2015-52_20_Op het Noorderterras (Medium)Mijn wensen voor jullie

Voor het eerst ging ik niet naar mijn bank op het Noorderterras. Ik bleef thuis in mijn zetel, waar ik iedere week mijn bijdrage schrijf.

December is een drukke tijd. Eerst Sint-Niklaas, dan Kerstmis en onmiddellijk daarop zitten we in 2016. Als klein manneke schreef ik vroeger drie nieuwjaarsbrieven. Eén voor mijn ouders, één voor mijn meter en één voor mijn peter.

De mensen versturen nieuwjaarswensen die ze kopen in de winkel. Dat is heel gemakkelijk en over het algemeen zijn ze mooi.

Ik maak onze wenskaarten voor Kerstmis en Nieuwjaar zelf. Daardoor krijgen ze een meer persoonlijke toets. Met de huidige hulpmiddelen is dat niet zo moeilijk. Wat ik nodig heb, zijn enkele zelfgemaakte foto’s, een laptop en een passend programma.

Op het scherm knip ik foto’s van mijn vrouw en mij uit, en die kleef ik op een gepaste achtergrond. Omdat die hoe langer hoe meer uit het stadsbeeld verdwijnt, zet ik er een kerststal bij. Een engeltje krijgt ook een plaatsje. Tot slot volgen onze beste wensen voor familie en vrienden.

Daarna kunnen de kaarten de postbus in.

Even speelde ik dit jaar met de idee onze kaart ook naar al de lezers van ’t Pallieterke te sturen. Een korte berekening maakte dat onmogelijk, gezien de massa lezers. Die eigengemaakte kaarten vallen, wat de prijs betreft, best mee. De enveloppen liggen ook nog binnen de mogelijkheden. Maar de postzegels knijpen je dood. En vermits ik nog zout voor op de patatjes moet kunnen kopen, is het onmogelijk alle lezers onze persoonlijk kaart te sturen. Zou ik dat wel doen, zou ik zelf in de patatten zitten.

Verzenden via e-post? Zo kreeg ik er al een hele hoop toegestuurd, ieder jaar. Ze waren prachtig. Maar, wilden wij ze bij de kaarten zetten die per post kwamen, dan moest ik ze eerst allemaal afdrukken. Ik wil de ontvangers van onze wensen niet extra werk bezorgen. Per e-post verstuur ik er dus geen. Trouwens, er is nog een reden waarom ik dat niet doe. Stuur ik jullie allemaal onze persoonlijke wenskaart, al is het per e-post, dan ziet iedereen hoe TdW er in werkelijkheid uitziet. Dat heeft als gevolg dat ik overal word herkend. Ik heb geen zin, als ik door de stad wandel, om de haverklap te worden aangesproken met de vraag een handtekening te zetten of te poseren voor een selfie.

Gelukkig beschik ik iedere week over een flink stuk van de achterbladzij. Natuurlijk kan ik daar niet, om bovengenoemde redenen, de persoonlijke wenskaart van mij en mijn vrouw zetten.

Maar ik kreeg een goede ingeving.

Ik maakte het niet moeilijk en hield het bij een foto van mijn bank op het Noorderterras, waar ik al heel wat inspiratie opdeed. Persoonlijk vind ik die bank heel belangrijk. Moeilijk was het niet. Mijn keuze viel op één van de vele foto’s die een fotograaf, in opdracht van ’t Pallieterke, had gemaakt om één ervan te plaatsen op de voorkaft van het boek ‘Op het Noorderterras’. Boven die foto staat mijn wens voor alle verstandige mensen die iedere week hun IQ laten stijgen door het lezen van dit 70-jarige blad.

Je ziet mij niet op mijn bank zitten. Toen de foto werd genomen, stond ik juist even recht om de benen te strekken. Het is een zwart-witfoto genomen met tegenlicht. Vind je dat spijtig?

Op een andere foto van die fotograaf zie je mij in kleur, en die foto staat op de kaft van het boek ‘Op het Noorderterras’. Dat boek is altijd nog verkrijgbaar bij ’t Pallieterke.

Mijn wensen voor jullie zijn oprecht gemeend!!!

TdW