De bank “voor de klant”

Tijdens de bankencrisis van 2008 werden alle Nederlandse grootbanken door de overheid gesteund, behalve de Rabobank. Die leek er ongeschonden uit te komen, maar dat was alleen op korte termijn.

65.000 banen weg op tien jaar tijd

Vorige week sprak Nederland niet over de onnozele futiliteiten waarmee de Tweede Kamerleden zich als een bende imbecielen bezighouden: een deal met een drugdealer twintig jaar geleden; een intense discussie wie er geklikt heeft over de gesprekken in de Kamercommissie Inlichtingendiensten (waarschijnlijk PvdA-leider Samson); enzovoort. De man in de straat bekommert zich om reële problemen. De populaire Rabo-bank (een coöperatieve) had al meegedeeld dat 3.000 werknemers moeten verdwijnen en doet er een schep bovenop: nog eens 9.000 ontslagen in de volgende drie jaren. Zeven jaar geleden had de bank nog 61.000 medewerkers; tegen 2019 mogen dat er nog maximaal 34.000 zijn. In 1990 had de Rabobank 3.100 vestigingen; vandaag nog 591. Dat is dus een bloedbad voor de werkgelegenheid. Ook bij de andere banken is het geen vetpot. Op tien jaar tijd zijn er bij alle banken en verzekeraars in totaal al 65.000 banen gesneuveld. Een paar wijsneuzige universiteitsprofessoren (o.a. aan de Gentse RUG) zeggen dat de digitalisering op lange termijn best zal meevallen, maar maak dat maar eens wijs aan de op de wip zittende Rabo-medewerker die in de bankensector waarschijnlijk niet meer aan de bak zal komen. Het valt op dat rooskleurige prognoses altijd gedaan worden door dames en heren die aan de unief in een comfortabele zetel zitten, want betaald met belastinggeld.

Niet langer nodig

Het drama bij Rabo haalt de prietpraat omver dat digitalisering en eerlang de inzet van robots geen problemen zal veroorzaken. De bank zwijgt over de spiraal waarin ze zichzelf opzettelijk maneuvreert. Ze dwingt het cliënteel met zachte hand om in de praktijk met hun pc of smartphone te bankieren, en meldt dan dat er te weinig interesse is bij de plaatselijke filialen. Voor de klanten die toch nog enige ondersteuning behoeven, heeft de topman van de bank een oplossing die we ons herinneren uit de jaren vijftig: de rondrijdende bus op vaste tijden en eventueel wat pop-upstores. Het is een prachtig voorbeeld van het modieuze denken van Nederlandse managers. Volgens de Rabo-top “passen lokale banken niet meer in een wereldeconomie die 24 uur per dag paraatheid vereist”. We herinneren ons allemaal een bank in Vlaanderen die niet langer “van hier” maar van de wereld wou zijn, en die vervolgens gered werd met overheidsgeld dat de Vlaamse regering moest lenen op de financiële markten. Rabo is wel degelijk het zoveelste voorbeeld van de revolutie op de arbeidsmarkt. Geschoolde kantoormedewerkers moeten eruit. Op termijn blijven alleen ICT-deskundigen (en dan nog alleen de absolute top) en wat poetsdames over. In Nederland wordt verwacht dat ongeveer de helft van de banen in de administratie en de dienstverlening verdwijnt. Na de kaalslag in de jaren tachtig en negentig, waarbij vooral ongeschoold werk vernietigd werd, is het nu de beurt aan het middenkader. Vooral telefonische verkopers, typistes, boekhouders, lagere ambtenaren, telefonistes, accountants en taxateurs zullen volgens de Nederlandse prognoses niet langer nodig zijn.

Grenzen sluiten

In een artikel over de arbeidsmarkt veroorzaakte Harrie Verbon, hoogleraar financiën aan de universiteit van Tilburg, grote woede omdat hij beweert dat het ’s nachts donker is. Hij schrijft dat tegen het huidige tempo van 60.000 gelukszoekers per jaar een economische ramp zich aankondigt. Deze hordes zijn helemaal niet hooggeschoold, mogen voorlopig nog niet werken en leven op kosten van de Nederlanders. Met hun vervalste paspoorten en leugens (mijn woorden) hebben ze na erkenning recht op een leuke uitkering en kunnen ze spoorslags de rest van de clan laten overkomen om mee te profiteren. Natuurlijk willen sommigen onder hen wel de handen uit de mouwen steken en zich vlug integreren. Dat zal ten koste gaan van de Nederlandse laaggeschoolden (vooral Marokkanen en Turken). De lonen zullen dalen, en de uitkeringen op langere termijn ook. Verbon besluit: sluit de grenzen. De regeringspartij PvdA is bijzonder boos over deze evidenties en denkt er niet aan de grenzen te sluiten, ”want andere Europese landen moeten meer mensen opnemen, en de afspraken met de Turken kunnen ervoor zorgen dat de stroom afneemt”. In gewoon Nederlands: onder het mom van solidariteit voeren wij een nieuw etnisch subproletariaat in dat voor ons stemt “want die Nederlandse klootzakken doen dat niet langer”.

Willem de Prater