Voor eigen postje en profijt

Er zijn weinig stadions in België waar de supporterskreet “voetbalbond is maffia” nog niet opsteeg. De gebeurtenissen van de voorbije maanden, weken en dagen achter de muren van het “Glazen Huis” hebben een vermoeden van waarheid achter die kreet niet ontkracht, eerder versterkt. Dat ligt niet aan het voetbal zelf, wel aan de bobo’s die aan de touwtjes trekken. Zowel in eigen land als wereldwijd, zoals de FIFA-saga onderstreept – en die de vraag doet rijzen of de Wereldvoetbalbond straks met Michel Platini als “opperbobo” beter af zal zijn dan met Sepp Blatter.

Ondertussen laat het arrogante clubje van bondsvoorzitter François de Keersmaecker geen kans liggen om het laatste restje krediet te verspelen; idem voor zijn (nog weinige) getrouwen. Het ontslag van scheidsrechterbaas Frank de Bleeckere staat, sportief gezien, als een kemel van topformaat. De manier waarop De Keersmaecker en CEO Gerard Linard die schoten, verdient enkel de stempel dictatoriaal, want de raad van bestuur werd straal genegeerd. De ontslagreden “besparingsoperatie” kon alleen een kliekje amateurs bedenken die het geheugen van de modale voetbalfan een limiet van hooguit twee dagen toemeet. Zeker als het gaat om exuberant met bondsgeld gooien. Ons geheugen reikt iets verder. Zo zijn we niet vergeten dat De Keersmaecker zich aan zijn postje kon vasthouden met bij elkaar gelobbyde steun van de Franstalige stemgerechtigden. Zonder was het “over and out” geweest. Hij beseft dat als geen ander, vermits hij zich blijkbaar zeer schatplichtig voelt tegenover zijn beschermheren en zich navenant ontvankelijk opstelt voor al hun wensen. Anders is het moeilijk verklaarbaar dat de Waalse nobele ex-scheidsrechter Eric Romain, zij het totaal onbekend, in de coulissen klaarstaat om de op de keien gezette vakman De Bleeckere op te volgen.

Het stof van die miskleun had nog geen kans op liggen gekregen, of het volgende stof waaide al op naar de vier windstreken. Op vraag – of eis? – van bondscoach Wilmots ging de tandem De Keersmaecker-Linard voluit akkoord om Enzo Scifo het postje “beloftencoach” te bezorgen. Scifo is eentalig Frans, zonder een greintje notie van “de Vlaams”. Was dat noch voor de genoemde tandem, noch voor de bondscoach een beletsel, dat feestje ging niet zonder meer door. De door te veel Franstalige invloed blijkbaar al wat moegetergde raad van bestuur zette de benoeming “on hold”. Of dat na de bestuursvergadering in het Glazen Huis van gisteren, dinsdag, ook zo gebleven is? Toen we deze regels intikten, was dat koffiedik kijken. Het is niet zo dat we Scifo geen kans gunnen. Het is wel zo dat hij een gebeurlijk “njet” vooral aan zichzelf mag danken. Zoals veel “echte Belgen” deed hij nooit moeite zich min of meer aanvaardbaar verstaanbaar te maken in de taal van het grootste deel van de bevolking, ook nog altijd de taal van een meerderheid van de voetballers van eigen bodem.

De rode draad doorheen het dictatoriale gedrag van de bondsvoorzitter en zijn CEO draagt duidelijk het label “communautair”, bovendien gekenmerkt door “Franstalig eerst”. Voor de Waal Gérard Linard is dat begrijpelijker dan voor de “Vlaming” De Keersmaecker. Die lijkt, voor eigen postje en profijt, voluit bereid om te voldoen aan de eis “voor wat hoort wat”. Vandaar dat hij via zijn eigen persoontje de Waalse invloed bij de voetbalbond promoot en stimuleert.          voor heeft, want je ubliceerde lezersbrieven in de kranten geen spoor van communautaire oprispingen Het moet zijn dat er nog steeds geen sleet zit op Lamme Goedzaksyndroom, waaraan gans Vlaanderen lijdt. En waarop figuren zoals de herkozen bondsvoorzitter handig – voor een keer dan toch – inspelen. In de massale hoeveelheid lezersbrieven in de kranten vol kritiek op een almaar verder ontsporende voetbalbond, geen spoor van communautaire oprispingen. Vandaar dat we dat aspect van én de crisis én de neergang in het Glazen Huis, althans in dit krantje, een voorkeursbehandeling toekennen.