2016-05_07_Gent (Medium)Wie naar Syrië gaat om aan gevechten deel te nemen en opgeleid te worden tot terrorist en achteraf terugkeert om aanslagen te plegen, hoe dient zo iemand te worden genoemd? In Gent zijn dat Syriëgangers, maar in de rest van de wereld zijn dat Syriëstrijders! Zei Bracke tijdens de jongste gemeenteraad: “De semantische strijd van het Gentse stadsbestuur gaat onverminderd verder.”

Het leverde een gepikeerde reactie op van burgemeester Termont, die zei dat mensen daar ook naartoe gaan om groepen te ondersteunen, maar daarom niet om zelf te vechten, en dat we die dus geen strijders kunnen noemen. “Zijn dat dan kookmoekes zoals in de jeugdbeweging misschien”, sneerde Bracke. “We moeten de problemen niet aandikken, het is al erg genoeg, maar we gaan ze ook niet oplossen door zachte woorden te gebruiken en door politiek hypercorrect om de hete brij te draaien.”

Onderwerp van het debat was de oprichting van een “kernteam radicalisering”, een ploeg waarin politie, onderwijs, welzijn, justitie, enzovoort, samen dossiers gaan opvolgen van mensen waarvan gevreesd wordt dat ze radicaliseren. Alle partijen keurden de oprichting van het team goed. Het Vlaams Belang liet weten dat het hoog tijd was voor een aanpak van het islamextremisme waar zij al zo lang voor waarschuwt. Ondertussen zijn er uit onze stad al vijf personen richting Syrië vertrokken.

Iedereen weet waarom dat kernteam nodig is, maar de progressieven krijgen het toch zo moeilijk gezegd. Zij willen niemand “viseren”, want dat zou polariserend werken, en dus “alle vormen van militant en gewelddadig extremisme tegengaan en niet focussen op één godsdienst of levensbeschouwing”. Dat lokte bij Bracke de reactie uit dat hij nog niet veel terroristen “geloofd zij Jezus Christus” heeft horen roepen, en ook niet “a bas les calottes”.

Omdat het moet

Het is duidelijk dat het stadsbestuur dit team alleen maar opricht omdat het moet. Ze kunnen het niet laten om hun handen eerst in onschuld te wassen. In hun nota staat: “Het goed functionerend en fijnmazig informeel netwerk (jeugdwelzijnswerk, algemeen welzijnswerk, OCMW, dienst maatschappelijke zorg en jeugdinspecteurs binnen de lokale politie, meldpunt discriminatie, het Gentse onderwijsveld…) heeft er in Gent de laatste jaren voor gezorgd dat extremistische organisaties en ronselaars geen voet aan de grond hebben gekregen.”

Neen, er zijn geen problemen in Gent! Waarom is dat hele “kernteam radicalisering” dan eigenlijk nodig? De extremisten die ze moeten volgen, zijn blijkbaar uit de lucht komen vallen. In elk geval hebben ze de radicale besmetting niet in ons progressieve paradijs opgedaan. Dat laatste klopt natuurlijk niet. Wie eens met Gentse allochtonen een gesprek voert, zal al vrij snel te weten komen dat er ook hier wel degelijk fundamentalisten zijn die in jeugdhuizen en moskeeën proberen een voet binnen te krijgen. Zij worden meestal de deur gewezen, maar dat gebeurt in stilte, want naar de buitenwereld geloofsbroeders afvallen, dat past niet. Dat er in Gent relatief weinig extremisme is, heeft meer te maken met de grote groep Turken onder de Gentse allochtonen, die daar toch minder vatbaar voor zijn, dan met het beleid van het stadsbestuur. Op dat vlak hebben we gewoon geluk. Laat ons hopen dat dat zo mag blijven.

Mathildis