De successtory van AA Gent blijft duren! Ik gun het hun volledig. Ik heb altijd sympathie gehad voor de Buffalo’s, en daar is een reden voor. In 1982, tijdens mijn periode bij blauw-zwart, behoedde AA Gent Club Brugge van een degradatie naar tweede klasse.

Het verhaal start in 1981. Ik speelde bij FC Toulouse. Mijn eerste seizoen zat er bijna op toen ik een verrassend telefoontje kreeg van Michel van Maele, de toenmalige grote man van Club Brugge. Een scout van Club had de wedstrijd Marseille-Toulouse bijgewoond om een speler van Olympic Marseille te bekijken. Die man moet mij wel een goed rapport gegeven hebben, want Van Maele vroeg of het mij zou interesseren naar België terug te keren. Ik hoorde het donderen in Keulen en vroeg om bedenktijd. We kwamen overeen opnieuw contact te nemen als het seizoen volledig voorbij was. Zo gezegd, zo gedaan. Veertien dagen later had ik de big boss van Club Brugge weer aan de lijn. Hij ging naar Toulouse komen om eens rustig te praten. Het streelde natuurlijk mijn ego dat een Belgische topclub nog interesse voor mij toonde. Financieel was het iets moeilijker, want wat de Fransen mij betaalden, was voor blauw-zwart niet haalbaar. Van Maele speelde dan maar een beetje op mijn sentiment: “Terugkomen naar België, en niet naar Poepkapelle, maar naar Club Brugge, dat is iedereen niet gegeven!”, zei hij enthousiast.

“We gaan een heel nieuwe ploeg kopen om weer mee te doen voor de titel, en gij wordt een belangrijke pion in dat geheel”, voegde hij eraan toe. De volgende dag hadden de baas van Club en ikzelf een afspraak met Duverchain, de voorzitter van Toulouse. Men kon niet zeggen dat het gesprek vlot verliep. Duverchain bleef dwarsliggen over de transferprijs. Met een brede glimlach op zijn gezicht vroeg de oud-burgemeester of ik even het lokaal wilde verlaten. Het duurde maximaal drie minuten voor de deur weer openging en een breedlachende Van Maele met een knipoog aankondigde dat ik vanaf nu speler was van Club Brugge. Wat er zich in dat bureau heeft afgespeeld, zullen we nooit te weten komen.

Van Maele hield zijn woord. Hij kocht een gans nieuw ploeg, maar hij koos de verkeerde trainer, Spitz Kohn. Die man kon niet doseren. Hij gaf onverantwoord harde trainingen op de onmogelijkste tijdstippen, met als resultaat ontelbare blessures. Op zeker ogenblik waren er acht spelers buiten strijd. Daar is de miserie begonnen. Tot de laatste speeldag moesten we knokken voor het behoud. Het ging tussen Beringen en Club Brugge. Wij hadden geen keus, er moest thuis gewonnen worden tegen RWDM, en dan maar hopen dat AA Gent het spel correct speelde in Beringen. Ons lot lag in de handen van de Gentenaars!

Wij deden wat we moesten doen. Het werd 5-0 tegen RWDM. Gent ging met 1-2 winnen in Limburg. Club Brugge was gered, en vandaar mijn eeuwige sympathie voor de Buffalo’s.

Gille van Binst