2016-05_15_Sport (Medium)Grootmeester Wout

We mochten het op de vooravond van het wereldkampioenschap veldrijden op eigen risico zelf uitproberen. Een rondrit met zeven fameuze bochten, enkele venijnige hellingen waar het lopen geblazen zou worden, vier aangelegde bruggen en een lange vlakke aankomstlijn waar de beslissing ging vallen. Dat moet de omloop van het WK in Heusden-Zolder zijn, dachten we. En we kregen nog gelijk ook. Een verloop en een kolfje naar de hand van wie? Dat mochten de crossers zondagnamiddag onder elkaar uitmaken, onder het oog van zestigduizend nieuwsgierigen die er de regen voor trotseerden en er zompige sokken voor over hadden.

Hij stopt… niet

Sven Nys zwoer de dure eed dat hij er meteen mee ging stoppen als hij, tegen alle verwachtingen in, wereldkampioen zou worden. “Ik vrees alleen dat ik niet opgewassen ben om Mathieu van der Poel en Wout van Aert te kloppen”, fluisterde hij in ons oor. Een vrees die wij terecht deelden, met als voordeel dat we hem nog een tijdje aan het werk gaan zien. Al is het maar om de hoop te vergroten en ons de gelegenheid te geven hem uit te wuiven in het vooruitzicht van een welverdiende platte rust. Hoewel we, zijn temperament kennende, van dat plat niet veel in huis zien komen.

Van het patersvaatje

Driekwart van de kenners voorspelde met de natte vinger een overwinning van Mathieu van der Poel. Het overige kwart gokte voorzichtig op Wout van Aert, of keek de kat uit de boom. Van Aert zelf kon na afloop amper geloven dat hij wereldkampioen veldrijden is, na een heroïsche achtervolging, maar hij is wel dank verschuldigd aan Nys, Pauwels en vooral Sweeck die de nieuwe regenboogtruidrager bij momenten een handje toestaken. Wat niet betekent dat de triomfator niet voluit gas heeft gegeven. Verre van. Lars van der Haar, die tweede eindigde, kan het beamen; hij zorgde mee voor spankracht in een WK om door een ringetje te halen. Dat idioten het nodig vonden met bier te gooien en te spuwen naar Van der Haar, en het ‘motorincident’ een dag eerder met Femke van den Driessche, tja, dat moeten we er, tegen wil en dank, bijnemen.

Hasi binnen

Gewonnen op een diefje tegen Sint-Truiden. De Anderlechtfans die er de verplaatsing naar Stayen voor over hadden, zagen hun ploeg weer krasselen, met een smeulende volksopstand tot gevolg. Wat mankeert er? Trainer Besnik Hasi mag het zelf uitleggen. We geven het voor wat het waard is. “Nu moeten we in de eerste plaats punten pakken. Gun ons enkele weken  tijd, dan zullen we eens iets laten zien.” We zijn nieuwsgierig. Van ons krijgt hij een zee van tijd, maar we hebben niets in de pap te brokken. En maar goed ook. In plaats van “Hasi buiten” te brullen, zouden we de overroepen mauve-witte vedetten een welverdiende stamp onder hun laks fort geven. Baat het niet, dan schaadt het niet.

Een staart vol spanning

Van de zes die nog in aanmerking komen voor de rode lantaarn staan KV Mechelen en Sint-Truiden er het minst slecht voor. Al is het hen geraden niet langer solidair te zijn met de overige vier die hen op de hielen  zitten. Al verdiende Westerlo beter, ze mogen al bij al nog tevreden zijn dat OH Leuven en Waasland-Beveren ook met de gebakken peren blijven zitten, na een weekeinde zonder punten. Alleen Moeskroen kon een puntje sprokkelen in Oostende. Als het de bedoeling was het spannend te houden onderaan de rangschikking, zijn ze daar alle zes met glans in geslaagd.

Wim Coremans

Het was de zalige tijd toen supporters het over ‘onze jongens’ hadden en de meeste ploegen nog grotendeels rekruteerden uit de eigen jeugdrangen. Wim Coremans, verleden week overleden op 77-jarige leeftijd, sloot zich op zijn twaalfde aan bij Antwerp; hij was amper achttien toen hij al onder de lat stond bij het eerste elftal van de Great Old. Hetzelfde jaar mocht hij zich doelman van een kampioenenploeg noemen. Kort daarop, in 1957, speelde hij een Europese wedstrijd tegen het wereldvermaarde Real Madrid, dat op de Bosuil kwam winnen met 1-2, na twee doelpunten van de al even legendarische Di Stefano. De midweekwedstrijd, op een woensdagnamiddag, tegen die Spaanse wereldploeg, werd bijgewoond door 55.000 toeschouwers. Laat het ons daarbij houden, want ons hart bloedt.

Vaarwel, Wim

Wim Coremans speelde 396 wedstrijden voor Antwerp. Veel van zijn toenmalige ploegmaten zijn hem al voorafgegaan naar het Walhalla en kunnen nu, hierboven, met Wim in de goal, de glorierijke dagen van het Antwerpse voetbal doen herleven. Waarom niet met een derby tegen Beerschot of Berchem Sport, die destijds ook roemrijke dagen beleefden? Of opnieuw met de ‘Antwerpse Verstandhouding’, die toen gestalte had gekregen en een te duchten tegenstrever was voor buitenlandse ploegen met naam en faam die naar de Scheldestad afzakten. Rik Coppens en Vic Mees zullen het graag zien gebeuren. Vaarwel, Wim. Doe hen de groeten, en laat de toeschouwers hierboven met één van uw kattensprongen nog eens van hun bank rechtveren, met dank voor de onvergetelijke momenten.

Oude doos

Hoever moeten we in het verleden teruggaan om ons een Antwerpse stadsderby tussen Berchem Sport en Beerschot  te herinneren? Al was het dan een wedstrijd tussen twee derdeklassers, het moet geleden zijn van in de tijd toen onze opa zaliger nog goed bij zijn positieven was dat het Rooi nog zoveel volk over de vloer kreeg. Met een indrukwekkend paars-wit legioen dat er lange tijd mee de sfeer in hield, tot een kwartier voor affluiten, toen het met twee doelpunten tegen begon door te dringen dat het Kielse kalf aan het verdrinken was. Kortom, een derby uit de oude doos, met alles erop en eraan. Er was zelfs een agent met het uitzicht van een ouderwetse champetter die plichtsgetrouw en op straf van boete wildplassers zedig in het gareel hield. Ordnung muss sein.

Begane grond

Trainer David Gevaert van Antwerp geeft de aanhang van de liefdevolle kleuren de raad beide voeten op de begane grond te houden. Met acht punten voorsprong op dichtste achtervolger, Tubeke, is het begrijpelijk dat een deel van het rood-witte legioen al begint te zweven. Als hun ploeg die riante positie alsnog prijsgeeft, kunnen ze de Bosuil beter tot op de grond afbreken. Desnoods zullen de supporters een handje toesteken, als het zover moest komen.