Analyses maken over en op basis van huidskleur. Brrr, moet dat wel kunnen anno 2016? Is dat geen racisme? In tijden van politieke correctheid is duiding aangaande rassen toegestaan, op voorwaarde dat de kleurlingen in een positief daglicht gesteld worden. Dat honderden ‘lichtgetintiërs’ vrouwen aanvallen in Keulen, moest zo lang mogelijk verzwegen worden. Dat één islamiet bloemen uitdeelt aan vrouwen, moet in alle kranten verschijnen. Klassieke media wegen nu eenmaal graag met verschillende maten en gewichten. Het Britse weekblad The Economist, van progressief-liberale signatuur, bracht afgelopen week een analyse over de zwarten in het Verenigd Koninkrijk. De toekomst van de kleurlingen blijkt er, volgens het blad, rooskleurig uit te zien. Afijn, figuurlijk dan toch.

Golven der migratie

Zwarten zetten al gedurende lange tijd voet aan wal op het eiland. De industriële stad Manchester telt al sedert de eerste helft van de achttiende eeuw een groep van zwarte migranten. Desalniettemin zou het duren tot in de twintigste eeuw vooraleer de zwarte bevolkingsgroep – en bij uitbreiding migranten in het algemeen – sterk in aantal groeide. Er wordt aangenomen dat tot in de jaren veertig minder dan twintigduizend Britten van allochtone komaf waren. Een eerste omvangrijke volksverhuizing van zwarten streek neer tussen 1940-1960. Het betrof veelal arme mensen afkomstig van de Caraïben. Vanaf de jaren tachtig van vorige eeuw volgde dan een tweede grootschalige golf. Dit keer spraken we over arme gezinnen uit Zimbabwe, Nigeria, Zambia enzovoort.

Vandaag maakt de zwarte bevolking zo’n drie procent uit van het totale inwonersaantal van Groot-Brittannië. Goed voor zo’n twee miljoen. Vergelijk dit met de twintigduizend ‘negers’ uit 1950, en je weet hoe snel de demografische klok tikt, in hooguit vijfenzestig jaar tijd. Overigens, waar in 2001 zo’n acht procent van de Britten zichzelf identificeerde met een gekleurde minderheidsgroep, liep dit aantal in 2011 al op naar dertien procent. Vandaag halen we onderhand de kaap van vijftien ten honderd. Het gaat verbazend snel.

Verdubbeling Afrikanen in tien jaar

Binnen de Afrikaanse gemeenschap is er een totale demografische omwenteling aan de gang. De zwarten afkomstig van de Caraïben haalden historisch gezien steeds de numerieke overhand in het Verenigd Koninkrijk. Echter, in amper tien jaar tijd is het aantal zwarten uit Afrika verdubbeld. Niet alleen stijgt het numerieke aandeel van de zwarten, ook hun levensomstandigheden gaan er aanzienlijk op vooruit. Echter, op vlak van koopkracht doen Afrikanen het steevast een pak slechter dan de zwarten afkomstig van het Gemenebest der Bahama’s.

De helft van de migranten, wiens familie komt uit de Caraïben, bezit in Groot-Brittannië een huis of appartement. Bij de Afrikanen is dit hooguit een kwart. Dit verklaart volgens The Economist waarom de rijkdom van een Afrikaans gezin doorgaans vier tot vijf keer lager ligt dan modaal. Een Afrikaan bezit gemiddeld vijftienduizend pond (omgerekend zo’n twintigduizend euro’s). Aan de kansen op onderwijs kan het alvast niet liggen. Proportioneel vatten meer zwarte Afrikanen hogere studies aan dan migranten met afkomst in de Caraïben. Zwarten gaan vaker naar hogescholen en universiteiten dan blanken, zo blijkt uit cijfers van het Nationaal Bureau voor de Statistiek (ONS). Vergeet dus dat verhaaltje van de achterstelling op schoolbanken en discriminatie. Gek genoeg correleert school niet met de arbeidsmarkt. Niet minder dan veertig procent van de Afrikanen in het Verenigd Koninkrijk is werkloos of inactief. Dat percentage is bij Caraïbische en blanke Britten aanzienlijk kleiner. Zo’n vijf procent van de blanke Britten is werkloos, bij zwarten uit Afrika loopt dit op tot vijftien procent.

Afrikanen willen niet integreren

Voldoende kansen op onderwijs, en toch minder werken en (zodoende) minder geld bezitten. Hoe kan dat? De verklaring voor de achterstelling van zwarte Afrikanen ten overstaan van zwarten uit de Caraïben ligt volgens onderzoekers bij de betrekkelijk recente migratiegolven van arme gezinnen uit het Afrikaanse continent. De volksverhuizing vanuit de Bahama’s kwam al veel vlugger op gang. Hierdoor kon de groep zich doorheen de tijd al veel beter integreren. Een voorbeeld: de nieuwe generatie, van wie de voorouders vanuit de eilanden naar Groot-Brittannië kwamen, gaat veel vaker een gemengd huwelijk aan. Het aantal ‘interracial marriages’ bij de zwarte Afrikanen ligt veel lager. Acht op tien Afrikanen trouwt met een partner van wie de origine zich eveneens op het Afrikaanse werelddeel bevindt c.q. bevond. Voor de inwijkelingen vanuit de Caraïben gaat dit op bij minder dan de helft van de gevallen.

Ondanks de verschillen tussen migranten van de Caraïben en migranten uit Afrika, blijft het totaalplaatje voor de zwarten in het Verenigd Koninkrijk er treurig uitzien. Vijftien procent van de gevangenispopulatie is zwart. Wie kan rekenen, stelt vast dat zwarten, proportioneel, vijfmaal meer vertegenwoordigd zijn in de bajes dan blanken. The Economist ziet desondanks hoopvolle signalen. Volgens ons blijft het vooral bij ijdele hoop.

LvS