2015-44_10_Medialand (Medium)«Dreigende taal»

Hoe heet dat in de media, als één land een aantal andere landen wil dwingen om tienduizenden illegale immigranten over te nemen? Een «oproep tot solidariteit», zo konden we de afgelopen weken reeds leren. Zondagavond leerden we hoe dat in de media heet, als enkele landen aankondigen effectieve grenscontroles te zullen invoeren, conform hun internationale overeenkomsten, inclusief het Schengenakkoord: dat heet dan «dreigende taal».

Dat is natuurlijk de wereld op z’n kop. Het illustreert nog maar eens hoe leugenachtig de «serieuze» media optreden in de hele asielcrisis van de laatste maanden, en dat ze wel degelijk kant kiezen, om niet te zeggen hun eigen opengrenzenagenda willen doordrukken.

Hongaarse Muur, geen oplossing?

Tweede voorbeeld van hoe de media er maar blijven op los liegen: de Hongaarse Muur. Maandenlang kwam de ene asielexpert na de andere in de media verkondigen dat zo’n muur geen sikkepit zal helpen. Zondagavond liet de Hongaarse president Viktor Orbán op de Europese top zich ontvallen dat hij daar aanwezig was als waarnemer, want dat wat Hongarije betreft het probleem zo goed als opgelost is. Inderdaad: de vluchtelingenstroom gaat nu via Kroatië en Slovenië richting Oostenrijk, en niet meer door Hongarije. Hallo experts? Zou zo’n muur dan toch effect hebben, om niet te zeggen het probleem voor een groot deel kunnen oplossen?

Viktor Orbán voegde er zondag trouwens heel subtiel aan toe dat hij zijn collega’s in de buurlanden wel enkele tips aan de hand zou kunnen doen, moesten ze geïnteresseerd zijn. We vragen ons af hoe dat aangekomen zou zijn in Ljubljana en Zagreb…

Bart Schols opnieuw de pineut

We zouden niet graag in de schoenen van collega Bart Schols staan. De presentator van het Canvas-programma De Afspraak kwam verleden week opnieuw in een mediastormpje terecht. Vlaams minister Joke Schauvliege had via een persmededeling laten weten dat zij vond dat hij niet kritisch genoeg was geweest tijdens een interview met de komiek Wouter Deprez. Die laatste had minister Schauvliege er in het interview van beschuldigd het Vlaams Parlement voorgelogen te hebben over de vraag om middelen uit het boscompensatiefonds vrij te maken, en Joke Schauvliege vond dat ze tenminste recht had op een wederwoord.

Zouden wij de enigen geweest zijn die de reactie van Joke Schauvliege eerder aan de zielige kant vonden? Zo vlak na die andere controverse rond Bart Schols was dit een toch wel zeer goedkope manier om wat media-aandacht op te eisen. Niemand zou zich nog de beschuldigingen van Wouter Deprez aan het adres van Joke Schauvliege herinneren als ze er zelf niet zoveel commotie rond gemaakt had. Is het zo uniek dat een minister ervan beschuldigd wordt het parlement voor te liegen?

Wat wij ons vooral afvroegen, is waar Luc Rademakers afgelopen week zat. Twee weken geleden was hij er immers nog snel bij om Bart Schols publiekelijk te affronteren, maar wanneer een minister op zulke onbehoorlijke wijze één van zijn journalisten aanpakt, valt hij nergens te bespeuren. Een bijzonder klein mannetje, als je het ons vraagt.

Is ook het weer klimaatsceptisch?

De timing kon amper beter. Goed een maand voor de grote klimaatconferentie in Parijs kondigde zich plots een orkaan met stormkracht vijf aan voor de kust van Mexico. Stel je het mediafeest maar voor: beelden van enorme ravages door de wind en de regen, met in de hoofdrol mensen die het zo al niet bepaald breed hebben. Had men iets beters kunnen uitvinden om de politici die binnenkort naar Parijs zullen afreizen alvast een «geweten te schoppen», zoals dat dan heet?

«Helaas», dat mediafeestje ging niet door. Orkaan Patricia kwam aan land in een dunbevolkt gebied, en eens boven land nam haar kracht nog sneller af dan ze eerst nog toegenomen had boven zee. Er viel zelfs geen enkele dode te vieren, pardon, te betreuren. Dus zaten de media daags nadien met een kleine kater. Zo hoopvol als ze de dag voordien nog getoeterd hadden voor wat voor een ramp orkaan Patricia daar in Mexico ging zorgen, zo schoorvoetend moesten ze de dag nadien toegeven dat er eigenlijk niets of weinig gebeurd was.

Het zit de klimaatlobby dit jaar fameus tegen. Eén zaak is dat het aantal orkanen de laatste jaren afneemt. Maar wanneer er zich dan toch een orkaan aankondigt die handig uitgespeeld kan worden vlak voor een klimaatconferentie, en dan nog in een arm deel van een ontwikkelingsland – het kon amper beter besteld worden! – is het werkelijk CO2-geklaagd als ook die het dan uiteindelijk volkomen laat afweten. Je zou warempel beginnen denken dat ook het weer in het klimaatsceptische kamp zit!

Maar kom, er zijn nog enkele weken te gaan voor de klimaatconferentie echt van start gaat. Er is dus hoop dat er toch ergens een orkaan opgespoord kan worden, en uitvergroot, «voor de goede zaak»…

Klassenstrijd

Zondag was Peter Mertens van de PVDA te gast bij De Zevende Dag. Hij kruiste er de degens met Egbert Lachaert van de Open Vld over het stakingsrecht. In het bijzonder ging het erover of stakers industrieterreinen en snelwegen mogen blokkeren, en dat laatste vooral in het licht van de twee doden die er onlangs in het Luikse te betreuren vielen als gevolg van een wilde staking van de socialistische vakbond. Ook het wetsvoorstel van de MR om net zoals een recht op staken ook een recht op werken in te voeren, passeerde de revue.

Hoewel Egbert Lachaert en moderator Ivan de Vadder hun best deden om Peter Mertens bij de zaak te houden, bleef de communist rond de pot draaien. Aan zijn gezicht viel duidelijk af te lezen dat die twee doden hem eigenlijk geen moer konden schelen: het stakingsrecht is volgens hem absoluut heilig, en wanneer een (socialistische) vakbond vindt dat er gestaakt moet worden, zijn volgens hem werkelijk alle middelen toegelaten. In de bovenste beste (!) stalinistische traditie ziet hij er duidelijk geen graten in dat er op weg naar de ultieme klassenstrijd links of rechts een paar onschuldige slachtoffers vallen. Zelfs als er morgen twintig, tweehonderd of tweeduizend doden vallen, zal het de koude kleren van Peter Mertens niet raken. Die doden kunnen overigens net zo goed bij de volgende socialistische betoging vallen. Er bestaat immers weinig twijfel over uit welke partijpolitieke hoek de ergste relschoppers op vakbondsbetogingen komen.

De luizen

Nu en dan laat papa De Croo nog eens van zich horen, zoals onlangs in De Zondag, maar veel heeft hij niet meer te vertellen. “De N-VA zit in de regering dankzij de 140.000 overlopers van Vlaams Belang”, is een oninteressante herhaling van wat we al anderhalf jaar weten. Dat Herman de Croo Vlaamsgezinden schoffeert, is evenmin nieuws. Zijn waarschuwing aan de N-VA dat “als je iemand de luizen uit het haar neemt, je zelf risico op luizen hebt”, is maar een variante op zijn eerdere vergelijking van Vlaams-nationalisten met mentaal gehandicapten, waarna hij zich excuseerde… bij de mentaal gehandicapten. Wat wel interessant is voor de Vlaamse kiezer is waarom de liberaal De Croo uitgerekend nu nog eens grof wou zijn over “een  zekere Vlaams Belang-bevlooiing van N-VA”. Omdat ook de N-VA volgens hem “te vaak zegt dat er te veel migranten zijn of dat de grenzen dicht moeten”. Goed om weten dat liberalen zich daaraan ergeren.

2015-44_10_Medialand 2 (Medium)Turteltaks of freyafactuur?

Een alliteratie is altijd handig meegenomen om een nieuwe term te lanceren. Neem nu het «kibbelkabinet»: zonder de alliteratie zou die term waarschijnlijk nooit zo’n lang leven beschoren geweest zijn. Zowel de oppositie als de Vlaamse regering hoopt dat de termen «turteltaks» en «freyafactuur» bij de bevolking zullen blijven hangen als roepnaam voor de nieuwe energieheffing.

Natuurlijk is «freyfactuur» niet meer dan een reactie op de term «turteltaks» van de oppositie. En natuurlijk is de «turteltaks» maar een flauwe woordspeling voor iets wat een veel grondiger debat waard is, ook in de media. Maar geef toe, een «turtelfactuur» of een «freyataks», dat bekt niet even makkelijk als een «turteltaks» of een «freyafactuur».

Het zegt oneindig veel over de politici, en met hen ook de media, dat de strijd uiteindelijk vooral rond die twee termen en dus de “framing” en de perceptie van die nieuwe energieheffing gevoerd zal worden. De lezer zet zich best schrap voor enkele weken van schermutselingen rond die «turteltaks/freyafactuur». Eén ding is echter al zeker: betalen zullen we.