Roddels uit de Wetstraat

2016-08_04_Roddels uit de Wetstraat (Medium)Stoute kinderen

Bij het begin van het vragenuurtje vorige donderdag was het ‘weer van dat’. Kamervoorzitter Siegfried Bracke moest voor de zoveelste keer de praatbarakkers tot de orde roepen, omwille van het rumoer dat een ordentelijke vergadering verhinderde; bijzonder storend. Hij vroeg om op zijn minst de beleefdheid te hebben naar de collega’s te luisteren: “Het geluid dat van op de banken uitstijgt, is immers werkelijk ontoelaatbaar en ik wil dat dit ophoudt. Als u wilt praten, heb ik daar alle begrip voor, maar doet u dat alstublieft in de koffiekamer of in de wandelgangen, maar niet hier.” Ja, fraai is anders. We voorspellen dat de voorzitter in die zin geregeld van zich zal moeten laten horen. “Wetstraatwatcher” Carl Devos vergeleek in zijn commentaar vanop de perstribune de parlementsleden met een klas stoute kinderen. Mooie vergelijking!

Vampier

Er was de voorbije week in de media heel wat te doen over de uitgaansvergunning voor één dag die de “Vampier van Muizen” had bekomen van Koen Geens, de minister van Justitie. Die had van zijn recht gebruik gemaakt om die vergunning, na grondig onderzoek weliswaar, te verlenen. Filip Dewinter van het VB was het daar niet mee eens en vroeg hem in de plenaire vergadering waarom hij dat eigenlijk deed. Hij herinnerde de minister eraan dat die de voorbije maanden, wat de scheiding tussen de rechterlijke en de uitvoerende macht betreft, al een paar keer in opspraak was gekomen.

Dewinter verwees naar de strafuitvoeringsrechtbanken en de Commissie voorwaardelijke invrijheidstelling die na de Dutroux-affaire in het leven werden geroepen, precies om tussenkomsten van ministers een halt toe te roepen. Hij vroeg Geens dan ook te overwegen de adviezen van juridische instanties en gevangenisdirecties te volgen, en zich voor het overige afzijdig te houden. De minister had daar niet veel op terug. Hij beriep zich op geldende procedures en zijn wil “om te handelen in overeenstemming met de humane behandeling van gedetineerden, in het bijzonder langgestrafte gedetineerden, die de basiswet gevangeniswezen als filosofie heeft, om sociale en om morele redenen”. Dewinter herinnerde de minister even aan de misdaden van de betrokkene en de gevoelens van de nabestaanden van diens slachtoffers. Voor hem en wellicht voor vele anderen is er maar één antwoord: achter de tralies, tot de laatste dag.

Doodstraf

Filip Dewinter lanceerde vorige week een bijzonder wetsvoorstel dat veel Kamerleden toch even deed opkijken. Hij wil voor seriemoordenaars, kindermoordenaars en terroristen de ‘doodstraf’ opnieuw invoeren. Maar hij weet ook dat dat niet zomaar kan. Aangezien het zesde en het dertiende protocol van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens de doodstraf verbieden, wordt in Dewinters voorstel de ‘doodstraf’ omgezet in een effectieve levenslange opsluiting, een symbolische doodstraf als het ware. Of, als men wil, een straf tot aan de dood. En omwille van het afschrikkingseffect werd er bewust voor gekozen in het wetsvoorstel de term ‘doodstraf’ te behouden. Hierover is het laatste woord zeker nog niet gezegd, maar als men de sociale media volgt, of de publieke opinie aanhoort, dan komt heel het principe van vervroegde invrijheidstellingen zwaar onder druk te staan. De politici houden daar best wat rekening mee.

Niemand staat boven de wet

Na het afspringen van het overleg tussen de sociale partners over het Herenakkoord dat opnieuw zou moeten geactualiseerd worden aangaande afspraken bij stakingen en sociale acties, werd Kris Peeters daarover aan de tand gevoeld. In de discussie die daarna ontstond, viel Zuhal Demir van N-VA bijzonder op door haar niet mis te verstane stellingname. Niet alleen hoopt zij dat er een akkoord uit de bus komt, zij wil ook dat een aantal principes gerespecteerd worden. Zo stelde ze dat er in dit land niemand boven de wet kan staan. Zonder hen bij naam te noemen, had zij het duidelijk over de vakbonden: “Als er schade of vernielingen toegebracht worden, zoals een in brand gestoken auto, dan moet er opgetreden worden en moet de dader worden aangepakt. Een oproep tot een syndicale actie kan niet zonder een collectieve verantwoordelijkheid.” Ze trok het recht op staken niet in twijfel, maar pleitte er ondubbelzinnig voor dat wie wil gaan werken, dat ook absoluut moet kunnen. Waar wacht haar partij op om een voorstel tot het verplichten van rechtspersoonlijkheid van de syndicaten te laten stemmen?!

Majesteitsschennis?

Twee jobs tegelijk doen én ze tegelijk goed doen, het lukt niet altijd even goed. Dat viel op bij het bekijken van de webstek van de Kamer… Bijvoorbeeld Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen, en Christophe D’Haese, burgemeester van Aalst, hebben als Kamerleden tijdens deze legislatuur zo goed als geen poot uitgestoken. Behalve op donderdag aanwezig zijn om te stemmen en zich te verzekeren van hun maandelijkse fooi, natuurlijk. Andere burgemeesters of schepenen van N-VA, zoals Koen Metsu (Edegem), Sophie de Wit (Aartselaar) en Sarah Smeyers (Aalst), doen wel veel moeite om naast hun lokaal mandaat ook actief te zijn als Kamerlid. Zij interpelleren, zij stellen vragen en zij schrijven wetsvoorstellen. Zo hoort het ook. Ze zijn ergens voor verkozen, en dan mogen hun kiezers verwachten dat ze ook actief vertegenwoordigd worden. Zo niet komen begrippen als ‘poenpakkerij’ en omschrijvingen als ‘op kap van de belastingbetaler’ en ‘ze zijn allemaal hetzelfde’ al gauw om de hoek kijken. Hopelijk plegen we met deze opmerkingen geen majesteitsschennis…

Sarah opzij gezet

U herinnert zich de ‘deal’ van enkele weken geleden binnen N-VA toen Peter De Roover fractievoorzitter in de Kamer werd in de plaats van Hendrik Vuye. Deze laatste kreeg een plaats in het Bureau van de Kamer in de plaats van Sarah Smeyers. Vuye zou zo geen pecuniair verlies lijden nadat hij zijn extra premie van fractievoorzitter kwijtspeelde. Aan Sarah werd toen door De Grote Leider zelve beloofd dat zij zou voorgedragen worden door de partijtop als penningmeester van de partij, de vroegere job van Peter De Roover. Daardoor zou ze meteen in de cockpit – lees: het dagelijks bestuur – van de partij terecht komen, met een bijkomende vergoeding. Zo zou de cirkel zich sluiten en kon iedereen tevreden zijn met deze sublieme stoelendans. De partijraad van vorige zaterdag besliste er evenwel anders over… Het voetvolk slikt klaarblijkelijk de oekazes van de hoge heren niet langer en koos voor de nobele onbekende Eddy Vermoesen, schepen van Financiën in Aartselaar, als symbolische vertegenwoordiger van de basis in het machtscentrum van de partij. Hiermee werd een duidelijke middelvinger opgestoken naar de oligarchie rond Bart De Wever. Sarah stond er bij en keek er naar, zwaar ontgoocheld en volledig buiten de prijzen vallend. Het staat in de sterren geschreven dat deze ‘defenestratie’ van Smeyers nog geen beetje zal gaan wegen op de fractiewerking in de Kamer, waar het al een tijdje sputtert. Om maar te zwijgen over de clanvorming die in de ganse partij aan de gang is met het oog op de toekomst, zoals insiders ons in alle stilte in het oor komen fluisteren…


Tags assigned to this article:
2016-08KamerRoddels uit de Wetstraat

Related Articles

Vandaag Genk, morgen Turnhout?!

Dat de N-VA al vooruitkijkt naar de gemeenteraadsverkiezingen, is een open deur intrappen. De succesvolle partij weet immers dat er

Al eens gedacht aan een geschenkbon?

De feestdagen komen er weer aan. Hoog tijd om eens te beginnen nadenken over geschenkjes en geschenken. Aan u de

Bei uns in Deutschland

Het Westen, Atatürk en Hitler Turken van over gans Vlaanderen en Nederland zullen met duizenden en duizenden de kelen schor