Even hing de toekomst van het bekende Theater Toone aan een zijden draadje. Waar voorgangers een negatief advies van de subsidiërende administratie steevast naast zich neerlegden, bleek ‘Madame Non’ precies het omgekeerde te doen. Na veel tamtam lijkt ze dan toch in te binden. Hoewel, eens de geest uit de fles is…

Meent u in de titel een fout te ontwaren? Nee hoor, we hebben de wat aparte schrijfwijze van de naam van ‘Madame non’ ontleend aan wat onze confraters van Père Ubu destijds jarenlang neerpenden. Een kwinkslag is het, die wijst op de manier waarop ze destijds aan haar politieke carrière getimmerd heeft. Promotion horizontale, voor wie het nog niet begrepen heeft.

In Vlaanderen heeft ze het allang verkorven, maar ook in Franstalig België strijkt ze steeds meer mensen tegen de haren. Zopas nog met een demarche rond het theater van Toone, al een eeuwigheid in de Beenhouwersstraat gevestigd. Het overbekende poppentheater is pure folklore, maar dan met internationale faam. Van heinde en verre komt men voor de aangepaste voorstellingen van klassiekers in het Frans, het Engels, het Nederlands, maar vooral het Brussels. De instelling die in 1830 ontstond, is commercieel succesvol, maar niet zelfbedruipend. Een jaarlijkse subsidie van de Franse Gemeenschap van 200.000 euro zorgt ervoor dat de rekeningen van Toone kloppen. Maar zie, even zag het ernaar uit dat die zouden geschrapt worden.

De financiële injectie komt van de begrotingspost ‘cultuur’, alleen, zo vond een overheidscommissie, moet men Toone als een toeristische attractie beschouwen. Begrijp: van het ministerie van Cultuur krijgen ze geen euro meer. Op zich is dat advies niet nieuw. In het verleden waren er nog momenten dat men vanuit de administratie adviseerde de steun te schrappen, maar systematisch werd dat door de politieke verantwoordelijke van het moment overruled en bleef alles zoals het was. Met milQuet zag het er even anders uit. In eerste instantie zou een vermindering van 5 procent worden doorgevoerd, gevolgd vanaf 2017 door een volledige schrapping. Bij Toone – inmiddels beheert de zevende generatie de tent – trokken ze aan de alarmbel: “Trekt zij deze steun in, dan zullen we genoodzaakt zijn de boeken te sluiten.” Dat hadden ze graag aan de minister zelf duidelijk gemaakt. Al een hele poos vragen ze om een onderhoud, maar ‘Madame Non’ had steeds andere besognes. Er werd naar alternatieven gekeken. Het gewest of de stad Brussel, maar concreet werd dat niet. Afgelopen maandag vond dat lang gevraagde gesprek toch plaats. En zoals dat dan clichématig heet, gebeurde dat in een “positieve sfeer”.

Blijkbaar heeft de minister ingezien dat op een moment dat met geld gegooid wordt voor vluchtelingenopvang, ook het patrimonium nog een plaats verdient. Inmiddels blijkt de situatie gered te zijn en blijft alles bij het oude. Althans, dat is wat mondeling werd toegezegd. Twintig minuten voor het afronden van dit stuk, lezen we in een tweet van de voorzitter van de raad van bestuur dat het nu nog wachten is op de schriftelijke bevestiging. De persoon kennende, is het misschien wat voorbarig de petitie waarmee men begonnen was op te bergen.

KNIN.