In 2015 kwamen meer dan een miljoen “vluchtelingen” uit het Midden-Oosten en Afrika de EU binnen. De Europese Commissie schat dat het er in 2016 zelfs 3 miljoen zullen zijn, en ook daarna komt er geen einde in zicht. Dit zal geen onderschatting blijken. Want de verwachte pauze in de toestroom door de winterkoude is er alvast niet gekomen. In januari kwamen er toch nog meer dan 50.000 aan. In januari 2015 waren er dat slechts 5.000. U weet dus wat er op ons afkomt. En dan hebben we het nog niet over al de “gezinsherenigingen” die in de komende jaren al deze cijfers zullen vermenigvuldigen.

Een dier dat geconfronteerd wordt met acuut gevaar heeft de keuze tussen twee voor de hand liggende reacties: vechten of vluchten. Maar kenners van de dierenwereld zullen u vertellen dat er nog een derde mogelijkheid bestaat: helemaal verstijven en hopen dat het gevaar verdwijnt. Vluchten kan Europa niet. Vechten, daar heeft het de ruggengraat niet voor. Dus lijkt het er meer en meer op dat de Europese Unie voor de derde piste heeft gekozen. Sinds het uitbreken van de illegale immigratiecrisis is er zelfs nog geen begin van een visie of strategie ontwikkeld. Nog geen enkele gezamenlijke, concrete maatregel met enige impact werd uitgewerkt of ingevoerd. Terwijl de vluchtelingstroom aanzwelt, er zich incidenten voordoen met asielzoekers in alle Europese grootsteden, de opvangmogelijkheden tot het uiterste worden op de proef gesteld en de Schengenzone langs alle kanten kraakt, lijkt Europa compleet verlamd. Zelfs Europeesgezinde socialisten als John Crombez kunnen die vaststelling niet vermijden. Op de Zevende Dag stelde hij terecht: “Ik zie alleen maar Europese landen die ruzie maken en politieke leiders, ook bij ons, die verklaringen afleggen. Maar er gebeurt nu al zes maanden niets. Het (sic) blijft maar komen en niets wordt onder controle gebracht.” Het gevolg is dat een meerderheid van Europese landen dan maar stapsgewijs eenzijdige maatregelen begint uit te vaardigen, om zich toch maar enigszins af te schermen van de invasie. Een beknopt overzicht daarvan vindt u in de bijgevoegde tabel.

Als u in dat lijstje op zoek gaat naar de door België genomen maatregelen, zoekt u tevergeefs. Terwijl in Centraal-Europa socialistische regeringen de moed hebben om kordate beslissingen te nemen, blijft de centrumrechtse regering van België passief naar Europa kijken, in de vage hoop dat daar de bakens zullen uitgezet worden. John Crombez is natuurlijk hypocriet wanneer hij zegt: “Ik snap niet dat België bij de EU niet meer aandringt dat het probleem stopt.” Maar hij heeft wel gelijk. Nahima Lanjri (CD&V) is natuurlijk hypocriet wanneer ze zegt dat het geen prestatie is dat er in 2015 zo’n 15% meer asielzoekers door België zijn teruggestuurd wanneer men weet dat er in dezelfde periode 50% meer asielzoekers zijn aangekomen. Maar ze heeft wel gelijk.

De asielcrisis is de grootste politieke uitdaging van 2016, stelt de Hongaarse premier Orbán terecht. Maar België heeft nog geen enkel eigen plan of visie over wat op ons afkomt. In Nederland, dat momenteel de EU voorzit, is er iets meer moed. Daar pleit de socialistische leider Samson (PvdA) ervoor vluchtelingen per boot van Griekenland naar Turkije terug te sturen. Hij wil bovendien dat Europa dit jaar slechts 250.000 vluchtelingen toelaat. U leest het goed. Dat is slechts één twaalfde van de 3 miljoen die verwacht worden.

Drie besluiten dringen zich steeds duidelijker op.

  1. Het is niet meer de vraag of er een stop van de migratiestroom komt, maar wanneer die er komt. Het maatschappelijke, economische en politieke draagvlak voor het idee “Wir schaffen das” is zeer snel aan het verdwijnen. In eigen land hebben de politici twee mogelijkheden. Ofwel wachten ze tot ze gedwongen worden om te handelen, onder druk van zware maatschappelijke incidenten of door de complete uitputting van de opvangmogelijkheden. Ofwel doen ze nu onmiddellijk wat noodzakelijk is, voor er nog meer schade aangericht wordt. Ook Europa heeft een keuze. Ofwel wacht men tot de vluchtelingenstop er de facto komt door een verdere escalatie van eenzijdige maatregelen vanwege de individuele Europese staten, die momenteel al volop bezig zijn de vluchtelingenstroom naar elkaar toe te sturen als een balletje in een flipperkast. Ofwel kan het de realiteit onder ogen zien en onmiddellijk een volledige stop afkondigen over de hele zone en alle concrete maatregelen nemen om deze ook af te dwingen.
  2. Het is tijd om eerlijk te worden. Als je afspreekt nog slechts een kleine fractie van de vluchtelingen binnen te laten, zoals Samson voorstelt, moet je ook van de pretentie afstappen dat je de Conventie van Genève nog aan het toepassen bent. Die laat immers geen willekeurige quota toe om te bepalen welke vluchtelingen bescherming verdienen. Het vluchtelingenstatuut wordt momenteel massaal misbruikt om een grootschalige economische migratie te organiseren. Europa moet nu klaar en duidelijk zeggen dat het dit misbruik niet zal meer dulden en dat het voortaan de Conventie anders, maar wel in overeenstemming met de echte bedoelingen van de ondertekenaars, zal toepassen.
  3. Tijdens de regeerperiode van premier Tony Abbott ontwikkelde Australië een beleid dat er in slaagde om de instroom van bootvluchtelingen uit Azië te doen opdrogen. Hij is ook duidelijk over wat de sleutel van het succes was: “De Australische ervaring bewijst dat er slechts één manier is om mensen te ontmoedigen om van verre plaatsen de reis aan te vatten: dat is hen niet binnen te laten.” Er zijn in de laatste vijftig jaar al heel veel oorlogen uitgevochten, sommigen zelfs bloediger dan het conflict in Syrië. Maar die hebben nooit aanleiding gegeven tot dit soort miljoenenmigraties naar Europa. Het aantal en de intensiteit van die oorlogen zijn niet veranderd. Het is de combinatie met nieuwe omstandigheden in Europa die deze “perfecte storm” heeft voortgebracht: de besluiteloosheid van de EU, de verdwenen binnengrenzen van Schengen, de afwezigheid van morele moed om de buitengrenzen te bewaken en een ideologische verdwazing die niet toelaat een volksverhuizing van economische gelukzoekers te herkennen voor wat ze is. Het openstellen van de grenzen en het opvangbeleid zijn niet het gevolg van de vluchtelingenstroom. De vluchtelingenstroom is het gevolg van het openstellen van de grenzen en het opvangbeleid. Het wordt tijd dat men dit inziet. Anders kan elke maatregel hooguit een zeer voorlopig lapmiddel zijn.

Jurgen Ceder


Europese landen en hun recente spoedmaatregelen als antwoord op de asielcrisis

  • Bulgarije: hek aan de grens met Turkije; scherpe grensbewaking.
  • Denemarken: herinvoering grenscontroles; beperking familiehereniging asielzoekers; asielzoekers moeten zelf kosten van verblijf betalen.
  • Duitsland: herinvoering grenscontroles; geen vluchtelingen meer uit de Maghreb; beperking familiehereniging; in Beieren en Baden-Württemberg moeten asielzoekers zelf kosten van verblijf betalen.
  • Finland: terugsturen van 32.000 asielzoekers; scherpere grensbewaking met Rusland.
  • Frankrijk: herinvoering grenscontroles.
  • Hongarije: kondigt veto aan tegen elk nieuw plan om vluchtelingen over Europa te spreiden; bouw van een hek aan de zuidgrenzen.
  • Kroatië: enkel nog vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan en Irak; enkel nog vluchtelingen op doorreis naar Duitsland of Oostenrijk; enkel nog vluchtelingen met gedetailleerde persoonsinformatie.
  • Macedonië: grens met Griekenland gesloten; enkel nog vluchtelingen uit Afghanistan, Syrië en Irak.
  • Noorwegen: herinvoering grenscontroles; beperking gezinshereniging; wetsvoorstel om permanente verblijfsvergunning te beperken; gaat 5.000 asielzoekers terugsturen naar EU.
  • Oostenrijk: herinvoering grenscontroles; vastleggen van een limiet aan het aantal vluchtelingen dat in 2016 zal binnengelaten worden; hek aan de grens met Slovenië.
  • Polen: wil slechts 7.000 asielzoekers opnemen in 2016; geen economische migranten; herinvoering grenscontroles vanaf juli; kondigt veto aan tegen elk nieuw plan om vluchtelingen over Europa te spreiden.
  • Servië: wil enkel nog vluchtelingen op doorreis naar Duitsland of Oostenrijk doorlaten.
  • Slovakije: kondigt verzet aan tegen elk nieuw plan om vluchtelingen over Europa te spreiden; de socialistische eerste minister zegt geen moslimvluchtelingen meer te willen aanvaarden; herinvoering grenscontroles.
  • Slovenië: wil enkel nog vluchtelingen op doorreis naar Duitsland of Oostenrijk doorlaten; enkel nog vluchtelingen met gedetailleerde persoonsinformatie; hek aan de grens met Kroatië.
  • Tsjechië: kondigt verzet aan tegen elk nieuw plan om vluchtelingen over Europa te spreiden; socialistische president kant zich tegen de opname van islamitische vluchtelingen.
  • Zweden: herinvoering grenscontroles; terugsturen van 80.000 asielzoekers.
  • Zwitserland: asielzoekers moeten zelf kosten verblijf betalen.
  • België: niets

JC