Uitgenodigd

Vriend Bart,

Het was een druk weekeinde voor u… Op de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie van uw eigenste Vlaamse Volksbeweging (VVB) kwam zaterdag zowaar de minister-president u uitnodigen om mee te denken “over verdere stappen naar een ontvoogd Vlaanderen”, zeg maar het confederalisme, dat in de studeerkamers van de N-VA door de daarnaar ‘gelimogeerde’ Kamerleden Hendrik Vuye en Veerle Wouters gaat uitgedokterd en in wetteksten gegoten gaat worden. Zijn partij speelt alzo handig in op de steeds luider wordende kritiek vanuit de Vlaamse Beweging dat het communautaire niet in de schuif mag gestoken worden. Bovendien gromt het Vlaams-nationale voetvolk dat al dan niet tijdelijk van die andere Vlaams-nationale partij was overgekomen omdat het had gehoopt dat de Vlaamse onafhankelijkheid dankzij de N-VA zo al niet gerealiseerd, dan toch flink wat stappen dichterbij zou gebracht worden. Zij blijven op hun honger zitten en dreigen terug te keren naar hun oude stal…

En dan mocht gij de dag nadien, zondag, ook nog eens op De Zevende Dag over de perspectieven naar Vlaamse onafhankelijkheid komen praten, samen met één van de stercommentatoren van de Vlaams-nationale webstek Doorbraak, Jean-Pierre Rondas. Gij wist daar te zeggen dat gij al een uitnodiging hebt gehad van Hendrik Vuye persoonlijk om mee te werken aan zijn project en dat gij daarop zult ingaan, “want het is de taak van de Vlaamse Beweging om contact te houden met alle geledingen van de partijpolitiek.” En gij gaat bovendien met de VVB een witboek schrijven, zoals de Schotten gedaan hebben, inclusief een eigen ontwerp van Vlaamse Grondwet. Een soort engagementsverklaring dus om in Vlaanderen het debat te openen over die Vlaamse onafhankelijkheid, want, zegt gij, “de Vlaamse onafhankelijkheid is de enige mogelijkheid om uit het Belgisch moeras te geraken”. Met dat laatste ben ik het roerend eens. Maar ik stel mij – met permissie – wel vragen bij uw ‘partnerkeuzes’.

Gij kwaamt immers debiteren dat als er partijen zijn die het project van de Vlaamse onafhankelijkheid willen uitdragen, jullie als VVB daar vragende partij bij zijn om mee te praten. Heel democratisch trokt gij uw waaier open: “En dat kunnen eventueel mensen zijn van CD&V, sp.a en zelfs PVDA+.” Maar dan ontwaarde ik plots een blinde vlek… Bij mijn weten is er nog een Vlaams-nationale partij, vandaag kleiner dan de grote, maar ooit groter dan de kleine toen, die al van bij haar stichting de Vlaamse onafhankelijkheid hoog in haar vaandel voert. Meer nog: zij diende al diverse legislaturen na elkaar een juridisch onderbouwde ‘proeve van Vlaamse grondwet’ in, en één van haar kopstukken schreef samen met een erudiete academicus, die vandaag in loondienst is bij uw VVB, een dikke turf waarin de ‘ordelijke opdeling’ van België niet alleen werd gemotiveerd, maar ook volledig werd uitgewerkt. Dat moet gij toch weten, Bart, want nog voor uw receptie aanving ’s namiddags, waart gij in de voormiddag nog op de receptie van die partij en hebt gij van hun ondervoorzitter het radicaal-Vlaamse onafhankelijkheidsprogramma kunnen horen uiteenzetten. En waart gij een tijdje geleden ook geen gastspreker bij hen op een colloquium over ‘identiteit’? Mogen die mee aan tafel schuiven, of is dat quantité négligeable? Nochtans staan zij al een stap verder dan het confederaal project waaraan gij met de VVB gaat meewerken en waarvan Jean-Pierre Rondas openlijk zei dat dat voor hem niet ver genoeg gaat.

Ik zeg hier voor alle duidelijkheid dat ik het brede gesprek in Vlaanderen toejuich en dat ik vind dat iedereen die daar iets zinnigs over te vertellen heeft daar moet bij betrokken worden, over àlle partijgrenzen heen, zelfs als men elkaar niet graag ziet. Anders is het een maat voor niets en kunt gij uw vergelijking met Schotland, waar men een open debat is aangegaan, vergeten.

Ik reken derhalve op uw VVB om allen aan tafel te krijgen. Lukt dat niet, dan zullen wij onherroepelijk blijven zitten met een Vlaams-nationale partij die in de mogelijkheid is om iets te forceren, maar het niet doet, en een Vlaams-nationale partij die iets wil doen, maar als uitgestotene niks kan forceren. En dan kunnen wij onze onafhankelijkheid vergeten en zitten wij muurvast, waarbij de lachende derde hond met het been gaat lopen: België. Horresco referens!

Wij rekenen op u, Bart! Na de woorden, nu de daden. Vlaanderen is van àlle Vlamingen.

’t Pallieterke