In het ‘entre-deux-tours’ van de Franse regionale verkiezingen viel voornamelijk de hysterische uithaal op van premier Manuel Valls, die zonder verpinken verklaarde dat een eventuele machtsovername van het FN in één of meer regio’s zou leiden tot een burgeroorlog.

De media namen van die kreet akte zonder veel vragen te stellen. Nochtans was de uitspraak ongehoord.

Hoogstwaarschijnlijk probeerde Valls enkel maar de kiezers schrik aan te jagen voor de eventuele gevolgen van een overwinning van het FN in de tweede ronde. Zijn verklaring mist immers elke grond. Het FN bestuurt al een tijdje meerdere steden en gemeenten, en nergens heeft dat tot enige onrust van betekenis geleid, laat staan een burgeroorlog. Eigenlijk zou Valls gewoon moeten worden weggelachen, maar dat gebeurde natuurlijk niet.

Maar laten we ervan uitgaan dat Valls oprecht gelooft dat indien het FN in een ganse regio aan de macht komt, dat inderdaad tot grote ongeregeldheden zou leiden. Zoiets roept dan een heleboel vragen op. Wie zou dan de boel op stelten zetten? Toch niet het FN, dat er alle baat bij zou hebben dat een machtsovername in alle rust en kalmte verloopt. Dat weet Valls ook wel. Misschien ving hij signalen op uit zijn eigen linkse achterban? Dat zou dan betekenen dat een deel van de linkerzijde bereid is tot gewelddadig verzet in het geval het FN een regio zou veroveren. Als de premier zo’n vermoeden heeft, is dat ernstig. Maar niemand die het hem vroeg.

Het zou ook kunnen dat Valls eerder doelde op het suburbane immigranten-proletariaat, waar zowel de criminaliteit als het islamfundamentalisme welig tiert. Vermoedt hij dat bij een hardere politieke koers de vlam daar in de pan kan doen slaan? Betekent dat dan dat de huidige beleidvoerders gewoon schrik hebben om in de banlieues te doen wat moet gedaan worden? Alweer is het gissen, want geen enkele journalist stelde Valls die vragen.

De dramatiek die Valls handelsmerk is geworden – getuige zijn veelvuldige aanvaringen met Marion le Pen in de Assemblée –, moest dienen om een FN-overwinning in de tweede ronde te verhinderen. De media speelden dat spelletje mee, en met succes, want het Front national haalde nergens een meerderheid. Maar het was een ontluisterend schouwspel.