2015-44_04_Jancart - Halloween toppers (Medium)Schorsing

Het is een regel dat de Kamer maar deugdelijk kan vergaderen als er minstens één minister aanwezig is. Als de wetgevende macht vergadert, is het immers wenselijk dat de uitvoerende macht meeluistert. Nog belangrijker is de ministeriële aanwezigheid als er vragen moeten gesteld worden. Nogal logisch. Na een antwoord van Didier Reynders wandelde deze naar buiten, en toen bleek dat alle ministeriële banken leeg bleven. De zitting moest uit arren moede geschorst worden. Het duurde elf minuten alvorens er kon hervat worden. Kamervoorzitter Bracke toonde zich de volleerde schoolmeester door nadien te stellen dat hij hoopte dat het de eerste, maar absoluut ook de laatste keer is tijdens deze legislatuur dat de vergadering om die reden moet worden geschorst. Ja, ja, we kennen dat…

Flauwekul

Natuurlijk was bij dit incident met de regering de linkse oppositie heilig verontwaardigd: “Dit kan niet! Geen respect voor het parlement!” Het leek wel of het regime op instorten stond … Toen Laurette Onkelinx in de wandelgangen door Linda de Win van Villa Politica werd gevraagd of dat in de vorige legislatuur ook is gebeurd, zei ze kortaf: “Niet bij mij!” En Kristof Calvo, die er anders als de kippen bij is om kritiek te spuien, wilde Laurette duidelijk sparen en zei kurkdroog dat hij zich dat niet meer kon herinneren. Wat een flauwekul. Dergelijke toestanden komen tijdens elke legislatuur wel eens voor. En elke keer wordt dan dezelfde poppenkast door de oppositie gespeeld. Het hoort als het ware tot de parlementaire geplogenheden. Geeuw!

Zeldzaam moment

Barbara Pas van het Vlaams Belang ondervroeg met een verbluffende kennis van zaken staatssecretaris voor Bestrijding van Sociale Fraude Bart Tommelein, over de schijnzelfstandigheid van buitenlandse werknemers en de controle daarop. Zowel vraag als antwoord waren van een hoog gehalte en Tommelein nam de tijd om gevat en overzichtelijk zijn betoog te houden, waarmee hij blijk gaf het dossier goed onder de knie te hebben. Het is eens wat anders dan het aframmelen van door medewerkers voorgekauwde antwoorden, waaraan meerdere ministers zich bezondigen. In haar repliek gaf Pas hem nog een idee mee aangaande de publicatie in het Staatsblad van de meewerkende vennoten om het de diensten allemaal wat gemakkelijker te maken in de opsporing van fraude. Hierop ging ook commissievoorzitter Van Quickenborne in door te stellen: “Dat is een interessante suggestie, mijnheer de minister. Zult u dit overwegen?” Waarop Tommelein: “Dat zal ik inderdaad doen.” Een zeldzaam moment ten aanzien van een VB’er…

Geen gewone

Sofie de Wit van N-VA voelt zich als een vis in het water in de commissie Justitie. Niet alleen vindt zij het zichtbaar een aangename zaak van tegenover een erudiete en welbespraakte minister van Justitie te staan, Sofie vat hem graag ook over de meest uiteenlopende zaken, gaande van de telefoontarieven in de gevangenissen over het uitblijven van een KB in het kader van de drugswet tot de raadpleging van ministeriële omzendbrieven inzake de strafuitvoering. Om maar iets te zeggen. Koen Geens laat zich daardoor nooit uit het lood slaan en hij slaagt er zo goed als altijd in de indruk te geven dat hij alles tot in detail kent. De indruk, zeggen we, want hij beschikt over een grote staf van medewerkers, die vanzelfsprekend alles voor hem voorbereiden. Maar er wordt van hem ook gezegd dat als hij iets in zich heeft opgenomen, hij het ook nooit meer vergeet. Ja, het is geen gewone.

Afgevoerd

In de commissie Binnenlandse Zaken kwam het vorige week tot een steekspel tussen het VB en N-VA. Barbara Pas kwam ten aanzien van Theo Francken, en dus in het kader van de huidige asielcrisis, terug op de recente uitspraken van Bart de Wever om mogelijks wijzigingen aan te brengen aan de Conventie van Genève. Pas zei dat het VB dat al eerder en vaker heeft voorgesteld, doch blij te zijn dat het ook eens vanuit de hoek van de N-VA kwam. Francken wist dat hij op zijn hoede moest zijn en draaide om de hete brij heen en probeerde zijn betoog af te leiden naar Belgische initiatieven in Europese context en daarbij te stellen dat men De Wever onvolledig citeerde, want dat het allemaal anders bedoeld was dan het nu wordt voorgesteld. En zo werd het een dovemansgesprek. Toen Pas dan een motie van aanbeveling indiende om de regering aan te sporen op internationaal vlak de nodige contacten te leggen en de nodige stappen te ondernemen om een eventuele herziening van de Conventie van Genève in die zin op de internationale politieke agenda te plaatsen, diende N-VA’ster Sarah Smeyers een eenvoudige motie in om over te gaan tot de orde van de dag. Waarschijnlijk zal Bart de Wever er ook nooit meer over beginnen…

Te lang gewacht

Het tekort aan personeel bij de centrale antiterreureenheid van de federale politie, zoals was gebleken uit een rapport van het Comité P, was aanleiding voor vragen vanuit diverse hoeken. Hans Bonte van sp.a, Filip Dewinter van VB, Olivier Maingain van FDF en Philippe Pivin van de MR wilden wel eens weten hoe de vork aan de steel zit, en of het werkelijk waar is dat er een wraakroepende onderbemanning van een aantal diensten is, die net het toenemende radicalisme moeten aanpakken. Minister Jambon kon niet anders dan toegeven dat één en ander niet loopt zoals het hoort. Hij zei dat het klopt dat ‘wij’ worden geconfronteerd met een aantal zaken die in het verleden verkeerd gelopen zijn en die wij nu stelselmatig moeten rechtzetten. Waarmee iets te makkelijk naar de vorige regering werd gewezen. Daar zal wel iets van aan zijn, maar dat had men toch het voorbije jaar al kunnen vaststellen en in orde brengen? Men moet daarvoor toch niet op een rapport van het Comité P wachten? Maar goed, er werd beterschap beloofd. Omdat het niet anders kan. Omdat het moet zelfs.