2015-41_04_Roddels uit de Wetstraat (Medium)Karin weg

Karin Temmerman van de sp.a is niet meer… Ja, ze leeft nog, maar ze is niet langer fractievoorzitter in de Kamer. Zij zegt dat het tijd is jonge mensen kansen te geven. Dat ze daarmee een voorbeeldfunctie wil tonen in het nieuwe beleid van John Crombez, is duidelijk. Haar demarche moet immers anderen aansporen op te hoepelen en een nieuwe generatie in het gareel te hijsen. Louis Tobback zal onder de indruk zijn. Ze zal derhalve in de Kamer opgevolgd worden als fractievoorzitster door de frêle en erg minzame Meryame Kitir, een voormalige arbeidster en vakbondsafgevaardigde bij Ford Genk die geschiedenis schreef door in de Kamer een erg pakkende redevoering te houden bij het ter ziele gaan van de Genkse autofabriek. Een natuurtalent à la Inge Vervotte destijds, dat vergeleken kan worden met ‘een ijzeren hand in een fluwelen handschoen’. In de wandelgangen wordt opgelucht ademgehaald bij het vertrek van Karin als fractievoorzitter, want vriend en vijand zijn het er gloeiend over eens: zij kon het niet. Zij heeft niet het karakter om een regering te bevechten en elke week opnieuw snedig en met meppende voorhamers in te beuken op een vijandige meerderheid. Wie tijdens haar tussenkomsten goed toekeek, zag aan haar lichaamstaal dat zij dit nooit zou kunnen volhouden en dat zij kapot was van de stress. Bovendien had zij het in haar fractie niet onder de markt met oude eigenzinnige socialistische fossielen als Dirkie van der Maelen, Jogan Vandela, Monica de Coninck, Maya Detiège, Gans Bonte en Peter Van Velthoven…

Karin toch niet weg

Karin blijft evenwel Kamerlid, want, zegt John Crombez, ze gaat zich volledig toeleggen op het pensioendossier. Of het haar persoonlijk dossier is – ze is 57 jaar – of de pensioenregelingen van de regering, is niet geheel duidelijk. Een gemiste kans, vinden we, om de vernieuwingsoptie rechtlijnig door te trekken, want de eerste opvolger voor Oost-Vlaanderen is de 30-jarige Sam van de Putte uit Aalst. Het pensioenverhaal was goed gevonden van John en Karin, maar iets te doorzichtig. Binnen vier jaar komt Karin zelf voor de riante pensioenregeling van de Kamer in aanmerking… Jaja, nog even blijven, in functie van het ‘pensioendossier’. Het klopt als een bus. Nu eerst vier jaar uitbollen. Laat de jongeren nog maar even wachten. Voor ’t geld danst den beer!

Vuurwerk?

Volgende week wordt na een heel lang zomerreces de praatbarak weer geopend, om na twee weken alweer de deuren te sluiten voor het herfstreces. Ja, men moet niet al te hevig van stapel lopen, nietwaar?! Maar dit terzijde… Veel praatbarakkers waren in al die tijd in geen velden te bespeuren. Enkel de leden van de commissie Binnenlandse Zaken (inzake asiel) en wat kleine commissies als Infrastructuur moesten de indruk wegnemen dat er in die lange tijd helemaal niets gebeurde. Maar veel soeps was dat allemaal niet. Ondertussen zijn er wel een pak mondelinge vragen ingediend die men de volgende maanden op de commissies zal gaan behandelen. Het behoort tot de parlementaire geplogenheden om de ministers op die manier waakzaam te houden en ze zo op geregelde tijdstippen naar het parlement te lokken. Het valt af te wachten of het vuurwerk of sissers zal opleveren…

Prullenmand

Als het van N-VA en meer bepaald van Kamerlid Sarah Smeyers afhangt, krijgt men voortaan pas volledig kindergeld na vier jaar wettelijk verblijf in ons land. Daarvóór zou het gradueel opgebouwd worden. Zo’n getrapte toekenning van kindergeld aan nieuwkomers kan aldus een besparing van 90 miljoen euro per jaar opleveren, zegt Sarah. Aangezien de kinderbijslag voortaan Vlaamse materie is, moest Sarah wel een kronkel maken door haar voorstel aan de asielcrisis op te hangen, zodat ze het voorstel toch nog op het federale niveau kon indienen. Zo ver, zo goed, maar… Haar partijgenoot en Vlaams minister-president Geert Bourgeois frommelde het voorstel meteen in de prullenmand en zei er niet eens aan te denken het op het Vlaamse niveau te bespreken. De kans dat het uiteindelijk zal besproken worden in het federale parlement, is daarmee hoogstwaarschijnlijk erg klein geworden. Wellicht sterft het een stille dood. Slik! Sarah staat erbij en kijkt ernaar. Misschien voortaan eerst toch wat overleg plegen op het hoofdkwartier of op het stadhuis van Antwerpen, om de violen gelijk te stemmen.

Bommen in het paleis?!

Vorige week kwam er op een dag, heel vroeg in de morgen, een bommelding binnen op het Paleis der Natie, het parlement. Geen parlementsleden te bespeuren, maar wel al enkele fractiemedewerkers, dienstbodes en poetspersoneel. Er ontstond geen paniek, er gingen geen alarmbellen af en er werd niemand opgebeld op de kantoren. Ook de fracties werden niet verwittigd. Wie al binnen was, vernam het meestal via de elektronische media of door buitenstaanders die vaak wat grappend opbelden. De Militaire Politie, die het parlement bewaakt, en de veiligheidsdienst van de Kamer waren in geen velden te bespeuren. Rond tien uur, dik twee uur na de bommelding, patrouilleerde toch een ploeg met honden door de gangen op zoek naar al dan niet tikkende bommen. Tot hun verbazing ontdekten zij op de kantoren hier en daar een ijverige fractiemedewerker die in het ongewisse was gebleven over wat hem eigenlijk te doen stond. Het personeel van de Kamer was ondertussen al naar buiten geloodst. De opgeschrikte medewerkers werden dan toch maar verzocht zich ook naar buiten te begeven… Naar verluidt verliet de laatste medewerker pas om halftwaalf het parlement… Jawadde! Als je de veiligheidsmaatregelen en de evacuatievoorschriften van bijvoorbeeld het Nederlandse parlement in Den Haag vergelijkt met dit ongeordende boeltje, waarbij in het slechtste geval slachtoffers hadden kunnen vallen, dan valt er maar één ding op te zeggen: “Typisch Belgisch.” Hallo, voorzitter Bracke, kan één en ander voortaan misschien wat professioneler aangepakt worden?!