2015-49_01_Hoofdartikel (Medium)De vreselijke aanslagen in Parijs zijn nog maar net achter de rug en daar duiken alweer enkele belgicisten op die er anti-Vlaamse conclusies uit trekken. Twee Barten van twee ideologisch sterk verwante kranten – De Morgen en De Standaard – zongen vorige week in koor dat het falen van de Belgische veiligheidsdiensten het gevolg zou kunnen zijn van de staatshervorming en de institutionele complexiteit van het land.

Onveiligheid is ‘schuld van de staatshervorming’

Bart Eeckhout, Wetstraatredacteur van De Morgen, was vorige week woensdag de eerste. In een uitgebreid artikel citeert hij de Franse socialistische krant Le Monde, die jammerde dat in België “regionalisering met efficiëntie wordt verward”, waardoor “de staat zonder natie steeds meer een natie zonder staat dreigt te worden”. De redenering van Le Monde wordt door Eechkhout kritiekloos en zonder zinnige argumenten overgenomen.

Waarop Le Monde dat baseerde, is onduidelijk: als er één ding vrij homogeen federaal is gebleven, dan zijn het wel de veiligheidsdiensten: justitie, politie, gevangenisbeleid en inlichtingendiensten zijn federale bevoegdheden. Alleen jeugdbescherming en de sociale begeleiding van ex-gedetineerden werden naar de gemeenschappen overgeheveld. Bij de jongste staatshervorming gebeurde dit ook met de begeleiding van enkelbandgedetineerden.

Het falen van de veiligheidsdiensten heeft duidelijk niets te maken met de complexe  staatshervorming, wel met een inefficiënt en laks politie- en justitiebeleid, dat notoire criminelen pamperde en nauwelijks in het oog hield. Jarenlang heeft men verzuimd voldoende mensen en middelen ter beschikking te stellen van de inlichtingendiensten (zoals informanten met kennis van het Arabisch) om moslimfundamentalisten van nabij te volgen. Betreffende Molenbeek komt daar nog bij dat de politie van voormalig burgemeester Philip Moureaux de uitdrukkelijke opdracht kreeg bepaalde wijken te mijden en gevaarlijke fundamentalisten zo veel mogelijk met rust te laten. Maar ook dat heeft niets met het falen van de staatshervorming te maken.

Metropolitane, Groot-Brusselse veiligheidszone?

Het catastrofale voorbeeld Molenbeek toont vooral aan dat de burgemeesters in Brussel veel te veel invloed hebben op het politiebeleid en dat er absoluut nood is aan een uniform veiligheidsbeleid voor heel Brussel-19. Tot daar is ook Bart Eekhout mee, maar de brave jongen voelt zich opeens geroepen daaraan een aantal waanzinnige Franstalige eisen te koppelen. Geniet mee van zijn redenering: De bevolen lockdown van Brussel heeft een grote impact gehad op de naburige Vlaamse gemeentes Vilvoorde, Halle, Dilbeek, Wemmel. Ook daar werden scholen gesloten, reden bussen onregelmatig en werden evenementen afgelast. Zou het dan niet logisch zijn om die gemeentes ook op te nemen in die in Vlaanderen zo gewenste eengemaakte metropolitane veiligheidszone? Zeker de superdiverse mini-grootstad Vilvoorde zou daarbij gebaat zijn.”

Dààr ligt het kalf gebonden: Brussel is in de ogen van Eeckhout gewoon te klein. Laten we de ‘Vlaamse’ eis voor een eengemaakte zone maar ineens compenseren door de Brusselse zone uit te breiden met grote delen van Halle-Vilvoorde! Wèg ook met de (beperkte) Vlaamse verworvenheden bij de jongste staatshervorming, waarbij Halle-Vilvoorde eindelijk zijn eigen parket kreeg. Ook deze beperkte Vlaamse vooruitgang mag voor Eeckhout ongedaan gemaakt worden. Brave Bart draaft nog even door: de Vlaamse aanwezigheid in het onderwijs en de cultuursector in Brussel wordt maar beter afgeschaft. In plaats daarvan moeten onderwijs en cultuur Brusselse gewestelijke materies worden, zodat de Franstalige scholen in de toekomst beter gefinancierd zouden worden. De bestaande transfers zijn dus nog niet voldoende.

 

Je zou zulke kromme redeneringen, die volledig haaks staan op de realiteit, verwachten van een militante francofone krant als Le Soir, maar nu steekt De Morgen de FDF-krant gewoon de loef af. Nog voor de Franstalige politici er zelf mee naar buiten kwamen, rolde Eeckhout de rode loper uit voor Brussels imperialisme.

Zelfs in Grimbergen

Niet verwonderlijk dat MR-minister Reynders zaterdag in Le Soir dankbaar gebruik maakte van de standpunten van Eeckhout. Hij lanceerde er het idee van een centraal ‘hoofdkwartier’ voor de Brusselse politie, dat zich met ordehandhaving, zware criminaliteit en terrorisme zou moeten bezighouden. Dit hoofdkwartier zou de zes Brusselse zones ‘overkoepelen’, maar duidelijk niet vervangen. Er komt een niveau bij in plaats van dat er zes worden afgeschaft. En zeer belangrijk: deze politie moet ook kunnen ingrijpen ROND Brussel. In het bijzonder verwijst Reynders naar het nieuw nationaal voetbalstadion dat in Grimbergen zou gebouwd worden. De redenering is duidelijk: de Vlamingen mogen binnenkort betalen voor meer Brusselse politie, die dan vervolgens in Vlaams-Brabant de lakens mag komen uitdelen.

Versterkte federale staat

Vrijdag kreeg Eeckhout steun van zijn naamgenoot Bart Sturtewagen van De Standaard. Ook hij volgt de kromredenering dat het landsbestuur zo ingewikkeld is gemaakt dat het land niet langer voor de eigen veiligheid en die van zijn buren kan instaan. “De institutionele energie bereikt zijn limieten”, parafraseert hij Leterme uit 2008. Net zoals zes politiezones en negentien gemeenten in Brussel inefficiënt zijn, geldt dit ook voor zes parallelle regeringen voor 11 miljoen Belgen.

Dus pleit de man maar ineens voor een versterkte federale staat. Een terugkeer naar het verleden. Tegelijk roept hij de N-VA op zich te profileren als een “law and order”-partij en haar confederaal programma overboord te gooien,  aangezien dit toch achterhaald zou zijn. De Parijse aanslagen zouden niets minder zijn dan “een bom onder het N-VA-model”.

Onprofessioneel

Dit soort artikels heeft het voordeel van de duidelijkheid. Ooit was De Standaard een Vlaamsgezinde krant, waarvan de redacteurs volmondig achter het AVV-VVK-embleem stonden. Vandaag zit de redactie vol met verstokte belgicisten zoals Sturtewagen, die bovendien zo onprofessioneel zijn dat ze communautaire problemen en Vlaamsgezinde standpunten nauwelijks nog onder de aandacht brengen.

Bij de N-VA zullen ze wel weten waar ze dit soort boodschappen moeten klasseren. Maar ze kunnen tegelijk ook als blikopener dienen. Want wat als er inderdaad niemand nog geïnteresseerd is in hun confederale plannen? Wordt het dan niet de hoogste tijd de bevolking warm te maken voor het enige zinvolle plan B, namelijk de Vlaamse onafhankelijkheid? Ook voor Brussel kan dit perspectieven bieden, zeker op het vlak van veiligheid…

BL