Teken van zwakheid

Media zijn meestal geneigd geen vragen te stellen bij halve waarheden, ganse leugens en gebrek aan ethiek, nochtans aan de lopende band aanwezig in beroepssporten. Als zich ook eens een uitzondering op die twijfelachtige regel voordoet, verdient die de aandacht van dit rubriekje. Zoals het “geval” Colin Coosemans bij KV Mechelen. In Het Laatste Nieuws publiceerde Michaël Vergauwen een door de ex-belofteninternational zelf verteld verhaal. Een primeur was dat niet.

Een paar maanden eerder stond het al in dit krantje te lezen. Zij het niet verteld door Coosemans zelf. In genoemde krant deed hij dat wel, met alle voorspelbare trieste gevolgen van dien. Coosemans werd naar de B-kern verwezen. Zijn zonder franjes maar waarheidsgetrouw verteld verhaal heeft nochtans, zoals hij terecht zegt, niks met sportieve redenen te maken en alles met vriendjespolitiek. Even kort samengevat: Colin tekende een contract als titularis bij Mechelen toen hij nog in doel stond bij Waasland-Beveren. Prompt werd hij daar uit de ploeg gezet. “Geen nood”, luidde het in Mechelen, “uw toekomst ligt hier. Dat is onze visie.” Die “visie” werd op het kerkhof achter het stadion bijgezet toen de nieuwe KVM-manager Olivier Renard zijn vriend Jean-François Gillet in huis haalde. Dat Gillet met zijn in Italië opgebouwde reputatie niet als bankzitter kwam, was duidelijk. Meteen was het lot van “eerste doelman” Coosemans, in “overleg” met trainersstaf en clubbestuur, bezegeld.

Tot vandaag kreeg hij niet eens één minuut speeltijd. Dat hij zijn frustratie over gebroken beloften ooit zou uitschreeuwen, was duidelijk. Nu hij het ook deed, werd het slachtoffer meteen in de rol van dader geduwd, en hulden de daders van onrecht zich in de huid van slachtoffer. Vanuit die positie beschuldigen ze Coosemans van “een teken van zwakheid”. Hij moest zijn problemen intern uitpraten, niet in de media, luidde het als mom. De “technische staf” besliste immers, althans naar zijn zeggen, altijd “in eer en geweten”. Zelfbeschermende larie en apekool. Een écht teken van zwakheid in deze is de carrière van een jonge beloftevolle doelman op de helling te zetten en een scheefgetrokken situatie recht te willen proberen leuteren. Het is goed dat een krant een jonge sporter de kans gaf  om het hem aangedane onrecht aan te klagen. Dat zou meer moeten gebeuren. Het kan bijdragen om de zielige reacties van daders met twijfelachtige “eer en geweten” uit de wereld te helpen.

Het heet dat het tienermeisje Femke van den Driessche uit Aalst het wielrennen een “nieuw tijdperk” heeft ingeloodst. Helaas is het dan een tijdperk dat de laatste restjes geloofwaardigheid van “heldendom op de racefiets” op de helling zet. Zonder enig teken van zwakheid zette Femke het altijd lacherig afgedaan “fabeltje” over een in het fietsframe ingebouwd motortje om in trieste realiteit. Geen kat die geloof hecht aan haar in tranen gedrenkt haastig opgebouwde verhaaltje over heilige onschuld. Uit de mediaheisa onthouden we twee veelzeggende quotes. “Dit als een geïsoleerd geval willen zien zou de grootste fout zijn die de Internationale Wielerunie kan maken”, aldus Wim Vos in Het Nieuwsblad. Nog in die krant liet ex-wereldkampioen veldrijden Paul Herygers verstaan “dat men een kleine garnaal had gevangen, maar grote vissen mogelijk al ontsnapt zijn”. Wie aan de vooravond van een nieuw wielerseizoen meer nodig heeft om aan straks alweer als “legendarisch” bejubelde prestaties te twijfelen, mag het ons laten weten. Zelf gaan we (nog) niet zover het “motortje in het fietsframe” als het incident te veel voor het wielrennen te noemen. Maar veel meer kan, samen met het voetbal, volkssport nummer één toch niet meer hebben. Ook het door “het volk” opgebrachte krediet draagt het label “eeuwig” niet. Zoals sommigen de jongste aanvallen op dat krediet toch nog enigszins willen goedpraten, zou pas een teken van zwakheid zijn.