“Onze militairen zijn verzwakt. Mannelijkheid is vandaag vies”

Sid Lukkassen wikt gelukkig zijn woorden niet. Dat leidt tot een messcherpe analyse van Europa, zowel cultureel, politiek als maatschappelijk. De jonge Nederlander bekritiseert het verdwijnen van de mannelijke waarden, na de slappewasrevolutie van mei ‘68 weggevreten door de vervrouwelijking, de verlinksing en de erotisering. Europa neigt naar het antieke Rome voor zijn val.

2015-47_11_Praten met Sid Lukassen (Medium)In hartje Utrecht, in de toeristenstraten bij de Dom, is de maandagmorgen lui. Het nabije Hoog Catherijne – met parkeergarages, centraal station, kantoren, winkeltunnels en theatercentrum Vredenburg – is een grote wonde met bulldozers, betonmolens, verbodsbepalingen, zigzaggende fietsers en een overvloed aan verkeerslichten. Een plek om van weg te vluchten. Een plek als illustratie van het gekwetste Europa. Sid Lukkassen is die morgen afgereisd uit Duiven in Oost-Nederland, waar hij gemeenteraadslid is van de VVD. We zien mekaar in Bar Beton, bij het nuttigen van een koffie. De jonge auteur (28) meldt trots de tweede druk van “Avondland en Identiteit” – Thierry Baudet en Derk Jan Eppink leiden deze editie respectievelijk in en uit. Sid Lukkassen wordt een naam voor het lezingencircuit en de blog-samizdat.

‘t Pallieterke: wat zijn de hoofdingrediënten van uw boek?

Sid Lukkassen: “Ik schreef het uit afgrijzen over onze tanende durf en daadkracht, cruciaal in de nabije toekomst. Europa wordt beproefd door grote geopolitieke krachten en vindt daar amper antwoord op. Ten tweede heeft het cultuurmarxisme Europa sterk verzwakt. Het economische marxisme, begrepen de militanten medio de twintigste eeuw, draaide uit op een flop. Het cultuurmarxisme – gevoed door de Frankfurter Schule en Antonio Gramsci – nam de estafettestok over en injecteerde Europa met schaamtegevoelens: over ons koloniale verleden, onze cultuur, onze mannelijkheid, het kapitalisme, het milieu. Als het marxisme niet kon overwinnen langs de proletariërs, dan moest het maar langs de intellectuelen. Hun wereldbeeld beschadigen werd het parool. De vaders van de Frankfurter Schule hadden nauwe banden met de USSR en hebben dat verborgen om als Joodse vluchtelingen de VS binnen te geraken. De fusie tussen de  slachtofferobsessie van de cultuurmarxisten en het christelijke schuldgevoelen, met zijn traditie van tweeduizend jaar, ondergraaft onze weerbaarheid, onze daadkracht en onze politiek. Ook is de culturele feminisering een groter taboe dan de islam: die vervrouwelijking heeft de vrouwen niet vrouwelijker gemaakt, maar het lukte wél om de westerse man te temmen. De Goede Man duwt vandaag de kinderwagen, kweekt de sierbaard van de hipster en koopt gelaatscrèmes. Vorig jaar liet de geheime dienst weten de handen vol te hebben aan binnenlands jihadisme – nog voor de bulk van vluchtelingen aankwam. Islamitische Staat weet dit en speelt erop in. Er is daarom gerede twijfel of onze soldaten en de masculiene helft van Europa de aanstormende krijgers van een anti-Verlichtingsgodsdienst aankunnen. Mei ‘68 baarde generaties die niet volwassen willen worden. Zij waden in actionisme tot aan het karikaturale. Tegen Vietnam, Pinochet, Salazar, apartheid, milieudelicten, de ondernemingen, het nationale gevoelen… In hun menselijke relaties zijn het adolescenten: punkers werden metroseksuelen die het borsthaar afscheren en meer weten over mode dan over mannelijkheid.”

‘t Pallieterke: erotiek en haar rol in de huidige politiek staat bij u vooraan?

Sid Lukkassen: “In het Westen bepalen niet langer het geloof en de sociale klasse de onderlinge verhoudingen, wel de profilering van het individu en dan in het bijzonder zijn of haar seksuele marktwaarde. Veel draait vandaag, van op de schoolbanken, om de aantrekkelijkheid van een individu en dan aantrekkelijkheid in de ruimste zin. Naarmate tradities wegvallen, raakt de westerling verwikkeld in een darwinistische strijd om schoonheid, jeugd en gezondheid. Daarbij is de Europese mannelijkheid, de masculiniteit, weggezet als boeman van de geschiedenis. Onze in de renaissance gewortelde Europese intellectuele masculiniteit raakt verdrongen door het machismo van de Amerikaanse gangsterrap en de feminiene masculiniteit van de boybands.”

‘t Pallieterke: een twintiger die het Avondland wil redden… Is u niet te bleu?

Sid Lukkassen: “Het woord Avondland heeft adelbrieven en geeft precies de Europese politieke, geopolitieke en culturele contouren weer. Dat schitterende begrip staat niet in de boektitel om de intellectuele ijdelheid. Het boek is gebaseerd op mijn passie voor het lezen, het verzamelen van citaten, het verwerken van die gegevens, prikkels en inzichten tot een brede analyse van de zwakte van Europa. Ik ben voor groots denken en het doorgronden van auteurs als Karl Popper, Leo Strauss, Hannah Arendt, Christopher Lasch en Wilhelm Reich. Op mijn zestiende las ik “De Republiek” van Plato; vooral de laatste hoofdstukken zijn pregnant herkenbaar voor de huidige Europese samenleving. De antieke woorden heb ik kunnen toetsen aan de daden als stagiair bij de liberale fractie van het Europees Parlement in de Commissie Industriële Ontwikkeling. Dat was een razend boeiende tijd van studeren, vergaderen, discussiëren en netwerken tot in de late uren.”

‘t Pallieterke: wel meer jonge mensen lezen zich het lazarus zonder een boek te schrijven, toch?

Sid Lukkassen: “Ik liep al lang rond met het idee om een boek te schrijven. Ideologisch zit ik in het gat tussen antimarxisme en antiklerikalisme. Een belangrijke inspiratie was Michel Houellebecq. Bij hem zie ik hoe de literatuur de hedendaagse filosofie en de politiek voorbijsteekt. Wat hij bijvoorbeeld schrijft in zijn nieuwste werk, Soumission, over het politieke inpalmen van Frankrijk door de islam, en de collaboratie daarbij van de intellectuele elite om het christelijke-humanistische Europa te transformeren, is Hoge Politiek en geen dwaas literair sprookje. Europa wordt ingehaald door de politieke achterhoede van het IJzeren Gordijn. De Duitse bondskanselier lokte haast achteloos miljoenen vluchtelingen naar Europa, met onoverzienbare gevolgen. Met haar opstelling bereikt Mutti Merkel slechts dat ze Oost-Europa terugdrijft in de armen van Moeder Rusland. Angela Merkel was een actief lid van de Freie Deutsche Jugend van de DDR en het marxisme is haar jeugdzonde.”

‘t Pallieterke: de kerken schuiven zich in het cultuurmarxisme in?

Sid Lukkassen: “De protestantse kerken van Nederland gaan het verst in het weg-met-ons. De islam zal het makke christendom van Europa overvleugelen. De christelijke leer is een samenraapsel en integreert het platonisme, het aristotelisme en het gnosticisme. De islam is veel eenduidiger, weerbaarder, en eist groepsidentiteit en groepsoffers. De kans op een euro-islam of een Verlichtings-islam lijkt klein.”

‘t Pallieterke: het Atlantisch Verbond ontrafelt?

Sid Lukkassen: “De VS keren zich af van Europa, dat is duidelijk. Toen de Ieren, de Schotten, de Engelsen, de Duitsers en de Italianen de inwijkelingen waren in de VS, bleven in het land van aankomst de oude banden met het land van herkomst bestaan. De VS richten zich vandaag op de Stille Oceaan. Azië is interessanter voor hen dan het vergrijzende en zeurende Europa. De Koreaanse en de Chinese inwijkelingen worden belangrijker in de States, idem de latino’s, die de banden met Zuid-Amerika verkiezen, en de zwarten die contacten leggen met Afrika. De VS worden in snel tempo onafhankelijk van de olie van het Midden-Oosten, een bijkomende reden voor hen om zich af te keren van Europa, dat maar zelf voor zijn energiebelangen moet opkomen.”

‘t Pallieterke: u is lid van de VVD. Guy Verhofstadt leidt de liberale Alde-fractie, waarvan VVD lid is, in het Europees Parlement, en verdedigt Super-Europa? Waar staat u, als liberaal?

Sid Lukkassen: “Ik bewonder de Verhofstadt van de jaren 1990, toen Reagan en Thatcher zijn rolmodellen waren. Vandaag zijn cultuurmarxistische invloeden ook binnen Alde merkbaar. Verhofstadt durft groot denken, maar hij schroomt zich om een kat een kat te noemen en de reactionaire invloed van de islam te benoemen. Dit leidt tot relativisme en een slinkend Europees zelfvertrouwen. Niets is universeel, de cultuur is verbrokkeld en het jouwe is even belangrijk en even goed als het mijne. Zo vorm je geen gemeenschap met een toekomst. De toekomst van Alde is een balans te vinden tussen traditionele, patriottische waarden en een kosmopolitische levensstijl.”

‘t Pallieterke: deportaties zijn zeldzaam, maar ze gebeurden in de twintigste eeuw in Turkije met de Grieken, en in Algerije met de Fransen? Is een dergelijke operatie te overwegen in het bestormde West-Europa?

Sid Lukkassen: “De naoorlogse wetten over asiel en vluchtelingen weerspiegelen een wereld die beheerst werd door de Atlantische Alliantie, een wereld met een ander ritme, andere verkeerspatronen, grenzen waaraan douaniers en politie stonden. Maar vandaag? Met een vals paspoort neem je om drie uur een vliegtuig in Ankara en land je om zes uur in Brussel. Traditioneel trekken vluchtelingen na het einde van een oorlog terug naar hun land van herkomst, hun onderdak is tijdelijk. Die traditie is voorbij. Echter, hoe kan men, vandaag, deportaties juridisch afdwingen? Onze advocaten juridiseren politieke kwesties op basis van wetten die zo opgerekt worden dat zij de samenleving blokkeren. De macht zit niet meer in het parlement, ze ligt bij de juristen.”

‘t Pallieterke: wat te doen?

Sid Lukkassen: “Een brede maatschappelijke omwenteling is nodig. Zelfs al boeken PVV in Nederland en Vlaams Belang in Vlaanderen verkiezingsoverwinningen, dan nog leidt hun revolutionaire elan niet tot een machtsverschuiving binnen de instituties. In Frankrijk ontwikkelt zich met FN daarentegen wel een verhitte situatie. Dus, voor Nederland, zelfs als PVV verder doorbreekt, dan veranderen enkele klemtonen, maar het cultuurmarxisme blijft overheersen, in duo met de christelijke schuldcultuur. Hiermee wordt het landsbestuur instabiel. Het volledige centrum en centrumrechts moeten hun politieke oriëntering herijken en kiezen voor eigenheid, weerbaarheid en cultuurtrouw.”

Frans Crols


Calvo graast bij Bregman

Sid Lukkassen is 28, even oud als Kristof Calvo, fractieleider van Groen in het federaal parlement van België. De vinnige Vlaamse twen heeft, blijkt uit “F*ck de zijlijn”, aandachtig “De geschiedenis van de vooruitgang” (2013) van de jonge en bij links geliefde Nederlander Rutger Bregman gelezen. Staat Bregman voor een verstandige progressiviteit? “Neen”, meent Sid Lukkassen, “Bregman is hét voorbeeld van iemand die aanvoelt dat er zaken niet goed gaan, maar niet de juiste besluiten trekt, omdat hij wordt gehinderd door een Gutmensch-bewustzijn. En helaas – blijkt uit de crisis rond de EU, de migratie en de politieke islam – staat de Gutmensch aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Bregman ziet waar dingen verkeerd zitten: gebrek aan maatschappelijke samenhang, het uiteenvallen van structuren, het verdwijnen van identiteiten die mensen houvast geven. Maar, vervolgens – omdat hij en gelijkaardige auteurs zich oriënteren op kosmopolitische mooipraters en tot een ontwortelde superklasse behoren – heeft Bregman niet het besef hoe een organisch gegroeide samenleving eruit ziet. Ze weten niet hoe lokale mensen in het leven staan, ze hebben daar geen voeling mee, en er geen wortels in. Daarom overheerst bij Bregman en de zijnen het maakbaarheidsdenken, het utopisme, de mythe van het wereldburgerschap, de nivellering. Ik las ”F*ck de zijlijn” niet. Nochtans, mijn verbeelding zal mij niet bedriegen als ik het begrijp als pseudo-Bregman.”


Media kraken de bedachtzame politiek

Sid Lukkassen doctoreert over democratie en media aan de Radboud Universiteit, voor 2004 de Katholieke Universiteit Nijmegen, tot de schaamte over haar katholiciteit leidde tot een wederdoop. Hij onderzoekt hoe het ritme, de structuur en de technologie van de media de praktijk en de theorie van de hedendaagse politiek kleuren. Sid Lukkassen: “Tot voor een generatie was de politiek trager, stabieler. Er kon in peis en vree nagedacht en beslist worden. Onder druk van YouTube, Twitter, Facebook, de toename van televisiekanalen, de samizdat-blogs op internet slaat de communicatie om naar hyperactiviteit. De wereld wacht niet meer. De politiek moet dag en nacht paraat staan met meningen, oplossingen en verlossing. De trekschuit en de postkoets gaven tot aan de Tweede Wereldoorlog het ritme aan. Niet meer. Wat betekent dat voor de democratie? Hoe ondergaat Europa dit?”

Sid Lukkassen volgde een lerarenopleiding geschiedenis, had op zijn 20e een lesbevoegdheid op zak maar besloot om niet meteen voor de klas te gaan staan. Hij vatte de studie filosofie en geschiedenis aan de Radboud Universiteit aan.

Hij is lid van de driepersoonsfractie van de VVD in de gemeenteraad van Duiven (13.000 inwoners) in het Nederlandse Rijnland. Zijn familiale achtergrond is de kleine middenstand in een liberale landstreek. Lukkassen werd op zijn 14e lid van de VVD, toen Pim Fortuyn de Nederlandse politiek opschudde en voordat Geert Wilders brak met het staatsliberalisme.

Lukkassens vriendin heeft de dubbele nationaliteit; ze is half Frans en half Cypriotisch: “Zij zegt mij dat ik nooit zal kunnen begrijpen hoe een deel van je ziel wordt losgerukt als je boven op een heuvel bij je geboortedorp bestendig een grote Turkse vlag ziet wapperen.

Het uiteenrukken van België en Nederland was een historische fout. Ik woonde en werkte voor het Europees Parlement in Brussel. Wij hadden in 1830 bij mekaar moeten blijven.”


Humanistisch Verbond

Sid Lukkassen was afdelingsbestuurslid van het Humanistisch Verbond. Zet de massale immigratie van moslims, ook in Vlaanderen, die beweging onder druk? “Ja, dat klopt. De islam benadert de vrouw als seksueel kapitaal. De scheiding tussen kerk en staat is afwezig. Afvalligen worden bedreigd, en de eerbied voor de ratio is mager. De discussie hierover woedt bij het Humanistisch Verbond. Ook omwille van een interne breuklijn tussen gelovige en vrijzinnige leden; respectievelijk tien procent is verwant met de religieuze Erasmus en negentig procent volgt een antireligieuze lijn. Weliswaar heeft het humanisme diepe christelijke wortels, dus de religieuze vleugel blijft welkom.”


“Avondland en Identiteit”, Sid Lukkassen, Uitgeverij Aspekt, 304 bladzijden, ISBN 9 789461 536709