De aanhoudende spanning tussen premier Charles Michel (MR) en de Franstalige socialisten van de PS zorgt bij de lokale achterban van de Waalse liberalen voor bezorgdheid. Zij vrezen in 2018 bij de gemeente- en provincieraadsverkiezingen uit verschillende coalities met de PS te worden gestoten.

Een vergadering tussen de federale regering en de regionale regeringen verloopt steevast volgens hetzelfde stramien: premier Charles Michel (MR) kan niet nalaten een steek te geven aan de Waalse of Brusselse minister-presidenten, beiden van PS signatuur. Vorig jaar, tijdens een vergadering van het overlegcomité van de verschillende regeringen, liep de spanning tussen Michel en Waals minister-president Paul Magnette op. Een paar weken geleden zat het er bovenarms op met de Brusselse nummer één Rudi Vervoort (PS). Charles Michel is nog altijd niet vergeten dat hij in 2014 door de PS uit de regionale coalities werd gehouden.

Die verziekte relatie tussen de eerste minister – de echte baas van de MR – en de socialisten baart veel lokale mandatarissen zorgen. Bij de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 2012, in onverdachte tijden, werden er op lokaal niveau opvallend veel paarse coalities gevormd. Zeker in de grote steden. Het gaat om Doornik (PS-burgemeester Rudy Demotte), Bergen (Di Rupo), La Louvière (Gobert, ook PS), Charleroi (Magnette) en Thuin (Furlan).

Hetzelfde is gebeurd in de provincies Waals-Brabant, Henegouwen en Namen. Veel politieke waarnemers zagen dat als een voorbode van een PS-MR-bestuur in Wallonië na 2014. Dat ging dus niet door.

Wat wordt het in 2018? De PS mag in de peilingen dan wel onder 30 procent blijven, zeker in de steden zal de partij een veel sterkere score halen en zal ze aan zet blijven. Uit wraak voor het feit dat de MR federaal met de ‘baarlijke duivels’ van de N-VA een coalitie heeft gevormd, zou het wel eens kunnen dat de liberalen in veel Waalse steden en gemeenten uit de coalities worden gegooid. En dat voor lange tijd. In Luik zit de MR al sinds 1982 in de oppositie, ook al is ze de tweede partij in de ‘Vurige Stede’. Reden van die decennialange oppositiekuur is dat de PS niet moest weten van de té rechtse liberalen als wijlen Jean Gol of Didier Reynders. Het was en is een personenkwestie. En dat is nu ook het geval met Charles Michel.

Indien de relatie onder het vriespunt blijft, zal de PS geneigd zijn om in 2018 coalities te vormen met Ecolo en cdH. Of zelfs met de extreemlinkse PTB. Kwestie van die in het bestuur te verbranden net voor de federale en regionale verkiezingen van 2019. Vraag is of er op een bepaald moment geen revolte tegen de partijtop zal ontstaan wanneer duidelijk wordt dat er voorakkoorden worden gesloten tussen de PS en de kleinere Waalse partijen.

De ongerustheid bij sommige lokale MR-mandatarissen is groot; er heerst zelfs een zekere sfeer van angst. Er is echter nog een verschil tussen ongerustheid en paniek die leidt tot een opstand. Het is zo dat de MR momenteel toch 101 Waalse burgemeesters telt. Vooral in de rurale en semi-rurale gebieden. In 2018 zal de eerste bedoeling van de partij zijn om de verankering in kleine en middelgrote steden en gemeenten te bestendigen. Naar verluidt proberen nu al enkele lokale kopstukken voorakkoorden te sluiten. François Bellot, Waals parlementslid en burgemeester van Rochefort, staat ook aan het hoofd van de MR-federatie voor het zuiden van de provincie Namen. Hij heeft in 2012 tientallen bestuursakkoorden gesloten en hij wil dat over goed twee jaar opnieuw doen.

De grote steden blijven wel een vraagteken. Georges-Louis Bouchez, MR-schepen in Bergen en één van de rijzende sterren binnen de MR, pleitte voor een soort van lokale voorverkiezingen, kwestie van lijsttrekkers aan te stellen die goed kunnen onderhandelen met de andere partijen. Maar een belangrijkere factor zal MR-partijvoorzitter Olivier Chastel zijn. Eerder een sociaalliberaal, en afkomstig uit Charleroi, heeft hij wél een goede relatie met Paul Magnette. Chastel kan een brug slaan tussen MR en PS, waardoor bestaande coalities kunnen worden voortgezet.

Picard