2015-41_11_Luc Pauwels (Medium)Boegbeeld van Nieuw Rechts

Luc Pauwels geldt als de belangrijkste publicist over de Conservatieve Revolutie in de Lage Landen en hij is een conservatieve non-conformist in hart en nieren. Vanaf zijn jonge jaren in de jeugdbeweging, tot later als hoofdredacteur van het tijdschrift Tekos, wist hij meerdere jonge mensen blijvend te inspireren in Heel-Nederlandse en Europese zin. Zijn vele artikels en publicaties vertegenwoordigen een uitzonderlijk wetenschappelijke bijdrage tot de geschiedenis van de Nederlandse Gedachte en de Conservatieve Revolutie in Europa. Naar aanleiding van zijn 75ste verjaardag en het verschijnen van zijn Liber Amicorum had ‘t Pallieterke een gesprek met hem.

‘t Pall.: kunt u iets over uw jeugd vertellen? Hoe kwam u in aanraking met de nationalistische beweging?

Luc Pauwels: “Ik kwam op het Antwerpse jezuïetencollege terecht, op de Frankrijklei. Het onderwijs verliep in het Nederlands, maar heel veel leerlingen kwamen uit een Franstalig milieu.

Ik werd lid van de KSA-afdeling op het college. We stapten op achter een leeuwenvlag, toen, in de vroege jaren 1950, voor velen een provocatie. Thuis waren ze daar ook niet zo gelukkig mee: mijn ouders waren rechts-katholiek en leopoldistisch. In 1956 vierden we het eeuwfeest van Albrecht Rodenbach. Dat Rodenbachjaar veroorzaakte in de jeugdbewegingen die tot de Katholieke Actie behoorden een Vlaamse radicalisering die vooral in de KSA-Jong-Vlaanderen opmerkelijk was. Van kerkelijke zijde probeerde men Rodenbach en de blauwvoeterij zo veel als men kon te recupereren.”

Overal in de KSA kregen wij wel toestemming om deel te nemen aan de Rodenbachfeesten in Roeselare, maar niet aan het Vlaams-Nationaal Zangfeest. In Antwerpse KSA-middens werd besloten tegen het verbod in toch deel te nemen aan het echte Zangfeest, in uniform nog wel en marcherend in de arena van het Sportpaleis achter de muziekkapel van het Algemeen Diets Jeugdverbond (ADJV).”

‘t Pall.: dat klinkt rebels…

Luc Pauwels: “De organisatoren van die rebellie waren de latere VU-politici Dirk Stappaerts (1938-2002) en Hugo Andries (1939-2011). Ik was toen net geen 16 jaar en ik beleefde het allemaal als figurant. Het merkwaardige was dat de rebellie die haar oorsprong had in de KSA-bond van het Xaverius-college in enkele dagen oversloeg naar andere colleges en parochiebonden. En dat zonder internet of twitter…

Het bisdom was verontwaardigd en eiste sancties. Er volgde een onderzoek naar de “daders”, en strenge straffen. Enkelen kregen een consilium abeundi, het vriendelijke verzoek het college te verlaten. Ik was bij die gelukkigen, zij het met enige vertraging. We voelden allen de kerkelijke overheid aan als een vijandige instelling. Voor velen heeft dat geleid tot een definitieve vervreemding van de katholieke kerk en voor sommigen op termijn tot een afwijzing van het achterliggende geloof.”

‘t Pall.: wat deed u na uw studies?

Luc Pauwels: “Na de jeugdbeweging was ik een tijdje actief in de Volksunie. Toen Lode Claes in 1977 brak met de VU, naar aanleiding van het Egmontpact, was ik één van de medeoprichters van zijn Vlaamse Volkspartij, waarvan ik algemeen secretaris werd. Daarna ben ik uit de partijpolitiek gestapt en heb ik me geconcentreerd op de Delta-Stichting en de uitgave van TeKoS (Teksten, Kommentaren en Studies), een cultureel en (meta)politiek tijdschrift dat ik in 1979 mee heb opgericht. Het noemt zichzelf “een Vlaams (dit is Zuid-Nederlands) conservatief cultureel tijdschrift. Het is conservatief in de zin van Edmund Burkes leidmotief To change in order to preserve.” TeKoS is gewijd aan het kritische onderzoek en de permanente discussie van wat we moeten veranderen en wat we moeten behouden. Het blad bestaat nog altijd en is nu toe aan zijn 35ste jaargang.”

‘t Pall.: we zitten nog altijd in een economische crisis. Het lijkt erop dat we definitief afscheid moeten gaan nemen van ons vertrouwde socialezekerheidsstelsel. Hoe ziet u alles evolueren?

Luc Pauwels: “Ons socialezekerheidsstelsel kan dit doorstaan op (minstens) vijf voorwaarden. Ten eerste moeten we het stelsel in België splitsen. De Vlaamse en de Waalse kijk op de zaak, en nog meer de praktische toepassingen, verschillen te veel. Dat leidt tot de beruchte transfers. Ten tweede is het niet houdbaar aan grote groepen nieuwkomers gelijke uitkeringsrechten te geven, terwijl ze niet of nauwelijks hebben bijgedragen. Een apart statuut voor migranten, zoals Bart de Wever heeft voorgesteld, is onvermijdelijk. Het ACV-standpunt dat we de nieuwkomers er zonder meer bij kunnen nemen, getuigt van ongelooflijke lichtzinnigheid.

Ten derde moet het luxestatuut van de ambtenaren, met pensioenen tot 90 procent van het laatste loon, worden afgeschaft. Ik weet dat men dit al jaren aan het terugdringen is door het aantal vaste benoemingen te beperken, maar dat zal onvoldoende blijken. Een gelijkschakeling met de privé is op termijn onoverkomelijk én sociaal rechtvaardig.

Ten vierde kan de sociale zekerheid op termijn zeker niet alleen worden betaald door het belasten van arbeid. Die basis wordt hoe langer hoe smaller. Bovendien dreigen we ons uit de markt te prijzen omdat de loonkosten blijven stijgen. De huidige regering lijkt zich daarvan terdege bewust te zijn, maar het is afwachten wat het in de praktijk wordt. We moeten nieuwe financieringsbronnen vinden voor onze sociale zekerheid. We leven langer en tegelijk is onze actieve loopbaan steeds korter. Met minder afgedragen geld moeten we steeds langer lopende pensioenen en medische verzorging financieren. Dat lukt natuurlijk nooit.

Het belasten van speculatiewinsten oogt goed, maar het is eerder een element van sociale rechtvaardigheid dan van RSZ-financiering. Nu volgen alle Europese regeringen een politiek van onderwerping aan Amerikaanse verlangens. Verlangens, zeg ik wel, niet eens eisen. In het Duits hebben ze daar een mooie uitdrukking voor: vorauseilender Gehorsam, anticiperende gehoorzaamheid aan nog niet gegeven bevelen…

Dat leidt tot de vijfde voorwaarde: wij mogen niet afglijden naar het Amerikaans-liberale ieder-voor-zichsysteem. Gemeenschapsbelang moet voor eigenbelang gaan. De grote Franse politieke filosoof Montesquieu stelde al in zijn beroemde De l’esprit des lois (1748): “Le bien particulier doit céder au bien public.” Dat belet niet dat we in Europa flink bezig zijn niet alleen politiek en cultureel, maar ook sociaaleconomisch te amerikaniseren. Op dit ogenblik ligt het grootste gevaar in de lopende geheime onderhandelingen over het TTIP of TAFTA genoemde trans-Atlantische verdrag. Wat hier wordt voorbereid, buiten alle democratische controle (zelfs onze regeringen kennen de teksten niet!), is zowel economisch als ecologisch een catastrofale onderwerping aan de VS.”

‘t Pall.: hoe bekijkt u de demografische ontwikkelingen in Europa? Mensenmassa’s overschrijden de grenzen, waarbij verwacht wordt dat ongeveer 1 miljoen vluchtelingen zich in Duitsland zullen vestigen. Op het kabinet van Tusk circuleert een schatting van het aantal verwachte Afrikaanse vluchtelingen: 15 miljoen!

Luc Pauwels: “Overbevolking is een groot probleem in heel Europa, maar in Vlaanderen en Nederland nog meer dan elders. Het is de oorzaak van vele andere problemen die we alleen met grote kosten en grote vrijheidsbeperkingen een beetje kunnen lenigen, maar niet echt oplossen, zolang we overbevolking zélf niet willen aanpakken. Evident wordt de nijpende verkeersproblematiek veroorzaakt door overbevolking. Maar ook al onze ecologische problemen worden verwekt door overbevolking. Schoon water wordt met zekerheid een schaars goed. Voedsel, toegang tot onderwijs en huisvesting zullen volgen. Om nog te zwijgen over landbouwgrond, werkgelegenheid en toegang tot geneeskunde. En stijgende criminaliteit, maar evenzeer risico op ernstige epidemieën.

De allereerste remedie tegen overbevolking is het stopzetten van migratie naar onze landen. Alle opgesomde problemen worden daardoor veroorzaakt of versterkt. Toch willen weinigen die evidentie onder ogen zien. Europa kan die druk duidelijk níét aan. “Vervanging” is nog niet echt aan de orde, maar een heterogene bevolking met een chaos aan talen, culturen en maatschappelijke referentiepunten staat er zeker aan te komen. Geen verheugend perspectief. Hoe minder homogeen een bevolking is, hoe moeilijker de democratie functioneert. Tenzij men het Amerikaanse model invoert, maar dat kan om vele redenen niet als een aanbevelenswaardig alternatief gelden. Als we niet opletten, dreigt identiteitsverlies, vreemde overheersing en islamisering.”

‘t Pall.: de politiek lijkt zich steeds verder te begeven op het vlak van de politieke correctheid. Alle mogelijke minderheidsgroepen moeten – ook als dat ten nadele is van het algemeen belang – volledig aan hun trekken komen. Wetenschappers die waarschuwen voor deze of gene politieke of maatschappelijke evolutie, worden verketterd en het academische leven onmogelijk gemaakt. Mogen wetenschappelijke conclusies die niet politiek correct zijn nog worden verspreid? Leven we al in een zachte vorm van dictatuur?

Luc Pauwels: “Je hebt volkomen gelijk: dit is een geniepige vorm van intellectuele dictatuur. In het verlengde van Gramsci liggen andere destructieve gedachtenstromingen en strategieën. Culpabilisering is er één van. Neem de verwijzing naar de slavenhandel. Men vergeet erbij te zeggen dat de grootste slavenjagers uit de geschiedenis Arabieren waren. Of de kruistochten: men vergeet te vermelden dat de islam al in 711 tot Poitiers was opgerukt, flink op weg naar Parijs.

In navolging van o.m. Michel Foucault en de “kritische theorie” van de Frankfurter Schule heeft zich een postmodernistisch denkkader gevormd, waarin alle traditionele gegevens van de Europese cultuur als “constructies” worden voorgesteld, die men dan kan en moét onderwerpen aan “deconstructie”. Geslacht? Een constructie (zeg “gender”).Volk? Een denkconstructie, zeg “bevolking”. Traditie? Een uitvindsel, volgens de marxistische historicus Eric Hobsbawm. De complete ondermijning van de Europese cultuur en wetenschap werd onlangs uitstekend geanalyseerd door de jonge Nederlandse historicus en filosoof Sid Lukkassen in zijn boek Avondland en identiteit. (Uitg. Aspekt). Een aanrader.”

‘t Pall.: wat moeten we daartegen doen?

Luc Pauwels: “Ons voor ogen houden wat de deken van de Nederlandse historici, H.W. von der Dunck, schreef: “Moderne ontdekkingen, zoals de betekenis van het DNA ook voor psychische hoedanigheid, bevestigen op hun wijze en in de denkvormen van de hedendaagse wetenschap wat voor de volkeren sedert de oudste ons bekende samenlevingen vanzelfsprekend was, namelijk de (genetische) bepaaldheid van de enkeling door ouders en voorgeslacht.”

En verder: niet zwijgen. De gebruikte tactiek blootleggen. Voor pessimisme is geen reden. Naturam expelles furca, tamen usque recurret, wist de Romeinse dichter Horatius al in vóórchristelijke tijden: je kan de natuur met geweld uitdrijven, maar ze komt altijd terug.”

B.d.K.


Luc Pauwels werd geboren in Antwerpen op 13 oktober 1940 en viert dit jaar zijn 75ste verjaardag. Voor zijn Vlaamse, Nederlandse en Europese vrienden de aanleiding om hem, als man van het geschreven woord, dankbaar een Liber Amicorum als verjaardagsgeschenk aan te bieden. Tientallen politieke vrienden en zakenvrienden schreven een tekst voor dit boek. Het resultaat is een lappendeken van belevenissen, emoties, ervaringen en appreciaties die beginnen in de jeugdbeweging en uitwaaieren over diverse tijdschriften, studies en handelsactiviteiten. Het boek telt 280 bladzijden en kan tegen 26 euro (+ verzendingskosten) besteld worden bij uitgeverij iD (info@identiteit.info) of bij de boekhandels (ISBN 978 9 491 43605 5).