Karin de Ruyter meldde ons vorige woensdag in De Standaard dat de Belg “meer wakker ligt van ongelijkheid dan van migratie”. We zijn meer bekommerd om werk (53 procent) en sociale ongelijkheid (39 procent) dan om migratie. Maar 31 procent van de Belgen vindt dat migratie één van de drie grootste uitdagingen is voor de EU. De Ruyter baseerde zich op de Eurobarometer. Ze had ons kunnen informeren over andere cijfers in de recente Eurobarometers, waaruit blijkt dat de meeste en voortdurend meer Europeanen ronduit negatief staan tegenover migratie van buiten de EU. In België gaat het om 68 procent.

2015-44_01_Hoofdartikel (Medium)De aantallen

Asielzoekers zijn maar een fractie van de migratie, een fractie van het probleem. Over welke cijfers spreken we? In 2000 waren er 42.691 asielaanvragen. Daarna daalde het cijfer tot 11.115 in 2007, om vervolgens weer te stijgen tot 25.505 in 2011, een tweede statistische piek. Nadien zag Maggie de Block de instroom weer dalen, terwijl Theo Francken in september al aankeek tegen 29.688 asielzoekers, in wat ongetwijfeld weer een piekjaar wordt.

Over de verantwoordelijkheid van Merkel voor die nieuwe piek hebben we het al uitvoerig gehad. Vorige week gaven we mee dat migratie-kritische partijen daar overal van profiteren. De verkiezingsoverwinning van Recht & Rechtvaardigheid in Polen zondag laatst vult dat lijstje aan.

Niet alleen Merkel bestuurt dom. Verbijsterend is de chaotische onmacht van Europa. Toplui van de Commissie, de Luxemburgse christendemocraat Jean-Claude Juncker en de Nederlandse socialist Frans Timmermans hijgen en rijgen de ene prietpraat aan de andere. Alsof we aan Verhofstadt nog niet genoeg hadden…

Hoe kan het?

Ook in eigen land is het vooral pappen en nathouden. De federale regering liet bij monde van Theo Francken weten dat er “een einde komt aan het onmiddellijk onbeperkt verblijfsrecht voor erkende vluchtelingen”. Die ‘stop’ is erg voorwaardelijk en speculatief, want gekoppeld aan een onwaarschijnlijkheid “als de situatie in hun herkomstland tijdens die periode gevoelig verbetert”.

Bovendien is dat een maatregel naast de kwestie. Het probleem is niet de opvang van echte oorlogsvluchtelingen, wel de instroom van economische migranten. Het scheiden van de bokken en de schapen. Daar wordt te weinig aan gedaan, omdat het “gemerkel” maar aanhoudt, ook in ons land. Pijnlijk voor Francken.

De regering liet bij monde van Francken weten dat nieuwkomers voortaan de ‘Verklaring tot eerbiediging van de Europese rechten, plichten, waarden en vrijheden’ moeten ondertekenen. Wie weigert, kan geen Belg meer worden. “Geen vrijblijvend vodje papiertje”, belooft Francken, alsof hij Chamberlain wou imiteren.

Compensatie?

Volgens Els Keytsman, directeur van Vluchtelingenwerk Vlaanderen, heeft CD&V één en ander maar aanvaard “als compensatie voor de toegeving dat asielzoekers nog steeds een jaar lang hun familie mogen laten overkomen uit hun thuisland zonder bijkomende eisen… N-VA wou die termijn inkorten tot drie maanden, maar vangt bot” (De Morgen 24 okt.). Pijnlijk voor Francken.

Zolang zijn partij er niet in slaagt het roer te keren, moet hij verder op zijn trieste zwerftocht op zoek naar telkens weer “meer capaciteit”. Onzeker over de imagoschade voor hem en zijn partij.

Ondertussen roept zijn partijgenote Zuhal Demir dat België “meer migranten aan het werk” moet krijgen. Amper 48 procent van onze burgers met een migratieachtergrond vindt een job. Maar met 400.000 volledig uitkeringsgerechtigde werklozen en 100.000 leefloners om zich heen, zou Demir beter moeten weten. Bovendien wil ze, nooit vies van asociale standpunten, de “werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd, zodat iedereen zich gemotiveerd weet om aan de slag te gaan”. Op welke markt tovert ze dan een half miljoen jobs voor “gemotiveerde” luiaards uit haar hoed? Dergelijke fantasietjes kunnen de N-VA beschadigen.

Weke CD&V

Knap vervelend voor Francken hoe zijn partij vast zit aan de weke CD&V. Marianne Thyssen, de kersverse vicevoorzitter van de Europese christendemocraten, blijft een luitenante van Angela, “die grote dame”. Bovendien, “prikkeldraad spannen en traangas afvuren, dat is niet onze methode”, herinnerde ze zich ergens…

Erg leuk voor wie dan leest dat CD&V in de Europese Volkspartij (EVP) samenwerkt met de Hongaar Orban, de man van “hekken en soldaten”. Leuk voor wie verneemt dat Thyssens EVP pleit voor een herziening van de Conventie van Genève, iets wat snoodaard Bart de Wever al veel eerder deed. Voor wie de Nederlandse CDA-leider Sybrand Buma hoort zeggen dat het “niet meer van deze tijd is om vluchtelingen dezelfde sociale rechten toe te kennen als de Nederlanders”. Ach ja, dit nog: CD&V keurde de EVP-resolutie goed.

Oplossingen

Liggen de oplossingen voor de migratiecrisis voor de hand? Neen, maar we zouden kunnen starten met het forser beschermen van de buitengrenzen en het sneller terugsturen van economische migranten. Twee aandachtspuntjes van de EVP, nietwaar Marianne?

Over grenzen gesproken… We zouden kunnen luisteren naar wijze mensen als de Nederlandse publicist Paul Scheffer:  “Elke gemeenschap bestaat bij gratie van grenzen… Wanneer je nationale of Europese grenzen niet meer wilt bewaken, verhul die politieke onwil dan niet als een politionele onmacht”, vraagt de publicist in De Morgen, verwijzend naar de vraag van Merkel aan de Turken om ons probleem op te lossen. Leuke bondgenoot.

We zouden de sociale voorzieningen voor asielzoekers kunnen versoberen. Die voorzieningen zijn de trekijzers van de migratie. De toegang tot kindergeld, onderwijs, huisvesting, werk, dopgeld of leefloon, zorg, pensioen, et cetera, is te duur, punt. Valt hier iets aan te doen? De Deense premier Lars Løkke Rasmussen verlaagde de uitkeringen voor nieuwkomers met 45 procent tot circa 450 euro netto per maand. Ja, dus.

We zouden zoals Scheffer duidelijk kunnen toegeven dat te veel migratie de arbeidsmarkt ontwricht. “De arbeidsparticipatie van vluchtelingengroepen is in Nederland niet goed: Somaliërs 26 procent, Irakezen 34 procent, Afghanen 42 procent en Iraniërs 60 procent. De meerderheid van de nieuwe vluchtelingen zal de komende vijf jaar geen werk hebben”.

We zouden kordater kunnen wijzen op de culturele gevolgen van hypermigratie. Megadiversiteit ontwricht. Politiek correcte wijsneuzen kanten zich tegen identiteit, zoals ze zich kanten tegen gezin, traditie, grenzen en naties. Bij die deconstructie gedragen ze zich als inquisiteurs. Terechtwijzen, die troep.

We zouden kunnen luisteren naar de Oxford-econoom Paul Collier, die in Elsevier pleit voor meer hulp in de regio zelf. Zijn besluit: “Een beetje migratie is goed voor een samenleving, te veel ondergraaft het onderlinge vertrouwen en de solidariteit”… “Er zijn twee kernprincipes als het gaat om vluchtelingen. De eerste is de plicht om te helpen. Het tweede principe is: gij zult vluchtelingen niet verleiden. Merkel heeft dit gebod geschonden. Diversiteit is niet slecht, het is iets goeds. Maar, zoals alle goede dingen kun je er te veel van hebben.”

Dat laatste is met de jongste migratiegolf het geval. Het beleid aarzelt. Ondertussen splijt de hypermigratie de Europese samenleving. Nog even en de waanzin brandt in de hoofden van links en rechts. Tot ook Europa brandt.

‘t Pallieterke