2015-32_06_Dwars door Vlaanderen (Medium)Raden mag altijd

In het Antwerpse alleen al boeten “kleine” criminelen ruim zeshonderd werkstraffen uit. Vooral senioren lopen gevaar een tikje duizelig te worden van dat cijfer. In “hun tijd” bestond het begrip “werkstraf” niet eens, laat staan dat men er een cijfer kon opplakken. Dat ligt vandaag in een van diversiteit en van pluralisme bulkende samenleving duidelijk anders. Hoe staat het in dat totaal van zeshonderd werkstraffen met de verhouding autochtoon-allochtoon? Een nuttige vraag. In de berichtgeving ter zake werd ze niet gesteld, laat staan dat er een cijfer werd opgeplakt. Maar raden mag altijd.

Goed voor de statistieken

Na hun wekelijkse bijeenkomst in buurthuis De Kring aan de Gentse Watersportbaan rijden drie dames rond 23.30 uur naar huis over de Watersportbzaan, richting Drongen. Langs het fietspad kan men geregeld auto’s geparkeerd zien staan van lichtgekleurde heren en elke Gentenaar weet onderhand dat daar gul wiet verhandeld wordt. Onze drie vriendinnen hadden daar wel geruchten over opgevangen, maar ze peddelden die auto’s stilletjes voorbij, tot ze uit de andere richting vier jonge snaken zagen komen aanfietsen, die hoorbaar veel plezier hadden, maar hen ook lichtelijk de doorgang versperden. Toch niet van de kwaadsten, die jongens, dachten de dames, want zij lieten hen langzaam doorrijden. Niks aan de hand zo te zien, maar… Thuisgekomen stelde één van de dames vast dat haar handtas uit haar fietszak was verdwenen. ’s Anderendaags repte het slachtoffer zich meteen naar het politiekantoor van Drongen, waar de agent met dienst zich allesbehalve vlijtig toonde om de aangifte van diefstal te noteren. Hij “loste dat op” in dezer voege: “Madammeke, ge moet dat niet aangeven als diefstal. Zeg gewoon dat ge uw handtas verloren zijt; dat is veel simpeler.” Alles kits in de stad van Daniël Termont: geen verder onderzoek nodig. In de statistieken weer een diefstal minder en de jonge boefjes kunnen al uitkijken naar hun volgende slachtoffer. Mét gedoogsteun van de flikken, die het wel weer zullen… flikken.

Zelfcensuur

Onze kranten publiceerden alleen enkele onbelangrijke details over de delinquent die in Schaarbeek twee kinderen met een mes heeft gestoken en uit een venster gegooid. Hij was 38 jaar, hij was niet de vader van de kinderen en hij had een contactverbod. Maar in La Dernière Heure lazen we dat dat crapuul Otman heet en al zestig keer (!) is opgepakt wegens andere feiten, onder meer druggebruik, diefstal en huiselijk geweld. Hij werd telkens na korte tijd weer vrijgelaten. Met dank aan de Belgische justitie. Vroeger, tot zo’n vijftien jaar geleden, konden we zulke relevante bijzonderheden ook in onze kranten lezen, zeker in Gazet van Antwerpen en Het Laatste Nieuws. Maar nu doen die volop een zelfcensuur om te verbergen dat misdaden gepleegd zijn door islamitische en/of buitenlandse criminelen.

Cameraproject

De Kortrijkse burgemeester Quick is dusdanig trots op het door hem gelanceerde cameraproject dat eenieder het moet weten. Voor de lokale pers een dankbaar thema om hun bladzijden mee te vullen tijdens de komkommertijd.

Het moet wel gezegd en geschreven worden dat het plaatsen van een tachtigtal veiligheidscamera’s vruchten afwerpt. In vergelijking met het eerste semester van 2014 is het aantal winkeldiefstallen gehalveerd; idem voor de overlast. Meestal blijken de opgepakte criminelen vooral Afrikaanse illegalen te zijn. “We willen in de toekomst nog meer inzetten op camera’s, zowel preventief als repressief”, aldus een woordvoerder. Quick is dan ook terecht trots dat Kortrijk als pilootstad voor veiligheid in de binnenstad geldt. Mechelen en andere steden zullen zijn voorbeeld volgen.

Vrouw aan het roer

In Tienen is de bestuurlijke impasse eindelijk doorbroken. Een nieuw bestuur van CD&V, VLD, Groen en N-VA deelt er voortaan de lakens uit. Burgemeester wordt Katrien Partyka, de CD&V-coryfee die de vorige coalitie eind vorig jaar opblies. Lang zag het ernaar uit dat ze daarvoor de rekening zou betalen, en dat niet de socialisten maar juist haar partij naar de oppositiebanken zou worden verwezen. Maar de paars-groene constructie bleek veel te wankel, zodat Partyka uiteindelijk toch aan het langste eind trok. Daarmee staat in de suikerstad voor het eerst een vrouw aan het roer. De enige die nog roet in het eten kon strooien, was voormalig schepen van Financiën Patrick Grootjans. Hij had immers tegen de onbestuurbaarheid gestemd, begin dit jaar, en werd voor die euvele daad zelfs uit de sp.a gezet. Zijn keuze toen maakte wel dat hij de enige was die het nieuwe bestuur nog kon aanvechten bij de Raad van State. Grootjans ving echter bot in Brussel. Of hij een procedure ten gronde zal opstarten, is nog niet zeker. De Tienenaars zijn allang blij dat er een bestuur is. Maar of de nieuwe wind die door de stad zal waaien een frisse wind zal zijn, daar hebben ze twijfels over. Ook de scepsis tegenover de burgervrouwe is groot. Ze heeft drie jaar om het vertrouwen van de bevolking te winnen, en dat zal niet simpel zijn.

Estafetteroman

Je moet er maar opkomen… Vertrekken met als titel “De dag dat Emmanuel Dedecker, heer van stand, in Brugge werd begraven” en eind december 2016 zal in de winkels een “kakelverse” roman liggen, bevattende 25 hoofdstukken geschreven door 25 West-Vlamingen. Twee maanden geleden kwam van Uitgeverij Zorra uit Damme de oproep tot deelname. 61 kandidaat-auteurs meldden zich aan en daaruit moest een jury de gelukkigen kiezen. Ze zijn eraan begonnen. Wie krijgt de gemakkelijkste opdracht? De eerste waarschijnlijk, want die mag zijn gewrocht gewoon doorgeven aan de volgende die daar moet op inspelen! De uiteindelijke ontknoping in hoofdstuk 25 komt voor rekening van iemand waarvan de naam nog niet vrijgegeven werd!

Voetballer Beke

Op het terrein van de sporthal in Lummen speelden CD&V-voorzitter Wouter Beke en enkele van zijn partijgenoten een potje voetbal tegen een clubje jeugdspelertjes. De Lummense burgemeester Luc Wouters speelde deze keer geen scheidsrechter, maar zorgde er mee voor dat de match eindigde op 11-11. Wouter Beke: “Ik heb nooit gevoetbald, maar heb toch een paar keren kunnen scoren. Mijn ‘nieuwe’ sportschoenen staan al vijf jaar thuis in de kast.” Die match kaderde in de ronde door Vlaanderen door Beke voor een zogenaamde ‘Bonte Buurt Babbel’. Want, zei Beke: “De buurtwinkels, wijkschooltjes en pleintjes in woonkernen zijn voor de mensen erg belangrijk om contacten te leggen.” Precies of wij zitten nu allemaal te wachten op Wouter Beke.