Het geval Pirinc̡i

Dwars door de binnenplaatsen, koeren en moestuinen achter de schitterende Jugendstilvilla’s in het zuiden van Bonn rent Francis, de kat, en lost met speurzin en hulp van haar kattenvrienden de moeilijkste misdaden op. Acht speurdersromans met Francis in de hoofdrol zijn ondertussen in de “Felidae“-reeks verschenen. Akif Pirinc̡i werd daarmee één van de gekendste auteurs in Duitsland.

Pirinc̡i, in 1959 in Istanbul geboren, groeide op in de Eifel en woont in het zuiden van Bonn, waar ook zijn kattenverhalen zich afspelen. Eigenlijk gold hij als voorbeeld voor de succesvolle integratie van Turken in Duitsland; Pirinc̡i verklaart ook altijd dat hij van Duitsland houdt. Hij bevestigt hier kansen gekregen te hebben die hij in Turkije nooit zou hebben gehad en daarom Duitsland des te meer liefheeft. Echter, de carrière van Pirinc̡i is in Duitsland plots en compleet ten einde gekomen.

Een jaar geleden verscheen zijn boek ”Deutschland von Sinnen“ (Duitsland niet bij zinnen), waarin hij het over de “gekke rage tegenover vrouwen, holebi’s en migranten“ heeft. Ondanks zijn scherpe kritiek op het politiek-correcte Duitsland, of omwille daarvan, stond dat boek wekenlang in de top tien van de “Spiegel-Bestseller“-lijst, die de meest verkochte boeken in Duitsland opsomt. Pirinc̡i hield toespraken bij Bogida, de Pegida-tak van Bonn, en bij allerlei Burschenschaften en studentenverenigingen. Vorige week verscheen “Die große Verschwulung. Als mannen vrouwen worden en vrouwen geen mannen” met felle kritiek ten aanzien van holebi’s en pedofilie.

Pegida

Het was zijn toespraak bij de Pegida-betoging in Dresden twee weken geleden die het einde van zijn carrière betekende. Pirinc̡i, bekend voor zijn scherpe en klare taal, stelde daar dat de politiek verantwoordelijken diegenen die kritiek hebben op de Duitse asielpolitiek het liefst van al in concentratiekampen zouden willen steken. Iedereen in het politiek correcte Duitsland hoorde alleen maar “asielzoekers in concentratiekampen“. Over Pirinc̡i werd zo negatief bericht dat zelfs de verantwoordelijke van Pegida, Lutz Bachman (tegen wie in oktober klacht werd ingediend wegens “Volksverhetzung“ op zijn Facebook-profiel) verklaarde dat hij de microfoon tijdens de toespraak beter meteen uitgeschakeld had en beschaamd is over diens uitspraken.

Ondertussen worden de boeken van Pirinc̡i in Duitse boekenwinkels niet meer aangeboden. Bestellen via internet kan zowel bij Amazon als bij de grote boekhandelaars niet langer. In kleine boekenwinkels kan soms wel nog op persoonlijke vraag één van de “Felidae“-romans besteld worden. De twee laatste boeken zijn alleen via de uitgeverij Manuscriptum (www.manuscriptum.de) te verkrijgen.

Censuur

Boekenverbrandingen hebben in Duitsland een lange traditie. Tijdens het Derde Rijk werden al in mei 1933 in 22 universiteitssteden, waaronder ook Bonn, boeken van joodse, marxistische en pacifistische auteurs verboden en verbrand, in totaal zo’n 10.000 titels. Dat stopte niet in 1945. Na de oorlog werden door de geallieerden zo’n 35.000 boeken verboden, soms alleen omwille van de titel, zoals bij “Der Wehrwolf“ van Herman Löns, een verhaal uit de 30-jarige oorlog. In 1954 heeft de “Bundesprüfstelle für jugendgefährdende Schriften“ (proefinstituut voor jeugdbedreigende geschriften) de zaak overgenomen. Alle boeken die geweld verheerlijken of goedpraten, oproepen tot rassenhaat, de Holocaust ontkennen, het volk opruien of pornografisch zijn, kunnen “geïndexeerd“ worden. Dat betekent dat ze alleen maar op persoonlijke bestelling in een boekenwinkel verkocht mogen worden. Twaalf vertegenwoordigers van de politieke partijen, ministeries, Kerk en jeugdzorg bepalen deze moderne vorm van censuur. Indexering bestaat niet alleen voor boeken, films en muziek, maar ook voor websites. Omdat wat verboden is niet langer gepubliceerd wordt, is er ook geen discussie meer over. Soms worden boeken alleen voor een korte tijd niet verkocht, zoals het boek “De oorlog in onze steden” van Udo Ulfkottes tegen hetwelk de Berlijnse Islamitische Federatie klacht had ingediend.

Wat nu met Pirinc̡i gebeurt, is inderdaad nieuw. Al zijn boeken, over om het even welk onderwerp, niet meer leveren en verkopen, dat is de moderne versie van boekverbranding. Gevraagd of dit het einde van de auteur Pirinc̡i is, meende hij zelf: “Ja, absoluut.”

Mina Buts