2015-47_05_Zuur & Zoet (Medium)Prioriteiten

“Politie zet alle middelen in voor vierde flitsmarathon”, schreef Het Nieuwsblad op 16 november. Dat had een routineberichtje kunnen zijn. Maar dat was twee dagen na de aanslagen in Parijs, en daardoor werd het ronduit hallucinant. Men zou verwachten dat de politie op zo’n moment “alle middelen zou inzetten” voor het opsporen van terroristen, Syriëstrijders en hun fundamentalistische achterban. Maar de Belgische politiek heeft nu eenmaal andere prioriteiten…

Moskeeën

Verleden dinsdag kondigde Lisbeth Homans aan dat ze een vijftigtal bestaande moskeeën gaat erkennen. Nu zijn er nog maar 28 moskeeën officieel erkend. Niet dat er maar zoveel moskeeën zijn. Op internet is gemakkelijk een lijst te vinden op de webstek van de Executief van de Moslims van België: daar worden 151 moskeeën opgesomd, alleen al in Vlaanderen.

In Wallonië zijn er 76 moskeeën, waarvan een 43-tal officieel erkend zijn. Op het Brusselse grondgebied zijn er 68 moskeeën. Daarvan zijn er 21 gevestigd in de zone met postcode 1080 (zijnde Sint-Jans-Molenbeek, Ganshoren en Koekelberg). Van de 68 moskeeën op Brussels grondgebied zijn er echter maar vijf officieel erkend. Slechts één moskee in Sint-Jans-Molenbeek is erkend door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Anders gezegd: 20 moskeeën in dezelfde buurt zijn nog niet erkend.

Mogen we Lisbeth Homans wijzen op het rapport van het “Vlaams Comité voor Ex-moslims”, dat handelt over moslimextremisme in Antwerpen. Dat rapport is gemakkelijk te vinden op internet en dateert van augustus 2009. In het rapport staat haarfijn uitgelegd waarmee sommige moskeeën zich zoal bezighouden.

Wir haben es nicht gewusst

In islamitische milieus is zelfs terrorisme dikwijls een familiekwestie. Dat was ook zo in de familie Abdeslam uit Molenbeek. Twee van de drie broers hebben deelgenomen aan de aanslagen in Parijs. Ibrahim blies zich op met een bomgordel. Salah kon ontsnappen en is voortvluchtig. Mohamed beweert dat hij er niets mee te maken had. Hij is intussen vrijgelaten omdat iemand hem een alibi heeft bezorgd. Deze Mohammed werkte tot voor kort op de dienst vreemdelingenzaken van de gemeente Molenbeek. Daar hield hij zich onder andere bezig met regularisatiedossiers. Vanuit het oogpunt van een terreurgroep is dat een strategische functie. Tevoren werkte hij ook al voor het gemeentebestuur en zelfs op het kabinet van burgemeester Moureaux, een kopstuk van het islamosocialisme. Mohammed Abdeslam beweert dat hij niets wist van de fundamentalistische activiteiten van zijn broers. Zijn ouders hadden zogezegd nooit iets verdachts opgemerkt. In de twintig jaar dat hij burgemeester was van Molenbeek heeft Moureaux de gemeente laten uitgroeien tot een broeihaard van fundamentalisme. Hij werd daarvoor niet alleen beloond met duizenden islamitische stemmen, maar ook in natura: op 71-jarige leeftijd trad hij in het huwelijk met een 35-jarige Marokkaanse. Uit pure, onbaatzuchtige liefde natuurlijk. Moureaux beweert dat hij zich niet tot de islam heeft bekeerd.

IJzertoren

Wie heeft in de nacht van 15 op 16 maart 1946 de IJzertoren opgeblazen? Als het van Barbara Pas en het Vlaams Belang afhangt, moet er een parlementaire onderzoekscommissie worden opgericht om die aanslag te onderzoeken. Zij zocht steun bij de collega’s van de N-VA, maar die reageerden niet. N-VA-Kamerlid Brecht Vermeulen verklaart waarom N-VA het voorstel van Vlaams Belang niet steunt: “Ik denk niet dat een parlementaire onderzoekscommissie het juiste middel is. Die dient vooral om hoorzittingen te organiseren met eventuele getuigen of referentiepersonen. Maar alle betrokkenen zijn inmiddels al overleden. Er zijn ook geen nieuwe feiten bekend.”

Voor Vermeulen moeten de onderzoekers toegang kunnen krijgen tot alle stukken van het gevoerde gerechtelijk onderzoek, tot alle archiefdocumenten van politie, leger en staatsveiligheid, en moeten ze ook de private archiefbronnen kunnen consulteren.

Mogen we met ons slecht karakter erop wijzen dat noch een onderzoekscommissie, noch historisch onderzoek nodig is? Met een N-VA-minister als hoofd van de Staatsveiligheid, is het heel eenvoudig om aan geheime informatie te geraken. Tenminste, in de veronderstelling dat de Belgische staatsveiligheid ooit een onderzoek naar de Belgische daders is opgestart. Eén telefoontje van Jan Jambon volstaat om de namen te kennen van de bommenleggers en de ware opdrachtgevers.

Al begrijpen we ook wel dat vernoemde minister op dit ogenblik andere katten te geselen heeft.

Verdraagzaamheid voor pedofielen

In het opvangcentrum Horizon in Bredene hebben twee Afghaanse asielzoekers een elfjarig meisje aangerand. Tja, als Mohammed seks mocht hebben met zijn negenjarige bruidje Aïsja, waarom zou een kind van elf er dan te jong voor zijn, nietwaar? Het is al erg genoeg dat islamieten er zo over denken. Maar het Belgische gerecht denkt klaarblijkelijk volgens dezelfde lijnen. Beide Afghanen werden verhoord, maar niet gearresteerd. Ze werden overgebracht naar een gesloten opvangcentrum, maar er komt geen gerechtelijk onderzoek en geen voorleiding bij de onderzoeksrechter.

Als het geld weer rolt

Juicht Belgen juicht, want “het volk” heeft het eindelijk begrepen. Zeg dat de economen van het regime het zeggen. Het “volk” laat zijn geld weer naar hartelust rollen. Geen houden meer aan ter opkalefateren van de economie. Het bewijs van die grandioze ommezwaai? Het wegsmelten van de op spaarboekjes verzamelde kapitaaltjes van “de mensen”. Geen econoom die stilstaat bij de nochtans voor de hand liggende reden van dat wegsmelten. Het is geen kwestie van zijn/haar geld weer te laten te rollen, wel van het spaarcentje noodgedwongen te moeten aanspreken om nog rond te komen in ons aller modelstaat. Maar laat dat nu net een toestand zijn waar toeteraars over “weer rollend geld” geen benul hebben. Of niet willen hebben.