Romantiek en horror

Crimson Peak

Als een film als “Crimson Peak” omschreven wordt als “gothic romance”, dan is de vraag: wat moet men zich daarbij voorstellen? Met “gothic” zitten we in het horrorgenre, om daar romantiek mee te combineren, lijkt mij geen gemakkelijke opdracht. Een recent voorbeeld zouden de “Twilight”-films kunnen zijn, maar een hedendaagse versie van romantische gotiek is niet wat regisseur Guillermo del Toro op het oog heeft.

Hij grijpt terug naar de oorsprong, de literaire wereld van de victoriaanse gotiek zoals die tot uiting komt in “Wuthering Heights”, “Jane Eyre”, “Rebecca” en de klassieke verfilmingen daarvan rond 1940. Donkere liefdesverhalen met dominante mannen en onderdanige vrouwen, gesitueerd in sombere kasteelhuizen, in de vermelde films nog geaccentueerd door een scherpe zwart-witfotografie. Del Toro heeft wel een paar veranderingen doorgevoerd: zijn vrouwelijke personages zijn sterke persoonlijkheden en het geheel is deze keer in kleur. Dat er nogal wat bloed bij komt kijken, is ook een nieuw gegeven.

Del Toro en zijn scenarist Matthew Robbins vertellen een verhaal waarin de rijke Amerikaanse Edith Cushing (Mia Wasikowska) verliefd wordt op de Britse aristocraat Thomas Sharpe (Tom Hiddleston), die wanhopig op zoek is naar geld voor zijn vervallen kasteel, Allerdale Hall. Zoals het past, is er een slechterik, in dit geval Lucille (Jessica Chastain), de zuster van Thomas en – niet verwonderlijk – spitst de intrige zich dan ook toe op een tweestrijd tussen Edith en Lucille.

Del Toro maakt vanaf het begin duidelijk dat hij niet geïnteresseerd is in een traditionele uitwerking van een dramatisch gegeven. Hij is in de eerste plaats een estheet (herinner u een vorige film van hem, “Pan’s Labyrinth”) voor wie personageconfrontaties ondergeschikt zijn aan de mogelijkheden om een intrige met filmische middelen – beeldcomposities, cameravoering, decors, kostuums, kleur – te vertellen en de toeschouwer mee te nemen in een fantasiewereld. Cruciaal in dit alles is Allerdale Hall, een spookhuis zoals je er niet veel tegenkomt. Maar vergis je niet, uiteindelijk draait het evenzeer om emoties.

Daarom, als het bovenstaande wat hoogdravend klinkt, laat je niet afschrikken en ga kijken naar “Crimson Peak”. Er wacht je een visuele kijkervaring zoals je ze niet alle dagen in de bioscoop meemaakt.

K.T.


Angstaanjagend

Cicario

In “Cicario” krijg je een andere Del Toro te zien, namelijk Benicio de acteur. Hij speelt een getormenteerde politieman in een film over de strijd tegen drugskartels. Iets wat hem niet veel moeite moet gekost hebben, want hij heeft al een aantal films over drugs op zijn actief. Zijn karakterkop is natuurlijk ook een hulp.

Hij vertolkt de rol van Alejandro die, samen met ouwe rot Matt Graver (opnieuw een uitstekende Josh Brolin), deel uitmaakt van een gespecialiseerd team onder leiding van Kate Macer (Emily Blunt) dat de Mexicaanse drugshandelaars moet aanpakken.

Een in wezen klassiek gegeven voor een thriller, maar die in dit geval door een aantal elementen boven het gewone werk uitsteekt. Scenarist Taylor Sheridan zorgt naar goede Amerikaanse gewoonte voor boeiende personages en dito conflicten. Onvolprezen cameraman Roger Deakins legt dat alles vast in stijlvolle, beklemmende beelden, terwijl Johan Johannsson een soundtrack aflevert die je de stuipen op het lijf jaagt. En dan is er nog regisseur Denis Villeneuve die met dat alles en een doordachte montage niet alleen een actiefilm tevoorschijn tovert die je op het puntje van je bioscoopzetel houdt maar ook nog eens de gruwel toont die drugsbaronnen hanteren.

K.T.


Dansen op een koord

The Walk

Ik heb nog maar net mijn gal gespuwd over mensen die zo nodig levensgevaarlijke toeren moeten uithalen (naar aanleiding van de film “Everest”) en ziedaar, we krijgen zowaar een heuse Hollywoodfilm op ons dak geïnspireerd door ene Philippe Petit, die in 1974 op een staalkabel van de ene WTC-toren naar de andere wandelde. Op 400 meter hoogte.

Wat bezielt zo’n mensen, zou een mooi uitgangspunt kunnen zijn. Des te meer omdat regisseur Robert Zemeckis (niet de eerste de beste, met films als “Back to the Future”, “Forrest Gump” en “Castaway” op zijn actief) toch wat van Petits achtergrond schetst. Maar veel wijzer wordt men daar niet van. Integendeel, hij slaagt er zowaar in van Petit een bijna antipathiek personage te maken, waar de vertolking van Joseph Gordon-Levitt ook toe bijdraagt. Dan heb ik het niet eens over de flauwe humor en een opbouw die zwaar leunt op een weinig interessante commentaarstem.

Wat bijblijft, zijn de duizelingwekkende 3D-opnamen en de prachtige beelden van New York, en dan speciaal van de voor altijd verdwenen Twin Towers.

K.T.