Waarheen met de Tea Party?

De Amerikaanse Republikeinen hebben een groot probleem voor de volgende presidentsverkiezingen. Hun aanhang dreigt verdeeld te geraken tussen gematigde en radicale conservatieven, met een risico op een openlijke scheuring. Dat zou rampzalig zijn voor een partij die geacht wordt eensgezind naar de presidentsverkiezingen te trekken. Hoe is het zover kunnen komen?

2015-43_14_Waarheen met de Tea Party (Medium)De Tea Party begon aanvankelijk als een protestbeweging tegen het aantreden van de te liberale president Obama. Zijn beleid zorgde voor een verplichte zorgverzekering, extra overheidsregulering voor de bescherming van het milieu en de financiële sector. Ook werden onder zijn presidentschap gelijke federale rechten ingevoerd voor huwelijken van gelijk geslacht.

Conservatieve tegenreactie

Dit beleid creëerde een conservatieve tegenreactie die zich verenigde in de Tea Party, genoemd naar de Boston Tea Party van 1773. Het woord ‘verenigde’ moet eerder met een korrel zout worden genomen, want het gaat niet om een strakke vereniging of een stichting, eerder om een soort keurmerk waarvan al de leden zich conservatief noemen en niets van Obama’s beleid moeten hebben. Om verscheidene redenen. Dit is het grootste risico van de Tea Party: men is allemaal tegen iets, maar er is geen eensgezindheid over waar men dan voor is.

De Tea Party had in het begin van haar ontstaan succes. De Republikeinen konden mee glijden op het succes van de protestbeweging en hierdoor slaagden zij erin om in 2010 een meerderheid in het Congres te veroveren. Maar aan de andere kant verloren gevestigde waarden binnen de Republikeinse partij hun zetel aan radicalere Tea Party-kandidaten. Op zich was dat geen groot probleem, omdat deze Tea Party-leden zetelden binnen de Republikeinse fractie van het Congres.

Problematische ideologische starheid

Het probleem is dat enkele van deze Tea Party-leden zo radicaal zijn dat ze de Republikeinse partij schaden. Deze leden zijn zo standvastig in hun principes dat ze verdeeldheid veroorzaken. Omwille van die ideologische starheid, kan de Republikeinse partij zeer moeilijk nog aan realpolitik doen in Washington DC.

In deze context moet het ontslag worden gezien van de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, John Boehner, die er de brui aan gaf. Ook zijn beoogde opvolger, Kevin McCarthy, besloot de eer aan zichzelf te houden. Nochtans kan men Boehner er niet van beschuldigen iemand te zijn die zijn principes te grabbel gooit. Hij leidde het Republikeinse gevecht over het schuldenplafond. De federale overheid moest haar deuren sluiten omdat het schuldenplafond werd bereikt. Hierdoor werden honderdduizenden ambtenaren, waaronder de militairen, niet meer uitbetaald. De uitkomst van dat bekvechten was dat de Republikeinse partij in alle peilingen daalde.

Hoe men het draait of keert, dat is het magere resultaat van de Tea Party-aanhangers binnen de Republikeinse partij; voor de buitenwereld een soort Frankenstein, die bestaat uit een verzameling roepers en schreeuwers, maar die uiteindelijk meer de Republikeinen schaadt dan de Democraten.

Progressiever Amerika

Een andere factor die de Tea Party-aanhang over het hoofd ziet, is dat Amerika zowel progressiever als meer multicultureel is geworden. Om een voorbeeld te noemen: bij het aantreden van Obama was het voor militairen verboden zich kenbaar te maken als lesbisch of homoseksueel. Als men te weten kwam dat iemand een relatie onderhield met iemand van het gelijke geslacht, was de kans bijzonder groot dat men onmiddellijk ontslagen zou worden. Of het nu ging om een Navy Seal, een viersterrengeneraal of een gewone soldaat, het maakte niets uit, de regel werd onverbiddelijk toegepast. Door Obama werd die regel afgeschaft, al leidde dat binnen het militaire establishment tot enige onrust. Vandaag zijn homoseksuele relaties geen probleem meer en worden zelfs homohuwelijken binnen het leger erkend onder voorwaarden. Dat was in 2008 ondenkbaar.

Om de woorden van Bart de Wever te gebruiken, “de normen en waarden in elke samenleving zijn dynamisch en veranderen”. Zo ook in de Amerikaanse samenleving. Het is de Republikeinen, laat staan de Tea Party, vooralsnog niet gelukt daar een gepast antwoord op te vinden. Het is voor hen nochtans vijf voor twaalf.

JM


Tags assigned to this article:
2015-43JM

Related Articles

Joëlle Milquet is nog niet weg

Het gerecht vermoedt dat Franstalig minister van Onderwijs en cdH-kopstuk Joëlle Milquet in 2014 kabinetsmedewerkers heeft aangeworven om voor haar

Absurdistan

Duidelijk François Hollande spreekt binnen de kortste keren zijn steun uit aan Emmanuel Macron, die een gewezen minister in zijn

Lopende zaken tot oktober 2018?

Bakt de regering-Michel er nog wat van de komende maanden, ja het komende jaar? Niemand verwacht het. Iedereen heeft er