daarbij kreeg Fernand Huts de Gulden Spoor voor Economische uitstraling. U leest er elders meer over in dit blad.

Eretekens

De Beweging Vlaanderen-Europa is gul met het schenken van onderscheidingen. Twee dagen eerder kreeg Rik van Cauwelaert al de hoogste onderscheiding aangereikt, de Orde van de Vlaamse Leeuw. Plaats van het gebeuren: het stadhuis van Aalst, waar de zaal te klein bleek voor het talrijk opgekomen publiek. Rik van Cauwelaert mocht dan al in een ver verleden een ACW-stempel dragen, vandaag de dag heeft hij al heel wat meer afstand genomen van die beweging. Tijdens zijn laatste jaren bij Knack werd die ommezwaai steeds duidelijker in zijn kritische hoofdartikels. Dat hij langzaam maar zeker in zijn opiniestukken opschoof richting “meer Vlaanderen” bleef evenmin onopgemerkt. De plaats ontbreekt om zowel de wijze woorden van Jean-Pierre Rondas, die de laudatio uitsprak, als het dankwoord van de gehuldigde af te drukken. Wel nog een voetnoot voor de trotse bezitters van het Aalsterse stadhuis: het is niet verboden een hapje te serveren bij de receptie (sommige aanwezigen komen van zeer ver), en twee: stop met recepties in de trouwzaal die veel te klein is en levensgevaarlijk door de nauwelijks zichtbare optrede van het podium. Dit terzijde.

Sinardet, de Vlaming.

Bij sommige initiatieven kan een mens toch wel wat bedenkingen hebben. Zo had de gemeente Grimbergen het fantastische idee een academische zitting te organiseren met als gastspreker Dave Sinardet. Nu is deze laatste een door de VRT veel gevraagd politucoloog, maar bovenal, de heer Sinardet is een uitgesproken belgicist. Reden voor de plaatselijke gemeenteraadsleden van N-VA en Vernieuwing (partij van onafhankelijken en Vlaams Belang) om niet aanwezig te zijn op de “viering” en voor de ingang van de zaal te protesteren. Van Grimbergen is het niet ver stappen richting Vlaams Huis in de Drukpersstraat, waar Meervoud vzw in samenwerking met het Taakaktiekomitee en de Vlaamse Volksbeweging een 11 julibijeenkomst organiseerde. Vrij veel volk daar, met een opgemerkte passage van Jan Jambon, Ben Weyts en Theo Franken. Hier zagen we vooral de bordeauxkleurige petten van het KVHV tussen de aanwezigen. Speciaal voor deze viering was Shona MacAlpine uit Schotland overgekomen. Zij is de voorzitster van “Women for Independence”. Tot slot verhuizen we nog even naar Brugge, waar nog maar eens de Beweging Vlaanderen-Europa een ereteken voor Culturele Uitstraling uitreikte, ditmaal aan Jan Dewilde, neen, niet de zanger, wel de muziekwetenschapper. Jan Dewilde geldt ongetwijfeld als dé expert inzake Vlaamse muziek van de 19de eeuw en de eerste helft van de 20ste eeuw. Momenteel is hij muziekbibliothecaris van de Vlaamse erfgoedbibliotheek van het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen en ook coördinator van het Studiecentrum voor Vlaamse Muziek.

Blanken

Tot slot nog een bedenking: op de meeste officiële “zittingen” waar we lijfelijk aanwezig waren, zagen we enkel “blanken”. Tot spijt van wie het benijdt. Twee “gekleurde” nieuwe Antwerpenaars hoorden we op de Grote Markt in Antwerpen wel zeggen: “Leuke muziek, leuke sfeer, maar wat is er vanavond hier te doen?” Op dat vlak is er nog werk aan de winkel.

Vergeef me dat ik niet elke “zitting”, “viering” en “herdenking” kan vermelden. Uw dienaar en zijn medewerkers kunnen niet overal tegelijk zijn. Op naar volgend jaar dus, met hopelijk tegen dan wederom al iets meer bevoegdheden voor Vlaanderen dan vandaag. Geert Bourgeois heeft het beloofd.

KvC