In 2018 gaan 35.000 Antwerpse jongeren (15-21 jaar) voor het eerst naar de stembus. Volgens onderzoek van TNS, gepubliceerd in Gazet van Antwerpen, zullen die jongeren in 2018 vooral Groen stemmen en mag De Wever in 2018 zijn biezen pakken. Dat zegt toch Gazet van Antwerpen. De scores de traditionele partijen zijn laag en Vlaams Belang is bij de jongeren dood. Hoe simpel kan het leven zijn.

Gazet van Antwerpen smeerde het onderzoek over ‘Generatie 2018’ erg breed uit. TNS bevroeg 800 jongeren uit Groot-Antwerpen. Er werd gevraagd welke politieke prioriteiten jongeren belangrijk vinden. “Wonen, werk en kinderen groot brengen”, luidt het indrukwekkende antwoord.

Topnieuws, waarmee de Gazet zaterdag probeerde te scoren, was dat Groen de N-VA zou uitroken. Bij de 15- tot 21-jarigen zouden Almaci en co kunnen rekenen op 34,6 procent van de stemmen, de N-VA op 27,7 procent, de socialisten op 13,9 procent. Andere partijen – Open Vld (8,4), CD&V (5), PvdA (4,4) en Vlaams Belang (3,6) – komen nauwelijks in het verhaal voor.

Het domste dat men kan doen is dergelijke peilingen meteen wegzetten met de dooddoener “het is maar een peiling”. Nog idioter is het ze weg te zetten als “gekleurd”. TNS is een degelijk onderzoeksbureau en de resultaten zijn wat ze zijn. De interpretatie ervan, da’s een ander verhaal.

Eén: de groep 15-21 jaar staat voor ca. 35.000 kiezers, of 8 tot 9 procent van het totale Antwerpse kiezerskorps (400.000). Impact minimaal, dus. De Wever hoeft nog niet meteen te bibberen. Bovendien: een deel van die jongeren maakt in het volle leven andere keuzes. Stemgedrag evolueert met de leeftijd.

En nog: niet iedereen studeert tot 21 jaar. Is die groep voldoende bereikt? De Gazet zegt er niets over. Volgens ATV waren 46 procent van de ondervraagden allochtone jongeren.  In welke mate vertekent (voorlopig toch nog) ook dat het beeld?

Uit eerder onderzoek van Marc Hooghe (KU Leuven, 2012) bij 3.418 Vlaamse veertienjarigen zou blijken dat leerlingen uit het beroepsonderwijs, die vroeger stoppen met studeren zich aangetrokken voelen tot Vlaams Belang. Uit onderzoek van het Belang van Limburg (2014) bleek dat 80 procent van de jonge respondenten strengere regels wou om Belg te worden. Het zou een wonder zijn als dit vier jaar later compleet is omgeslagen.

Duiding

Als Kris Vanmarsenille, sinds mei 2014 nieuwe hoofdredacteur van de Gazet samen met Rudy Collier  in haar eerste “duiding” voor de krant  (‘De lessen van Generatie 2018’, 23 jan.) stelt dat de Antwerpse jongeren “ons een lesje kunnen leren” en dat “de resultaten van de bevraging verrassend positief” zijn, dan weet je meteen in welk politiek hoekje de vreugde van die dame zit. Een groene madame, met een groene bril.

Welke inzichten probeert ze ons aan te smeren? Groen zou scoren met “meer groen in de stad, veilig fietsen en respect voor diversiteit”. De N-VA met het thema veiligheid. Vlaams Belang  zou “met een schamele 3,6 procent” worden weggevaagd, want “diversiteit is voor de jonge stedeling geen issue meer” en “Vlaams Belang heeft voor deze jonge mensen nauwelijks nog iets te betekenen, en dat is logisch, want ongeveer de helft van de ondervraagde jongeren is van allochtone afkomst.…De diverse samenleving is voor hen een feit, niet iets wat je kunt of moet bestrijden, maar iets waaraan je moet werken”.

Vanmarsenille gaat er wel met een erg grove borstel door. Kritische vragen over de methodiek (zie hierboven) stelt ze niet.

Rook en vuur

Eén gegeven valt evenwel niet te ontkennen: de demografische ontwikkelingen in onze grote steden hebben ook een politieke impact. Dat ondervond Filip Dewinter al in 2006, toen hij verloor van Patrick Janssens en de allochtonen. Wie daar geen rekening mee houdt, schiet zichzelf in de voet.

Dat migrantenjongeren forse interesse hebben voor de communautaire strijdpunten, is weinig waarschijnlijk. Voorts roept die groep beslist geen hoera voor de sociale standpunten van de N-VA.

Dat jongeren van ‘Generatie 2018’ “een betere samenleving van alle nationaliteiten in de stad” willen, dat ze discriminatie “zeer streng veroordelen”, dat ze “gelijkekansenonderwijs” belangrijk vinden, dat ze migratiestop en hoofddoekenverbod afwijzen en de stad willen “verenigen en niet verdelen”, daar kunnen we ons iets bij voorstellen. Hoe zouden we zelf zijn?

Spannend?

En nu de essentie van het verhaal: kunnen die nieuwe kiezers in 2018 de huidige meerderheid in Antwerpen onderuit halen, zoals Gazet van Antwerpen suggereert? Nemen we er even de uitslag van de jongste verkiezingen bij (2012). De N-VA behaalde toen in Antwerpen 41,8 procent van de stemmen,  en ongezien hoge scores in sommige districten (tot 47 procent in Ekeren). In andere districten (Antwerpen 27 procent, Borgerhout 28 procent, Hoboken 35 procent en Berchem 36 procent lagen die cijfers evenwel veel minder hoog.

De “vervreemding” van Antwerpen en andere steden gaat door. “Met allochtonen wordt niet meer gelachen in Antwerpen… De demografische evolutie zal de uitslag in 2018 Antwerpen de toekomst perspectief geven”, schreef de extreemlinkse socioloog Jan Hertogen meteen na de verkiezingen van 2012, want “zwart (sic) Antwerpen – lees: districten waar N-VA + VB de meerderheid halen (red.) – zal dan krimpen tot de enclaves Bezali, Ekeren, Wilrijk en Merksem”.

Bij N-VA en Vlaams Belang weten de verstandigste mensen dus wat de toekomst kan brengen.

Concurrenten

Ze kunnen nog 2,5 jaar hun uiterste best doen om mekaar in het vizier te nemen. Dat zou dom zijn. Universitaire onderzoekers van PartiRep (Marc Swyngedouw en co.) hebben er erop gewezen dat N-VA en VB zoiets als communicerende vaten, dus zware concurrenten, zouden zijn. Anderzijds zakten de drie traditionele partijen in 2014 voor het eerst onder de helft van de stemmen. Volgens de recente VTM-peiling zijn ze vandaag nog amper goed voor 43,7 procent van de stemmen. Waar is de rest naartoe?

Vlaams Belang zou vandaag volgens de jongste peiling van VTM haar rampzalige score van 5,8 procent verdubbelen naar 11,6 procent, terwijl de N-VA het verlies beperkt (28,5 nu versus 32,5 in 2014). Met de asiel- en migratiecrisis (en de veiligheidsthema’s) kaapt Vlaams Belang ongetwijfeld stemmen weg bij N-VA, maar zeker ook bij de traditionele partijen. Met scherpte, maar ook met redelijkheid, kan dit verhaal nog meer winst opleveren.

CD&V

Mikt de N-VA op de stad Antwerpen in 2018 en op regionale en federale regeringsdeelname in 2019, dan zet ze maar beter in op goede relaties met CD&V, de enige partner waarmee ten minste het confederalisme een haalbare kaart wordt. De verstandige journalist Wim Van de Velden schreef het in De Tijd precies een jaar geleden zo: “Als BDW zijn N-VA wil consolideren als de Vlaamse volkspartij, dan zal die strijd gewonnen of verloren worden in het centrum.”

Als men de flamingante CD&V’ers in het centrum te vriend wil houden, resten als tegenstrever nog enkel de socialisten en de liberalen. Sociaaleconomisch wordt het dan schipperen in het midden, en dat veronderstelt een sociale koerscorrectie.

Maar geen nood, rood en blauw kunnen op andere fronten worden gepakt. De Wever kan Rutten en Crombez de stuipen op het lijf jagen met een radicaal communautair verhaal. Volgens onderzoek van prof. Sinardet willen de heren en dames van die partijen minder Vlaanderen, meer België, niet? Een open doel…

In één beweging kan dan ook eens worden geïnvesteerd in een verfrissende campagne om inderdaad ook jongeren in hun eigen jargon te informeren over dit politiek, cultureel en economisch zo gespleten land.

‘t Pallieterke