2015-49_06_Dwars door Vlaanderen (Medium)Zware kost

Uit het stadsbudget 2016 blijkt dat Brugge meerdere grote investeringen op stapel zet, voor bijna 50 miljoen euro. Voor de belangstellenden: heraanleg ‘t Zand, fiets- en voetgangerstunnels nabij het station, parking aan het Waggelwater, verbetering speelplein Koude Keuken en vervanging van de openbare verlichting. Daarbij gaat een groot bedrag naar personeelskosten, sociaal beleid, veiligheid en dienstverlening. Voor wat dat laatste betreft, staat de opening van het “Huis van de Bruggeling” op het programma, de verhuizing van heel wat stadsdiensten naar (huur!)gebouwen aan de rand. Voorwaar een cijferdans waaraan de modale Bruggeling(e) niet meedoet. Wat hem of haar vooral interesseert, is dat er geen belastingverhogingen komen, niet op de aanvullende personenbelasting en niet bovenop de opcentiemen op de onroerende voorheffing. Een gezond financieel beleid volgens de bewindsvoerders. “Te braaf, niet vooruitziend, nog in een proefperiode dit stadsbestuur”, meent de oppositie. Iets anders verwacht?

Koud stortbad

Nietsvermoedend trokken meer dan 400 zelfstandige melkveehouders, voor het grootste deel West-Vlamingen, naar een infovergadering van Friesland Campina om er te vernemen dat ze vanaf juli volgend jaar geen melk meer kunnen leveren aan de vestiging in Aalter. Wel krijgen ze de kans toe te treden tot de coöperatieve vereniging Milkobel, die door recente investeringen voor de bouw van nieuwe melkpoederinstallaties, extra melk kan verwerken. Het Nederlands-Belgische Friesland Campina kiest daarmee voor Nederlandse melk (eigen melk eerst), maar is bereid om de coöperatieve instapkost, plus een vergoeding in verhouding tot de cijfers van 2015 te betalen als vlug wordt beslist. Een soort compensatie, tegemoetkoming van Nederlanders voor de contractbreuk tegenover die arme “Pelgen”, excuseer (West-)Vlamingen?

Waterfactuur

In Limburg moet dringend een ‘Klaagmuur’ komen. Elke week staat er in de kranten een politieker te klagen. Over een straat die er niet is, of een trein of Lijnbus die niet wil stoppen, enzovoort. Nu heeft Rob Beenders (sp.a) van de Vlaamse Milieumaatschappij (VMM) de informatie ontvangen dat 5.000 Limburgers hun waterfactuur niet kunnen betalen. Schande. “De voorbije vijf jaar is de integrale waterfactuur van een gemiddeld Vlaams gezin met 40 procent gestegen”, aldus Beenders. Het zal niemand verbazen dat de meeste klanten met een afbetalingsplan, in de voormalige mijngemeenten wonen. Dat de socialisten de voorbije 25 jaar deel uitmaakte van de regeringen vergat Beenders, want hij gaat proberen om het decreet te laten wijzigen. “De doelgroep ‘beschermde klanten’ moet veel ruimer worden.”

7.000 woningen

Limburg heeft volgend jaar dringend 7.000 woningen nodig om erkende asielzoekers onderdak te geven. Het Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW), Beweging.net, het Limburgs Platform voor Vluchtelingen, Limburg Gastvrij en het Huurderssyndicaat, zien brood in hun zoektocht naar woningen voor asielzoekers. “Het mogen vooral geen slecht onderhouden huizen zijn, want daar mogen deze asielzoekers zeker niet in terechtkomen”, zegt Carien Neven van Beweging.net, dat alle organisaties nog eens heeft samengebracht. CAW Limburg mag zich binnenkort verheugen in een tiental bijkomende medewerkers die de asielzoekers zullen begeleiden. Begin dit jaar klonk het nog dat er grote wachtlijsten waren en te weinig geld voor sociale woningen. Wat niet kon voor eigen volk, kan blijkbaar wel voor vreemde volkeren.

“Ja wadde”

In Antwerpen werd chauffeur Jawad O. van De Lijn opgepakt. Hij zocht in het bestand allochtone collega’s naar mogelijke jihadisten, weigerde instructies van vrouwelijke oversten op te volgen, viel liever dood dan een vrouw de hand te drukken, maar was desondanks al een halfjaar in dienst bij De Lijn. Een “ja wadde” is dan ook eerder op zijn plaats dan de retorische vraag of er ook maar een zweem van deugdelijke screening bij te pas kwam toen de heer Jawad solliciteerde. Verwonderen doet dat niet. Bij een openbare dienst die al jaar en dag roodlinks geleid wordt, is dergelijke procedure eerder normaal. O ja, Jawad is nu ontslagen.

Crisiscommunicatie… en français

Een gunstige wind deed een mail afkomstig van het kabinet van Vlaamse (sic) schepen van Brussel Ans Persoons (sp.a), in de mailbox van N-VA-parlementslid Johan van den Driessche belanden. Het schrijven is gericht aan de verschillende culturele instellingen van de stad, zowel Nederlands- als Franstalig. Ze laat weten dat er geen bijzondere veiligheidsmaatregelen voor deze instellingen voorzien zijn, en dat ze graag zou weten welke beslissing rond het al dan niet openen van de deuren genomen zal worden. Het venijn zit hem echter in de staart: “PS: in overeenstemming met Ans, neem ik de vrijheid u dit bericht in het frans te versturen om misverstanden te voorkomen. Morgen zal u een nederlandse versie verschaft worden. Bedankt voor uw begrip.” Naar verluidt volgde die “nederlandse versie” (sic) ook. Meer was niet nodig om Van den Driessche te ergeren. “Noch de schepen, die bevoegd is voor Franse en Nederlandse cultuur, noch haar kabinet, is in staat om bij een dringende communicatie bij een grote terroristische dreiging te communiceren in het Nederlands”, verklaart hij.

“Het misprijzen voor de Brusselse Vlamingen kan niet groter zijn.”

Molenbeeks broeinest

Ahmed Shah Massoud was een held uit het Afghaanse verzet tegen de Sovjets en later tegen de Taliban. In 2001, vlak voor de aanslagen van 11 september, werd hij vermoord door Abdessatar Dahmane, die kind aan huis was in het extremistische Centre Islamique Belge in de Manchesterstraat in Molenbeek. Hassan El Haski, één van de organisatoren van de reeks bomaanslagen in Casablanca in 2003 en op de passagierstreinen in Madrid in 2004, was daar eveneens een geregeld bezoeker. De wapens waarmee de aanslag op Charlie Hebdo werd gepleegd, kwamen uit Molenbeek. Amedy Choulibaly, die op dezelfde dag vier mensen doodschoot tijdens de gijzeling in de joodse supermarkt HyperCacher, verbleef enige tijd in Molenbeek. De Franse jihadist Mehdi Nemouche die vier mensen doodschoot in het Joods Museum in Brussel, woonde in Molenbeek. Ayoub El Khazzani, die een aanslag pleegde in de Thalis van Amsterdam naar Parijs, was vanuit Molenbeek vertrokken. De twee terroristen die in januari dit jaar door de politie werden neergeschoten in Verviers, kwamen uit Molenbeek. Nee, Molenbeek heeft echt niet alleen de terroristen voortgebracht die de massamoorden in Parijs pleegden. Als er iemand gearresteerd zou moeten worden wegens medeplichtigheid, dan is het zeker Moureaux, die als burgemeester van Molenbeek jarenlang om electorale redenen gemene zaak heeft gemaakt met de fundamentalisten. Onder zijn bewind kon Molenbeek uitgroeien tot een bolwerk van islamitische terreur en stadsguerrilla.

Etnische zuivering onder Moureaux

Zo’n tien jaar geleden waren er nog vele joodse winkels in Molenbeek, onder andere in de Pradostraat en langs de Steenweg op Gent, maar in 2008 verdwenen die bijna allemaal na bedreigingen en geweldplegingen door islamitische jongeren. Voor zover wij weten, is er in heel Molenbeek nog één winkel met een joodse eigenaar. Slechts één van die verjaagde zelfstandigen, een kapper, durfde daarover getuigen. Hij had dapper standgehouden, ondanks de graffiti, treiterijen en intimidaties, maar toen zijn zaak kort en klein geslagen werd, bleven zijn klanten weg en moest hij vertrekken. Of men dat een etnische zuivering noemt of een islamitische Kristalnacht is een kwestie van terminologie. Maar de reactie van Moureaux, toen burgemeester van Molenbeek, was veelzeggend. Hij legde de schuld bij de Joden, die de moslims “het recht op diversiteit” wilden ontzeggen. Na de aanslag op Charlie Hebdo legde Moureaux in een interview met Maghreb TV de verantwoordelijkheid opnieuw niet bij de moslims, maar bij de Joden: “Velen hebben er belang bij ons te verdelen. […] Men zal zeggen dat het van twee kanten komt, maar het is duidelijk dat zij trachten hier in het Westen haat tegen de Arabieren te creëren, zodat zij de politiek van de staat Israël kunnen goedpraten.”