Nekkawedstrijd (3)

Als er sprake is van halve finales, zou je verwachten dat er twee zijn: waarom anders halve? Fout dus, bij Nekkawedstrijd zijn het er drie. De derde en laatste kon weerom plaatsvinden in de Studio, de eertijdse thuishaven voor de toneel- en kleinkunstopleiding Studio Herman Teirlinck in de Antwerpse Maarschalk Gérardstraat. Op die locatie hebben heel wat kleinkunstenaars beslissende vormingsjaren doorgemaakt en dat is dus zeker niet het slechtste decor om een halvefinalereeks af te sluiten.

Gentse feesten

De eer om de avond te openen was weggelegd voor Droomreiziger, een zeskoppige groep die zich richt op wat ze zelf betitelen als alternatieve pop, met verwijzing naar het bekende Spinvis. Sfeervol zijn liedjes als ‘Hoe kon het anders zijn’, ‘Toen’ en ‘Gaan we ervandoor zeker’ en qua teksten bleek dat hetzelfde. Alleen zijn teksten naast sfeer wel gebaat bij een wat stevigere inhoud soms. Tijd voor een podiumwissel, met verandering van opstelling en herafstemming van de techniek, en daarvoor mag wel eens uitdrukkelijk dank betuigd worden aan de trouwe Nekkavrijwilligers en de technici van dienst. De Correcties mochten daarna de vloer innemen om hun liedjes te laten weerklinken. Dit gezelschap werd met een vrijkaart – wij houden niet zo van wild card – vanop de Gentse feesten naar de halve finales wgekatapulteerd en dat zorgt altijd voor enige spanning: is dat puur geluk of zeer verdiend? Het publiek werd gerustgesteld: zeer verdiend was van toepassing. Die jongens stààn er, met een podiumprésence die kan tellen. Niet onlogisch dus dat ze al het voorprogramma van Mathieu en Guillaume hebben mogen verzorgen. ‘Nieuwstraat’ en ‘Sylvia’ waren zeer te genieten nummers, maar ‘Kamer nr. 8’ was wel de uitschieter die het publiek bij de kladden greep.

De kleuren van Aalst werden verdedigd door de Nederlandstalige pop van Tot Morgen. Gezellige kleine liedjes en leuke deuntjes, geen pretentie, gewoon vrolijke muziek. ‘Nummer 8’, niet te verwarren met ‘Kamer nr. 8’ van de vorige groep, gaat over het zoeken naar een eigen plaats in de wereld. ‘Herfstblues’ spreekt voor zichzelf en bij ‘Lach naar mij’ kan u vlot raden dat het over de liefde gaat. Maar dan! Jeroen Kant & de Sheriffs klinken en zien er wat uit of ze country gaan brengen en dat deden ze dan ook. In het Nederlands uiteraard. Deze groep uit Noord-Brabant, Nederland dus, geniet bij ons in de grensstreek al enige faam. Jeroen Kant heeft dan ook al enkele cd’s op zijn actief. ‘Halve cent’, ‘Huis voor mijn helden’ en ‘Nooit genoeg’ waren de nummers waarmee zij de jury probeerden te overtuigen een finaleplaats waardig te zijn. Jammer dat de maatschappijkritiek in dat laatste nummer wat te gemakkelijk en voorspelbaar was, maar toch: goed gebracht. Pauze.

Het is nooit gemakkelijk om na een onderbreking de boel weer in gang te mogen trekken. Hadden de organisatoren daarmee rekening gehouden? Voor de Eeklose groep Vanoverdijzers – lees: van over de spoorweg – was dat een koud kunstje. Maar liefst een volle bus supporters was met de muzikanten meegereisd. Met een zeer uitgebreide bezetting trokken zij het publiek mee in volle festivalambiance met in het Eekloos gezongen nummers als ‘k Trekke ‘t mij nie mier an’, ‘Mijn trompetjen’ (met volle supportersmedewerking) en ‘Gemoetajen’. Voor het contrast wellicht kwam daarna met de Antwerpse Lize eindelijk een groep met ruim vrouwelijk overwicht aan de beurt. Zangeres Lize zelf is een voormalige frontvrouw van Lindalovers en zit wat in het Bedert-genre. Toch een beetje jammer dat haar liedkeuze met ‘Song 18’, ‘Achterdeur’ en ‘Alles gaat’ qua onderwerp drie keer in hetzelfde genre zat, want wij vermoeden dat deze dame meer aankan.

Dranouter

A12 is een bekend gegeven tussen Antwerpen en Brussel, maar de gelijknamige groep is “iets” minder bekend. Was dat echter niet Pieter De Vis die wij aan het hoofd van die groep zagen, dezelfde die twee jaar geleden als piepjong nog te rijpen talent voor deze wedstrijd werd omschreven? Pieter zong het uit in ‘Persoonlijkheidsstoornis’, ‘Pepersaus’ en ‘Na de regen’, maar zou toch wat kritischer mogen zijn op zijn teksten. Afsluiter van de finale was (de groep rond) Brent Beukelaer, waar enige Dranouterachtergrond bij te horen viel. Beukelaer heeft een stem met een specifiek timbre en weet dat ook uit te spelen. Qua teksten was hier wellicht de meeste originaliteit van de avond te vinden, met ‘Als een krekel in Frankrijk’, ‘Klein maar gigantisch’ en ‘Het land van de vos/Le pays du renard’. Bij dat laatste is het toch ook oppassen voor oppervlakkig succes: een originele benadering van la belgique, maar wat karikaturaal. Verder uitwerken is alleszins een optie.

Alle hierboven vermelde groepen zijn ook weer terug te vinden op internet en/of Facebook.

Na zorgvuldig beraad stuurde de jury volgende groepen door naar de finale in de Antwerpse Arenbergschouwburg: Swinder (NL), De Correcties (VL), Brechtje Kat (NL), Zoek & de reizigers (VL), Jeroen Kant (NL) en Brent Beukelaer (VL). Afspraak op 6 februari, 20 uur, in de Arenbergschouwburg!

K.R.