Film Fest Gent

Dat fotomodel Twiggy – samen met de Beatles het symbool van “Swingin London” in de jaren zestig van vorige eeuw – de affiche siert van de 42ste editie van het grootste filmfestival in ons land, is geen toeval. Van dinsdag 13 oktober tot 24 oktober legt Film Fest Gent nogal wat nadruk op het verleden en vooral het heden van de Britse cinema. Bovendien is de Britse regisseur Alan Parker juryvoorzitter van de competitiefilms.

Dat is, naar goede gewoonte, lang niet alles wat de filmliefhebber gedurende twaalf dagen voorgeschoteld krijgt in het festivalcentrum Kinepolis Gent en in verschillende Gentse bioscopen. Het festival opent met de nieuwe Vlaamse film “D’Ardennen”, het debuut van Robin Pront, en eindigt met een plechtigheid rond de 15de World Soundtrack Awards. Want tot nader order is “Film en muziek” nog altijd het festivalthema. Daartussen kun je meer dan 100 films gaan zien – die een overzicht bieden van de hedendaagse internationale filmproductie –, maar wie daarin slaagt, krijgt een fles Pallieter Cava cadeau. Dan heb ik het niet eens over de evenementen die in het kader van het festival plaatsvinden. Zorgvuldig kiezen is de boodschap en dat kun je doen via de webstek www.filmfestival.be of met de handige speciale Knack Focus brochure, die gratis ter beschikking ligt in o.a. Fnac en Standaard Boekhandel.

Eén goede raad: vergeet alle avant-premières. Die films komen later toch in de bioscoop, inclusief vertoningen van nieuwe Belgische films zoals “Black” van het “slimste mens”-duo Adil el Arbi en Billal Fallah, en “Bobbejaan”, een veelbelovende documentaire over Bobbejaan Schoepen. Wat mij betreft, kan de sectie “Artists on Film”, met portretten van onder meer Sidney Lumet, Fassbinder, Ingrid Bergman, Orson Welles en Steve McQueen, al niet meer stuk.

Wat ik beslist wil aanraden, is de overzichtstentoonstelling van het werk van “onze” animatiefilmer bij uitstek, Raoul Servais. Internationaal erkend als één van de allergrootsten, altijd op zoek naar nieuwe expressievormen, stelt hij op 87-jarige leeftijd in Gent zijn nieuwste kortfilm voor, “TANK”. De tentoonstelling loopt tot 8 november in de Zebrastraat.

Ik zou zeggen: allen daarheen!

K.T.


Vlaamse sciencefiction

Terug naar Morgen

Je moet, zoals scenarist/regisseur Lukas Bossuyt, wel lef hebben om een Vlaamse sciencefictionfilm te maken. Ik bedoel, wat je bij wijze van spreken in een Amerikaanse film vlotjes aanvaardt, is niet zo evident als wetenschappers en co Nederlands spreken. Geloofwaardigheid, daar draait het om.

Aanvankelijk valt dat best mee in “Terug naar Morgen”. Twee wetenschappers – vertolkt door Koen de Graeve en Robrecht vanden Thoren, ontdekken een manier om e-mails naar het verleden te sturen. Waarom dat enig nut zou kunnen hebben, is één van die sciencefictionelementen waarvan verondersteld wordt dat je die aanvaardt. Bijvoorbeeld, je zou vanuit het verleden de toekomst kunnen wijzigen. Onzin natuurlijk, maar dat is precies het spel dat sciencefiction met je wil spelen – het onmogelijke, of datgene wat nog niet kan, geloofwaardig maken – en Bossuyt weet dat alles in het begin vakkundig en met overtuiging in beeld te zetten.

Maar goede sciencefiction vertelt ook een verhaal met een onvermijdelijke thematiek en moraal. En daar begint de motor te sputteren. De uitstappen tussen heden en verleden zorgen nog voor verrassingen, maar de soms romantisch en melodramatische verwikkelingen worden steeds minder boeiend, terwijl de personages vaak karikaturale dimensies aannemen en de thematiek van liefde die alles kan overwinnen steeds minder duidelijk wordt.

Toch is “Terug naar Morgen”, alles bijeen, een verdienstelijk debuut.

K.T.


Schoenaerts op zijn best

Maryland

Matthias Schoenaerts is, tot hiertoe, op zijn best als hij de stoere bink met een klein hartje mag vertolken. In “Rundskop”, in “De rouille et d’os” en nu ook in “Maryland”. Daarin speelt hij een Franse soldaat, Vincent, die zwaar getraumatiseerd uit Afghanistan is teruggekeerd en nu in de security business werkt, als bodyguard van een rijke Libanese familie. Alles komt tot een hoogtepunt als die familie een feestje organiseert in haar luxeverblijf, terwijl inbrekers proberen hun slag te slaan.

Regisseuse Alice Winocour zet deze thriller efficiënt en met veel vakmanschap in beeld. Aanvankelijk met een gelaagd portret van de krachtige fysiek en mentale onevenwichtigheid van Vincent, daarna met schitterend opgebouwde spanning tijdens het feest, waarbij je letterlijk in diens geflipte hoofd kruipt en amper nog weet wat er werkelijk gebeurt. Suspens alom, met heel veel dank aan Matthias Schoenaerts.

K.T.