Weer aan de slag

Het Vlaams Parlement is weer aan de slag. Er waren wel al wat commissie-activiteiten, maar het echte startschot wordt traditioneel gegeven met de Septemberverklaring van de minister-president. Even traditioneel bij die gelegenheid zijn de protestactiviteiten die men in de nabijheid van het parlement ten tonele brengt. Ook dit jaar werd de statige buurt rond de Leuvenseweg ontsierd door divers, rode vlaggen en objecten meevoerend, gespuis. Wel mooi gedaan was de Geert Bourgeois-reus die door een VRT-protestgroepje werd voortgetrokken. Vlaamser kan het niet. Overigens, een Vlaamse reus is eveneens een soort buitenproportioneel konijn, wat misschien een aardig symbool voor onze politiek zou wezen.

Vrolijk moment

Voor de samenstelling van het bureau en de “constitutie” van het Vlaams Parlement wordt de zaak voorgezeten door de ouderdomsdeken, in casu Herman de Croo (Open Vld) die daar ook dit jaar weer een vrolijk gloriemomentje van maakte. Zoals intussen bekend nam Barbara Bonte (VB) ontslag, wat jammer is, want ze was een waardevolle kracht in de partij, en diende opvolger Ortwin – “Orwin” in het taaltje van De Croo – Depoortere te worden ingezworen. Depoortere heeft ruim zijn sporen bij het VB verdiend en zal dus zijn draai wel vinden in het fractiewerk.

Na afhandeling der formaliteiten kon dan eindelijk voorzitter Peumans aan het serieuze werk beginnen.

Toon gezet

Uit de rentrée-toespraak van Peumans viel onder meer te vernemen dat tijdens het reces de glazen koepel van het halfrond was opgefrist (het zag er inderdaad allemaal wat properder uit), een omgevingsdetail dat hij dan maar meteen verbond aan het idee van “transparantie”. Op een drafje ging hij door de actualiteit heen (vluchtelingencrisis, noden van de Vlaming,… ). Hij prees de werking van het Vlaams Parlement en zijn leden die het naar “het hoogste niveau proberen te tillen” – wat wellicht een grapje was. Voorts moet het parlement “een broeinest en kraamkamer” zijn van een “door onze beste democratische waarden geïnspireerde decreetgeving”. Mooi.

Tenslotte zouden de Vlaamse volksvertegenwoordigers als cadeautje een “multifunctionele pen” (wat dat ook mag wezen) op hun bank vinden, maar het hebbeding bleek nog niet te zijn uitgedeeld.

In ieder geval is de toon gezet voor het nieuwe parlementaire jaar en gaat de Vlaamse assemblée voort in haar onnavolgbare stijl.

Septemberverklaring

Tijd voor het koninginnenstuk: de Septemberverklaring van de Vlaamse regering. Die regering zat zich voltallig op haar banken te vervelen terwijl minister-president Bourgeois zijn rede – in het hem eigen keurige Nederlands, het mag worden gezegd – uitsprak. Er was weinig opwindends te beluisteren. Bourgeois kondigde een langetermijnvisie, reikend tot 2050, aan, waaierde breed uit over innovatie, constructieve besparingen, werkloosheidsdaling en een pril heroplevende economie. Voorts nog wat duurzame ontwikkeling en sociale cohesie en – tussen de plooien – het bericht dat Vlaanderen vierduizend asielzoekers per maand mag verwelkomen. Een geut “pluralistische samenleving en waarden van de Verlichting” ontbrak niet. De minister-president belichtte dan even de verschillende beleidsdomeinen, waarop het klapvee van de meerderheid de handen op elkaar kon brengen. We onthouden dat Vlaanderen een topregio is.

Lollypopland

Na de opening en de Septemberverklaring ‘s maandags, mocht op de gebruikelijke woensdagse plenaire zitting het debat over genoemde verklaring losbarsten. Joris Vandenbroucke (sp.a) begon met wat positieve woordjes over de regeringsverklaring, maar kwam al gauw in strijdmodus over het vluchtelingenprobleem en zekere opinies van Bart de Wever daarover. Matthias Diependaele (N-VA) liet dat niet over zijn kant gaan en zette de aanval in tegen een, volgens hem, diep in “Lollypopland” vertoevende, Vandenbroucke. Misschien is het wel tekenend dat een parlementaire bespreking over de Vlaamse toekomst al meteen over migratiegolven moet gaan. Het onderwerp werd gauw gevolgd door het gangbare gedoe over het asociale regeringsbeleid en de bezuinigingsmaatregelen die – welles-nietes – vooral de kwetsbare en modale Vlaming treffen.

Onvermijdelijk kwam men bij het openbaar vervoer terecht, waarover de meningen lichtjes uiteen liepen. Volgens minister Weyts worden in het openbaar vervoer onvoorstelbare fortuinen geïnvesteerd, volgens Vandenbroucke wordt datzelfde vervoer nietsontziend vernietigd.

Van openbaar vervoer ging het vlot naar privéauto’s en met name naar de vergroening van het wagenpark, een onderwerp dat voor eindeloos geklets zorgde.

Luchtfietser

Het thema werkloosheid, waar wel één en ander over zou kunnen worden gezegd, verzandde snel in een verhaal over discriminatie van allochtonen, waarbij de linkse obsessie met allerlei dwangmiddelen nogmaals naar voren kwam.

Bijzonder charmant blijft de bekering van de sp.a tot het Vlaams-nationalisme. Ook nu kreeg de regering-Bourgeois het verwijt dat ze zich slaafs aan het federale Diktat onderwerpt. Kritiek op dit vlak is niet verboden, maar komend van sp.a wel heel doorzichtig.

Björn Rzoska vond het nodig om snoeihard naar Liesbeth Homans uit te halen, wegens niet voldoende lief voor asielzoekers. Bovendien was hij het om steeds als “linkse luchtfietser” te worden weggezet. Steeds strijdbare N-VA fractiebaas Diependaele moest op twee fronten vechten. Tegen onze linkse luchtfietser en tegen het iets minder linkse VB dat aangaande de vluchtelingenstroom een niet zo romantische visie aankleefde.

Mooi Vlaanderen

Een niet suf te krijgen Vlaamse volksvertegenwoordiging zette de werkzaamheden tot laat in de namiddag voort. In de marge van het debat kwam het proefballonnetje over eventueel verminderde kinderbijslag voor asielzoekers overgedreven, om meteen door Geert Bourgeois te worden doorgeprikt. Het vluchtelingenthema bleef trouwens prominent aanwezig, Chris Janssens (VB) bracht daarover een bloemrijk betoog, dat uiteraard buiten de consensus bleef. Qua vluchtelingenvriendelijkheid werd niet de hoofdvogel afgeschoten door groen of rood, wel door de larmoyante Bart Somers (Open Vld), die al met liters humanisme klaarstaat om al die mensen te onthalen.

Onvermijdelijk kwamen klimaatopwarming en andere “ecologische uitdagingen” langs, wat ook weer de discussie over automobielen aanwakkerde.

Over de lokale besturen en de regeringsplannen werd meerderheid tegen oppositie geredetwist, maar duidelijkheid kwam er niet. Hoe dan ook, we zullen daar nog van horen.

In zijn slotbeschouwing sprak Geert Bourgeois de hoop uit “dat het goed moge gaan in dit mooie Vlaanderen”. Dat hopen wij ook en nog meer dat we daarvoor niet tot 2050 zullen moeten wachten.